هزار و یک روزنه

روزن

2006-09-05T11:50:00.000+03:30

اسم شراب نور رو از شعرای حمید مصدق گرفتم و اسم جدید رو ازاشعار مولانا.جریانات داره این سایت که اول قرار بود با روز تولدم یکی بشه، بعد شد با خبر ازدواجم که نشد و حالا هم با یه پست معمولی، ولی انگار یه نفسی دارم میکشم! امسال تابستون برای من فصل خاصی شد، خونه ی نو، زندگی مشترک و حالا هم خونه ی مجازی نو، بعد از بلاگ اسکای و بلاگ اسپات.
امیدوارم از سرعتش راضی باشین که گلایه اصلی بود.

ای دل اگر عاشقی، در پی دلدار باش
بر دل روز و شب، منتظر یار باش
دلبر ِ تو جاودان بر در دل حاضر است
روزن ِدل برگشا، حاضر و هشیار باش

روی کلمه ی روزن کلیک بفرمایید.

آب نمک

2006-08-31T10:48:00.000+03:30

پارسال که استرس کاریم زیاد بود، یکی از دوستهای انرژی درمانم بهم گفت وقتی از سر کار میای یه لگن پر از آب نمک درست کن و برو یه ربع پاهاتو بذار توش.
چند شب پیش متخصصی تو تلویزیون داشت برای درمان استرس می گفت که آب دریا و شنا کردن در اون به میزان زیادی استرس هارو کم میکنه.حالا که دسترسیتون کمه، بعد از شستشوی کامل بدنتون یه بطری آب و نمک درست کنین و اونو روی بدنتون بریزین، بعد از 10 دقیقه بدنتونو آب بکشین و خودتونو خشک کنین.
داشتم برای عمه ام تعریف می کردم که مادربزرگم گفت مادر پس فهمیدم چرا قمیا انقدر بی خیال و دل گنده ان!!!

واقعا هم که عجیب خونسرد و آروم و البته حرص در بیارن!
می دونستم که برای خوانندگان اینجا کتاب معرفی کردن سخته چون ماشالا همشون خوندنش.ببینم کتاب بعدیو که خیلی جالبه چند درصد خوندن.
یه خبر هم اینکه 16 تا 19 شهریورماه در شهر محلات نمایشگاه گله.اگه به فکر یه سفر در آخرین روزای تابستون هستین هم فاله و هم تماشا.

گل های معرفت

2006-08-29T12:51:00.000+03:30

از همین حالا بگویم که از نامه نوشتن بیزارم، یعنی اگر حقیقتا مجبور نباشم نمی نویسم.اسمم کله کدوست و صورت ظاهرم به یک پسر هفت ساله می ماند.سرطان گرفته ام و در بیمارستان خوابیده ام.تا به حال نامه ای به تو ننوشته ام چون باور ندارم که اصلا وجود داشته باشی.

اسکار و بانوی گلی پوش، عنوان قصه ی سوم از کتاب گل های معرفت نوشته ی اریک امانویل اشمیت است.در باب معرفی نویسنده نوشته شده که:
متولد 1960 در شهر لیون است در جوانی در دانشگاه تدریس فلسفه می کرده ولی چیزی که باعث شهرتش شده، نمایشنامه نویسی و نویسندگی اوست.او در میان نویسندگان فرانسه کسی است که نمایشنامه هایش بیش از همه در جهان خواننده دارد و بیش از همه در کشورهای مختلف به روی صحنه رفته.
آثار مهم او: نمایشنامه مهمانان، برنده جایزه مولی یرکه شرح ملاقات و گفتگوی زیگموند فروید است با خدا
فرقه خودپسندان
واریاسون های رمزی که با شرکت الن دلون ماهها روی صحنه بود.
نمایشنامه کامجو
نمایشنامه فردریک
کتاب انجیل پلات که داستان شهادت مسیح است.

خدای عزیز مامی رز را به تو معرفی نمی کنم چون رفیق جون جونی خودت است.آخر او بود که بمن گفت که به تو نامه بنویسم.

داستان حول پسری مریض است که در بیمارستان بستری است و پزشکان از او قطع امید کرده اند.گفته های پسر حول بچه های دیگری که در بخش، بیمارند، پرستاران، برخورد پدر و مادرش و زنی به نام مامی رز است که اورا بسیار دوست دارد.
حرفهای مامی رز در باب اینست که پسر را آرام کند و اورا با خدا و مرگ آشنا کند.قصه ی لطیفی ست که خواندنش مخصوصا جملات آخرش بسیار اثر گذار است.

دو داستان دیگر ِ کتاب، یکی" ابراهیم و گلهای قرآن "است که تاترش مدتی در سالن چهارسو با بازی بهزاد فراهانی روی صحنه بود و تعریفش را شنیدم و فرصت دیدن نشد و دیگری به نام" میلارپا" که این آخری را هنوز نخواندمش.
طراحی جلد و نام کتاب در نگاه اول باعث میشه که ادم حس کنه با کتاب مذهبی روبروست و البته خلوتی غرفه های کتابهای مذهبی در نمایشگاه کتاب به ما نشون داده که چه استقبالی از اونا میشه!
گفتم به نوبه ی خودم معرفیش کنم که این کتاب ِ قشنگ حیف نشه.

گل های معرفت
نوشته: اریک امانویل اشمیت
ترجمه:سروش حبیبی
168 صفحه، 1300 تومان، چاپ دوم

یه فرنی ساده!

2006-08-26T14:47:00.000+03:30

گیر افتاده بودم اساسی، خواهر کاوه مریض شده بود و مادرش هم که در سفر بود بهم گفته بود که براش فرنی حتما درست کنم.
اومده بودم تو آشپز خونه و هاج و واج درو دیوارو نگاه می کردم که ای ددم وای، دستورش چی بود؟!رفتم دنبال آدرسی که از نشاسته داده بودند و دعا دعا می کردم که پیداش نکنم!تو دلم هم خودمو لعنت می کردم که چرا دستور پختش یادم نیست.آخه مگه میشه منکه اینهمه فرنی اونم برا اساس دستورات وزارت بهداشت و یونیسف جلوی مادرا و بهورزای روستایی درست کرده بودم و ادعای آشپزی بودم، حالا چرا هیچی یادم نمیاد!چقدر با بهورزا به خاطر اینکه فرنی غذای مهمی بود برای بچه های زیر 2 سال و دستورشو اشتباه می گفتند دعوا کرده بودم!اون وقت خودم گیر کرده بودم وتو خونه هم کتاب آشپزی پیدا نمی کردم!

منکه تا حالا حدود 100 هزار تومن پول کتابهای آشپزی دادم و خوندم، منکه تفاوت مزه ی آش رشته ی کتاب رزا منتظمی رو با آش رشته ی دستور کتاب ِ از سیر تا پیاز نجف دریابندری می فهمیدم! منکه بلدبودم اسپاگتی رو به روش جنوب ایتالیا!!! درست کنم و دوستانم عاشق غذاهای مکزیکی من بودند ودسر پلمبیرم تو فامیل زبونزده و دستورشو ازم می گرفتن، حالا توی یه فرنی ساده گیر کرده بودم ونمی دونستم چقدر نشاسته روبا چقدر شیر قاطی کنم!یا اصلا اول شیرو بریزم یا اول نشاسته رو!؟اونم برای اولین بار جلوی خانواده ی شوهر!
با حرص به 6 نفر خانم اعم از سرماخور ِ زیاد وخونه دار و بچه دار زنگ زدم، ولی قربون خودم که اقلا می دونستم ترکیباتش شیر و نشاسته است!
نشاسته متاسفانه تو کابینت پیدا شد!بر طبق خلاقیت و دست و دلبازی زیاد خودم! یه خروار ریختم تو کاسه و حالا یادم نمی اومد آب گرم بریزم یا سرد!؟آب ولرمو ریختم و دیدم نشاسته ها گوله گوله شد، نشستم کف آشپز خونه و با کف قاشق لهشون می کردم و سرک هم می کشیدم که خواهر کاوه نیاد و منو تو اون وضعیت نبینه!
بعد هم گذاشتمش رو گاز و ظرف شیر رو خالی کردم توش!شیر هم پاکت آخرش بود و نمی تونستم دوباره شانسمو امتحان کنم و یه عالمه شکر ریختم توش! یادم اومد که قدیما باید حداقل یه ربع همش می زدم تا سفت بشه که دیدم ای داد قاشق گیر کرد تو کاسه و محلول مورد نظر سفت شد!تا دیدم خواهر شوهر عزیز بیداره و پای تلفنه، رفتم دادم دستش و گفتم تا سرد نشده و تو دلم گفتم تا سنگ نشده! بخورش!
اومد گفت چقدر دوست داشتنی و خوشمزس!یه ربع بعد رفتم بالا سرش که خوابیده بود ببینم هنوز نفس میکشه یا نه؟!!!تازه یه نفس راحت کشیدم و خیالم راحت شد که ادعاهام نقش بر آب نشده!
عصر، کاوه یکی از کاسه های فرنی رو که برداشت بخوره گفتم وای خدا کنه اینم خوشش بیاد!داشتم نگاش می کردم که بلند شد رفت سر سطل آشغال و خیلی خونسرد در حالیکه داشت دور می ریختش بهم گفت: نرگس اسم این چیزی که درست کرده بودی چی بود؟!!!

به نام مادر!

2006-08-23T23:48:00.000+03:30

قبل از ازدواج تو تصورات خودم، تصمیماتی داشتم که حتما تو زندگی مشترکم بهشون عمل کنم.نکاتی که سالها با توجه تو زندگی بقیه دیده بودم و یاد گرفته بودم، درس هایی که از نکات منفی گرفته بودم و یا نکات مثبتی که خوشم اومده بود و ازش لذت برده بودم.
یادمه زندگی خالم برام همیشه الگو بوده، یه بار که در مورد رمز تفاهمشون سوال کردم، بهم گفت که دقت تو زندگی بقیه خیلی برات می تونه آموزنده باشه.اینکه عبرت بگیری یا باعث خلاقیتت بشه.حالا می بینم که اون توجهات داره به کارم میاد، حتی خوندن بعضی وبلاگها که به بیشتر مثبت شدن دیدگاه من به زندگی زناشویی تاثیر داشت.
به دفتر خاطراتم که رجوع می کنم، به خاطر علاقه ای که به زندگی مشترک داشتم، خیلی ازین نکاتو می خونم و دوباره یادم میاد.همون طور که در محدوده ی سنی نوجوانی، توقعاتمو از پدر و مادرم نوشتم که بعدا یادم باشه بچه ی نوجوونم رو بهتر درک کنم.خودمونیم عجب آینده نگر بودم!!!

نوشته های اینجا، لزوما متاثر از شروع زندگی مشترک نیست.از نظر من انسان پیچیده تراز اونه که به خاطر مراحل مختلف زندگیش، یک بعدی بشه.
منظورم نوشته ی قبلیمه، همون جور که نوشتم این یک روند چند ساله است ولی خب این از خصوصیات دنیای مجازیه، من اگه فردا اینجا بگم خیلی خوشحالم همه فکر می کنن من دارم بچه دار میشم و اگه بگم ناراحتم همه میگن داره طلاق می گیره!!!

فیلم " به نام پدر" حاتمی کیا رو، روز اول اکرانش دیدم.بالاخره وسوسه دیدن بازی پرستویی و اسم حاتمی کیا کم چیزی نیست.
هر چی از سکانس ها می گذشت، بیشتر می فهمیدم که با یک فیلم معمولی طرفم، به نظر من نقش مادر خیلی پررنگ تر بود و نقش پدر تنها به عنوان پلی بود برای اتصال گذشته به اتفاقات زمان حال.
عشق مادری در عین اینکه کمتر پردازش شده بود ولی عمیق تر و واقع گرایانه تر بود.
سوژه ی فیلم می تونست سوز و گداز بیشتری داشته باشه، مخصوصا که این ماجرا در دنیا قربانیان زیادی رو گرفته.
در مورد برخورد دکتر خانم و پرستارا با یه مجروح که بر اثر مین داره پاشو از دست میده، می تونست مانور بیشتری داده بشه ، مخصوصاروی تفاوت اتفاقاتی که برای قربانیان محلی افتاده.
در آخرهم مگه حاتمی کیا نگفته بود دیگه از دفاع مقدس فیلم نمی سازه؟!
نکته ی دیگه ای به عنوان یک تماشاگر معمولی به ذهنم نمیاد، فقط اینکه " به نام پدر" فیلم معمولیه ، نه حاتمی کیایی!

زهر هجری می کشم که نپرس!

2006-08-17T01:07:00.000+03:30

قبلنا که نماز می خوندم، قبل از نماز، آرایش کامل می کردم و می ایستادم نماز با لبی خندون و شکرشو به جا می اوردم، گاهی از شدت شکر به خودم می لرزیدم که زبانم قاصره ازینهمه نعمتی که بهم دادی، تزم هم این بود که خدا مگه دل نداره که همیشه بنده هاش با چشم گریون میرن سراغش!بذار حال مخلوقشو ببره.
نمی خوام مقایسه کنم ولی الان که خیلی از اوقات احساس رضایت و خوشبختی دارم، همون حالت شکر رو دارم ولی انگار اون حالت تقدس و روحانیت دیگه نیست.هر چیم شکر به جا میارم و ازش تشکر می کنم، انگار یه چیزی یه جایی داره لنگ می زنه.
نه وقتی به رسم قدیمم بر می گردم حس خوبی دارم، نه با شکرای الانم خیلی حال می کنم.
قبله همونه، ولی اون احساس ِ خوب کجا رفته و چی شده نمی فهمم.
یه چیزی انگار جا مونده جایی...

*عجیبه که دینی داریم که میگه اجباری درش نیست، ولی بیش از همه ی دین ها پیروانش تو سرهم کوبیدن که یا ایمان بیارین یا کافر و نجسید!

* البته این حس یه شبه گم نشد،یه روند 4 ساله با کلی جریانات و دربدری ها تو یه خانواده ی مذهبی!

استعفا

2006-08-08T08:35:00.000+03:30

از کارم استعفا دادم اومدم بیرون.فرسودگی این چهار ماه بیکاریش دیگه داشت غیر قابل تحمل میشد.شرکت هیچ پروژه ای تو دست نداشت و شرکت مادر هم به خاطر عملکرد بدشون دیگه علاقه ای به کار کردن با شرکت رو نداشت.
توی این یک ماهه اخیر یا شاهد استعفا بودیم یا اخراج یا عدم تمدید قراردادها.اون دونفری هم که مثل من تاپایان سال قرارداد داشتند از کارشون استعفا دادند که یکیشون برنامه نویس بود یکی مسوول فروش و بازرگانی فقط من بودم که کارمند ساده بودم.این مدت برای اینکه منو مجبور به اسعتفا کنند برخوردای بدی باهام میشد،دو هفته پیشم به دلیل خنده داری توبیخ کتبیم کردند!
روزای آخر یه نامه رو مستمسک قرار داده بود که اگه این نامه رو میخوای باید استعفاتو بنویسی!نامه مربوط میشد به 17 ماه سابقه ی کاریم تو تامین اجتماعی که کد موقت خورده بود.روزای آخر هم حکم زده بود که برم منشیش بشم دقیقا چیزی که می دونست من زیر بارش نمیرم!
عصبانی رفتم تو اتاقش و یکم حرفهامو زدم.این مدت جوری با همه ی ماها برخورد میشد انگار که ما باید به خاطر اینکه بیکار هستیم سر کار و داریم ازشون حقوق می گیریم روزی چند بار تعظیمشون کنیم، هی می گفتند برین خدارو شکر کنین!
من دو ماه تو شرکت این وضعیت رو داشتم، دیگه نتونستم تحمل کنم، تعجب می کردم از کسانیکه مدرکشون مرتبط بود و سعی برای پیدا کردن کار نمی کردند.
یکی از بچه ها که به خاطر اینکه حاضر نشده بود چادر سر کنه، چند ماه پیش اخراجش کرده بودند، با پیگیری و شکایت به وزارت کار تونست حقوق باقیماندشو تا آخر قراردادش بگیره اونم با رای دادگاه، ولی من تحمل بی احترامی تا اینکه اخراج بشم و برم دنبال شکایت رو، اونم از چنین آدمی نداشتم.
عقاید قرون وسطایی ای داشت، چند وقت پیش نامه معرفی نامه آبدارچیمونو برای وام امضا نکرد، می گفت مکروهه وام گرفتن!بیچاره آبدارچیمون هم که نیاز داشت به پول از دستش داشت جلز و ولز می کرد.
خیلی همه رو اذیت کرد هر کیو به نوعی .هر کیو دست می ذاشت رو حساسیتهاش تا خودش عاصی بشه و بذاره بر، .بهش گفتم شما که قصدتون اینه و کار ندارین چرا قرارداد یکساله میبندین پس!؟!
یاد مدیر عامل فهمیده و ملاحظه کار قبلی بخیر که قدرشو ندونستند بچه ها.

فعلا هم که مشغول جابجایی اثاث و کوچ به خونه ی جدید هستیم، بعدا باز باید بیفتم دنبال کار اونم تو این روزگار سخت که کار شده کیمیا! مهمترین حسنی که این زمان 4 ماهه داشت : یکی درمان اعتیاد اینترنتی بود! یکی هم افتادن روی روال ِ مدام ِ کتاب خوندن، اونم بعد از چند سال تنبلی مزمن!

عقد وکالتی

2006-08-05T17:52:00.000+03:30

عقد ما از نوع وکالتی بود.خانواده ام مایل بودند که منم مثل بقیه خواهرام و برادرم از مسجد بالا سر حضرت معصومه تو قم، به هم محرم بشیم. به یک عاقد که از دوست های مرحوم پدربزرگم بود، تلفنی من و کاوه وکالت دادیم.راستش برامون مهم نبود که از کجا و کی بخونه، فقط می خواستیم خونده بشه!
حالا چه جوری اجرا میشه عقد وکالتی؟ دو نفر روحانی میرن تو مسجد می شینن و یکی میشه زن، یکی میشه مرد!اونی که باید خطبه عقد رو بخونه، می خونه و به اون یکی که نقش زن رو داره میگه وکیلم؟ و بعد هم برای خودش که نقش مرد رومثلا داره می خونه و از هر دونفر بله یا قبلتو رو می گیره!
وقتی بابا برام تعریف کرد جریان چه جوریه، انقدر خندیدم که خودشم به خنده افتاد، گفتم خیلی دلم می خواست اونی که جای من وکالتی بله رو داده ببینم، فقط امیدوارم لااقل شیخ نبوده باشه!!!

انجیل متی

2006-08-04T12:41:00.000+03:30

شما باید بهای هر کلمه ای را که بی توجه بر زبان می آورید، بپردازید.

عکس و عکاس

2006-07-30T23:37:00.000+03:30

توی دانشکده استاد پیری داریم که می گه: عکس رو سه چیز می سازه:دوربین، عکاس و سوژه
.
می گه مردم معمولی به سوژه و مفهوم عکس توجه می کنند، اما عکاس از ظرافت های بصری که کار دوربین و فیلتر و تکنیک های چاپ و این جور چیزهاست لذت می بره.
نگار نمکدان روی میز را برداشت و کمی نمک پاشید کف دستش، سومی چی بود؟
عکاس، می گه اگه عکاس نباشه عکسی در کار نیست، اما منظورش از وابستگی عکس به عکاس دقیقا این نیست.
...
حامد به بخاری که از قهوه ها بلند می شد نگاه کرد.« می گه منظورم اینه که هر عکس محصول روح و ذهن عکاسه و اگه عکاس دیگه ای قرار بود با همون دوربین از همون سوژه عکس بگیره، حتما نتیجه چیز دیگه ای میشد..می گه هر چند ظاهرا عکاس توی عکس غایبه، اما اگه عکاس به معنای حقیقی عکاس باشه، شخصیت و هویتش به شدت و قوت توی عکس حضور داره.انگار همیشه تکه ای از روح عکاس گیر کرده توی عکس.در واقع اعتقاد داره که حضور عکاس در عکس حتی از حضور سوژه هم بیشتره، چون این عکاس بوده که تونسته اون شکل از ترکیب بندی، نور، زاویه ی دید و رنگ و بقیه ی جزییات رو توی عکسش به وجود بیاره.کاری که به عقیده ی استاد ما از عکاس دیگه ای ساخته نیست.خودش میگه این یه نوع نگاه صوفیانه ا ست به عکاسی.
نگار کمی از قهوه اش نوشید و با لبخند پرسید: تو که صوفی نیستی ، هستی؟
اگه شما سوژه اش باشید، من از حلاج هم صوفی ترم.

صفحه 64 کتاب استخوان خوک و دست های جذامی
نوشته ی مصطفی مستور

این متن در خطاب دوستی که بهم گفت هر کی که دوربین داره، خودشوعکاس هم می دونه!
متن قابل تعمقیه.

من و عروس اول خانواده اسممون هردو مژده است، منو تو فامیل و خانواده مژده صدا می کنند.برای اینکه با هم اشتباه نشیم، قرار شده منو به اسم دومم که نرگسه و خودمم بیشتر دوسش دارم صدام کنن ولی مدام اشتباهی منو مژده صدا میکنن!آدم حس رقابت بهش دست میده!
یه فامیل میگه مژده یکی میگه نرگس، قاطی کردم دیگه!این دو اسمی بودن همیشه مایه ی دردسر من بوده.

شوهر خواهرم همیشه می گفت من نمی فهمم چرا وقتی این فوتبالیست ها زن می گیرن، انقدر افت می کنند و دیگه به درد بازی نمیخورن!حالا منم همین جوری شدم، نه شعری نه داستانکی نه متنی، انگار نه انگار که این وبلاگ حداقل یه روز در میون آپدیت میشد!

عکس از یه درخت آفت زده ی سرنگون شده ی آلو در شهر کوچک ولی با صفای طالقان

از تبریکات و ابراز لطفتون از صمیم قلب ممنونم، الهی خوشی هاتونو ببینم.

تجسمی که زنده شد

2006-07-25T06:37:00.000+03:30

اگر تو یار نداری چرا طلب نکنی؟
وگربه یار رسیدی چرا طرب نکنی؟

اول از هر چیز تشکر کنم از تبریکات دوستان مجازی که به وسیله ای میل، کامنت و تلفن و ... تو شادی من شریک شدند.اولین آرزوهای خوب از طریق دنیای مجازی بود که برام خیلی دلچسب و شیرین بود.
راستش ماجرا به حدی سریع اتفاق افتاد که گذر از مرز مجردی و تاهل یکم سخت و پر دست انداز بود.
صحبت کردن از ناراحتی ها به خاطرِ حالا یا تمرکز بیشترمون روش و یا تعداد بیشترشون، برامون راحت تر شده.خوشبختی و شادیمونو مدام می خوایم تو پستو قایمش کنیم، مبادا یا چشم بخوریم یا کسی ازمون بخواد بدزدتش!!!
روزای اولی که خبر پخش شده بود تو فامیل، با اینکه پدرم گوسفند کشته بود ولی اتفاق پشت سر اتفاق بود که برامون می افتاد، شیشه عقب ماشین ِ صفر بابا در عرض چهار روز دوبار خود بخود شکست و دوبارم تو جاده لنگش گذاشت .
تا جایی که، کاوه که تا حالا تصادف نکرده بود، روز زن داشت سر منو به باد می داد و با ترمز شدیدش و برخورد با یه ماشین دیگه، من شوت شدم توآینه ی ماشین و صورتم زخمی شد!

سهیلا همکارعزیزی بود که مارو به هم معرفی کرد.دست من که ازین نمکا نداشته و تا حالا هر کیو به هم معرفی کردم ختم به ازدواج نشده، البته گاهی هم بزرگترا نذاشتن ولی سهیلا این دومین موردی بوده که به وصل کشونده ، با اینکه خودش هنوز مجرده وامیدوارم به زودی سند بخوره!!!
وقتی نگران کشش سریعی که بینمون اتفاق افتاده بود، شدیم و رفتیم پیش مشاور، بعد از صحبت هایی که تکی و دوتایی باهامون کرد، اول از همه بهمون گفت، من بیشتر از انتخاب خودتون به اون خانمی که شماها رو به هم معرفی کرده تبریک میگم، که انقدر خوب تشخیص داده که شما دونفرچقدر به هم می آیین.
این جمله رو قبل از عقد بارها از بقیه شنیدم ولی چیزی که برای خودم جالبه تطبیق کاوه با تصویر ذهنی منه که سالها برای همسرم می ساختم و بهش فکر می کردم.
معمولا ما یاد گرفتیم چیزهایی که نمی خواهیم رو روش تاکید می کنیم و ازش حرف می زنیم ولی تجسم خلاق میگه اون خصوصیاتی رو که میخواین لیست کنین و تا اونجا که میشه شفاف و واضح برای خودتون ترسیم کنین.
وقتی رفتم تو دفتر تجسمم سال 79 رو نگاه کردم، دیدم بیش از 90 درصد نکات روی کاوه صدق میکنه.نکاتی که برای همسر مطلبوبم نوشته بودم حتی اینکه اهل ساز زدن باشه و یا حتی چهره اش که از بچگی تو ذهنم می دیدم طرفم عینکیه و پیشونی بلندی داره.خودم یه حالی شده بودم که این ذهن آدمیزاد چه جوری اینقدر قشنگ جذب می کنه.
در مورد کاوه هم همین طور بود، اوهم دقیقا همین کارو کرده بود، ما وقتی صحبت می کردیم، می دیدیم حتی چشم اندازهایی که برای آیندمون ساختیم هم توی یک مسیر قرار داره.
نکته ی جالب این بود که من همیشه از اسم کاوه بدم می اومد و دقیقا هم آدمی به این اسم رو جذب کردم، اینه که میگن قدرت ترس از عشق بیشتره!از هر چی بترسی یا بدت بیاد سرت میاد!

من بازم به قدرت تجسم خلاق پی بردم.اگه مخصوصا در طی دو سال گذشته بارها به مواردی از ازدواج برخوردم که داشتم به خاطرفشارها کوتاه می اومدم ، ولی این انتخاب آخرهمونی بود که خودم قلبا می خواستم وخوشحالم که اون موارد بهم خورد، همینه که دلخوشم کرده وگرنه ازدواج رو هر کسی می تونه انجام بده.
همونجور که نازخاتون مدام بهم می گفت قدر خودتو بدون اونقدر که کسی لایقت پیدا بشه و من واقعا به حرفش ایمان اوردم.منظور از لایق فقط فهمیدن ارزش های خوده، نه افاده داشتن، اینکه هم شانت باشه و از بودن باهاش لذت ببری، گاهی برای بعضی آدمها این کلمه سوتعبیر میشه.

ولی این تازه اول راهه، هیچ کس نمیتونه بگه من یه همسر خوب پیدا کردم و تمام!اتفاقا این نکته مسوولیت ادمو سنگین تر می کنه، دل بردن آسونه ولی دل داریه که سخته، یه زندگی خوب را باید ساخت البته اگه بزرگترا انقدر اذیتمون نکنن و بذارند از بهترین دوران زندگیمون لذت ببریم!!!

حس پازلیو دارم که قسمت مهمی از شکلش جور در نمی اومد ولی اون قطعه ی اساسیش پیدا شده. البته اغتقادی به این ندارم که یه آدمی میتونه مارو تکمیل کنه، بلکه می تونه کمک کننده باشه در مسیر رشد.داشتن یه شریک که ترو بفهمه و با هم راحتو صمیمانه کنار بیاین، لذت بخش تر از اونیه که فکرشو می کردم.
خداییش این دو سه سال خیلی توی این زمینه اذیت شدم به قول دوستی خدا به بنده های باحالش اینجوری حال میده، آن نیز گذشت با آنکه سخت گذشت! حالا یه راه جدید با همه ی قشنگی هاش و البته سختی هاش...

بازم از لطفتون ممنونم، این کامنتها رو پرینت می گیرم و برای همیشه نگهشون می دارم، امیدوارم منم خواننده ی شادیهاتون باشم.

بیست و دوم تیرماه 1385

2006-07-14T00:55:00.000+03:30

گفته بودم چو بیایی غم ِ دل با تو بگویم
چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

یکی از دوستان بلاگرچند روز پیش با شوخی بهم گفت : من تو زندگیم دوتا آرزو بیشتر ندارم، یکی ظهور آقا امام زمانه! یکی هم ازدواج تو!!

خب، باید بگم دومین آرزوش رو به دست اورد!!!

پنج شنبه من و کاوه از نظر شرعی، به عقد هم در اومدیم، کاوه، پرنورترین روزنه است برای نویسنده ی وبلاگ هزارو یک روزنه...

خداحافظ فوتبال!

2006-07-11T06:48:00.000+03:30

دو خط نوشته در وبلاگ برای جلوگیری از حرف و حدیث نوشته می شود، قربه الی المجازی نویسان!

یکی از رشته های کاری پدر من داوری بین المللی فوتبال بوده و البته دوره ی مربیگری فوتبال که در فیفا گذروندن.این چند وقت تا اومدم در مورد جام جهانی نظر بدم، گفتم تو بشین سر جات حرفم نزن! حتما نظرات پدرتو داری میگی!این شد که ساکت شدم و حرفی نزدم و یک بلاگستان از خوندن نظرات من محروم موند!!!الانم رکسانا داره زیر لب میگه باز نرگس افتخارات پدرشو بیرون کشید!ولی خداییش اینهمه ساله با بابا فوتبال نگاه کردیم،هنوزآفسایدو یاد نگرفتم! پدر میگم به علت بی استعدادی نیست، دلایل روحی روانی هم داره که منم سریع حرفو عوض می کنم!!
حالا همه ی اینا یه ور، اومدم بگم آخه این ایتالیا چی داشت که دخترا براش سر و دست می شکوندن؟مگه مالدینی ندیدند؟یا پائولو روسی یا دونادونی که با اون شماره 17 نحسش(17 برای ایتالیا یی ها نحسه) پنالتی خراب کرد و زمان جوونی هامون حالمونو گرفت!؟
بازم ایتالیای سال 90 و غیره!
منکه هر چی تو فینال دقت کردم یه ایتالیای جذاب ندیدم!همه کچل و بد عنق!جشنشون هم که انقدر جلف بود وسطاش بلند شدم رفتم!
برزیل برام حکم ماشین بنزو داره، با اینکه از بی ام و خوشم میاد ولی نمیشه که از دیدن بنز هم لذت نبرد!که تو بازی آخرش در حد یه پیکان عمل کرد!
خب اینم از سلیقه منه، من تیم انگلیسو دوست دارم که همیشه هم حال آدمو می گیره، از تیمای سوسولی مثل ایتالیا خوشم نمیاد، به نظر من لیاقت قهرمانی نداشت!
زیدان بازیکن مورد علاقم بود که حالا شنیدم تروریست خوندتش اون ایتالیایی بی نزاکت!!این مطلب حسین به دلم نشست.هر چند که ما هیچوقت از استرس و فشاری که پشت صحنه ی بازی ها به چنین بازیکنانی تو زمین میاد خبر نداریم .
همونطور که خوندن خاطرات این افسر وظیفه، می تونه زاویه جدیدی از قضاوت به شما بده.

*ممنونم از احوال پرسی دوستان، کابوس هام هم قطع شده و قرص هارو به مرور کم کردم و قطعشون کردم، باید بگم حافظم به حالت عادی برگشته و تمرکزم.با اینکه خیلی تو خوردن و نخوردن قرص ها گیر کرده بودم ولی می بینم که کارم درست بوده و کمک خودشو کرد، فوایدش بیشتر از مضراتش بود تو اون دوره ی بد.
ولی مزه ی خواب بی کابوس یه چیز دیگه است ها!!

اینم یه نوشته ی پر انرژی.
امیدوارم دوستان تو کامنتها یکم خودشونو کنترل کنند!!!به خدا ثواب داره.

از تو نوشتن
آسان نبود
با تو شکفتم، سهل شد.

چشم هایش

2006-07-07T11:23:00.000+03:30

عکاس عدسی دوربین را تا آنجا که می توانست، تله کرد روی چهره ی زیبای زن و محوش شد.
زن بالاخره، به صدا در آمد و گفت :
آهای آقا حاضرین؟!!

گر به تو افتدم نظر

2006-07-04T22:19:00.000+03:30

دیروز با دوستی رفتم پیش استاد دفش که البته مرد مطرحیه در زمینه نواختن دف.
پیش خودم فکر می کردم الان خونش پره از انواع دف ها، ولی دکور خونه دایره المعارف زنده ای بود از انواع سازهای ایرانی و غیر ایرانی، شاگردا تو اتاق آکوستیک بودند و من با این دکوراسیون ِ سرشار از سلیقه تنها بودم که استاد از اتاق اومد بیرون.
وقتی دید با چه علاقه ای دارم سازهارو نگاه می کنم، اومد جلو و شروع کرد به معرفی بعضیاشون، مخصوصا اونایی که خاص تر بودند.
مثلا سازی بود به نام سحر( با کسره) که از تنها جادوگری که در شهر بم پیدا کرده بود خریده بودش.سازهای جالبی که از سفر اخیر خارجش و از عتیقه فروشی ها پیدا کرده بود و صدای هر کدومو هم در می اورد.
یکیشون اسمش اقیانوس بود که با حرکتش صدای دریا می اومد. سازی به نام بارون، که مال آفریقا بود، یه استوانه ی رنگی، خوش نقش و نگار که با دو دست باید می گرفتیش و به آرومی که حرکتش می دادی، یه تک ضربه های کوچکیو کف دستات حس می کردی، انگاری که دونه های بارون داره به کف دستاتون می خوره، گفت چون تو آفریقا بارون کمه، با چنین چیزهای سمبلی برای خودشون تداعی می کنند.
ساز کوچکی که شبیه قورباغه بود، یا تمبکی که از دوران زندیه گیر اورده بود و خریده بودش.
روی کتابخونه اش 13 عدد کنار هم چیده شده بود که فقط دوتای اولیو می دونستم تمبکند و بقیه فقط شبیهش بودند و من اسمشونو نمی دونستم!البته یکیش به جنوبی هامی خورد.
تو دکورش حتی زیلوفون هم بود، هدیه و رکسانا دقیقا می دونند زیلوفون چه جور سازیه!!!

کنار صندلی که می نشستم، چند نوع طبل های جورواجور قشنگ بود، بعد از اتاق خانم پری ملکی که برای آواز پیشش می رفتم، اینجا رو خیلی دوست داشتم.دیدن اون همه ساز و در اوردن صداشون در حالیکه صدای چند تا دف که با هم ریز می زدند بازهم ازاتاق ضد صدا بیرون می اومد، دیگه حسابی سر شوقم اورده بود.
.یک سری اطلاعات از زمان دانشجویی و انجمن شعر دانشگاه یادم بود و تو بحث باهاش شرکت می کردم مثلا براش جالب بود که می دونستم زنجیری که تو محرم برای امام حسین می زنند رو، جزو سازهای ایرانی طبقه بندی کردند. برای اینکه بیشتر آشنا بشم، کتاب دایره المعارف سازهای ایرانی رو دستم داد ند و رفتند سراغ شاگرداشون.
تو کتاب دیدم لگن و حتی جغجغه هم برای خودش به عنوان ساز شرح و بسطی داره!می دونستم که معمولا ساز خوب رو از درخت هایی به دست میارن که تشنگی بیشتری کشیده باشند به قولی رنج بیشتر که مربوط میشن به نواحی گرمسیری، دقت که می کردی بیشتر سازها مال خراسان و البته کرمان بودند.

از پله های خونه که پایین می اومدم هنوز صدای دف تو گوشم بود، در خونه رو بستیم و به همهمه خیابون که خودمونو سپردیم، اون خونه برام به سرعت شده بود یک خاطره ی دیدنی و فوق العاده شنیدنی.
نکته ای که خیلی برام جذابیت داشت تنوع علاقه استاد به سازها بودکه فقط به یک دف بسنده نکرده بود.

*این کمبود دسترسی به نت باعث شده از اخبار بلاگستان بی خبر بمونم، البته اختلال بزرگی هم ایجاد نکرده که چه بسا باعث شده بعد از چند سال کتاب خوندنم به وضع سابقش برگرده.
ولی هر چیزی حال و هوای خودشو داره، و من حسابی دلم برای وبگردی ونوشته هاتون تنگ شده، به حساب بی معرفتی نذارین، چه بسا گاهی اخبارو از سارا و بهار تو کلاس می شنوم.این خانواده ی مجازی هم بالاخره محبوبیت خودشو داره و آدم دلش می خواد از احوالات اونها هم باخبر باشه.

سال ها می روند
ماه ها می آیند
دردها بسیارند و
پریشان نمی شوند.

شعر از کتاب "صد لیکو"
سروده های بلوچی

پند باستانی

2006-06-27T22:28:00.000+03:30

ترس به در می کوبد، عشق پاسخ می دهد و دیگر کسی پشت در نخواهد بود.

انقدر خوندن این جمله تو کتاب" 10راز رسیدن به آرامش" نوشته دکتر وین دایر، به من آرامش داد که همون لحظه با اس ام اس برای برخی دوستانم فرستادمش.
یکی از بچه ها جواب داد که یادم باشه حتما از خدا تشکر کنم، چون با این پیام کوتاه تو جوابی به حرفها و دلشوره های الان ِ من داد.
من خودم اس ام اسو بیشتر از خود صحبت با مویایل دوست دارم، مخصوصا که آدم می تونه تو همون لحظه حرف هایی رو به بقیه بزنه که رودر رو نمی تونه بزنه، ولی شاید براتون جالب باشه که ماهانه پنج میلیارد و 280 میلیون تومان و سالانه به طور تقریبی 360 میلیارد تومان در آمد نصیب اس ام اس مخابرات می شود.

خیلیه نه؟!چقدرش صرف بهبود کیفیت خطوط ارتباطی میشه خدا می دونه!

نعمت های مخفی

2006-06-26T20:51:00.000+03:30

کابوس هام هنوز ادامه داره، حتی اگه یک روز سراسر شاد و آرومی روهم گذرونده باشم باز شبش ممکنه کابوس ببینم.
آخرین کابوسی که دیدم، مال همین دو سه شب پیش بود که دیدم یه آدمی هستم که باید برم سر یک سری سنگ های قبر و نقش قبر کنم برای شناسایی! اونم تو خونه ی کسانی که خود صاحبخونه ها قاتل بودند! در لحظه ای که سنگ قبر رو در می اوردم، همه ی آدم های مثبت مثل پلیس ها حضور دارند ولی در لحظه ای که جنازه ی لت و پار وحشتناک، نمایون میشه، همه ناپدید میشن و من باید از دست صاحبخونه که قاتله در برم!
یه کم شبیه این بازی های کامپیوتریه ولی من انگار هفت تا جون دارم چون بازم ازین نوع کابوس های عجیب غریب تا آخر ماجرا می بینم و باز فرداش عین یه آدم! پا میشم میرم سرکار! یعنی پدر آدمو در میاره.

حالا می فهمم که پریدن از کابوس در حین خواب، خودش یه نعمت بزرگ بوده که من تا حالا متوجهش نشده بودم.!

همکاری با بلاگ نیوز

2006-06-25T14:10:00.000+03:30

تصویر، هدیه ای که از طرف آقای علیمحمدی برای همکاری در بلاگ نیوز دریافت کردم.البته یکیش مال امیره.
پایینش اسم بلاگ نیوز و سال 2005-2006 حک شده که بوسیله یکی از دوستانشون به دستم رسید.

دستتون درد نکنه و از لطفتون ممنونم اقای علیمحمدی.

درسته که همکاری در بلاگ نیوز اول از هر چیزی تمرین یک فعالیت جمعی بود ولی خب ضعفها و مشکلات ومحاسن خودشو داشت.البته شاید بشه گفت بیشترین ناراحتی از طرف بقیه همکاران و ای میلاشون به آدم وارد می شد ولی هر چی باشه من خودم بلاگ نیوزو دوست دارم و درسته که دیگه کمتر وقتی برای ویرایش دارم ولی به خاطر لینک هایی که خیلی از اوقات از همکارانم و دوستان خود بلاگر و البته مطالب مفید و آموزندشون به دستم رسیده، اونجارو پر کردم.
وقتی هدیه رو که واقعا نشانی از همدلی بین خود بچه های بلاگ نیوزهست، با اسم سایت که پایینش حکاکی شده، به دستم رسید رو، دیدم، یاد اون لوح تشویقی افتادم که سال 81 به دستم نرسید اونم فقط به خاطر کینه توزی های رئیسه ی محترمم!
در سطح بیمارستان های آموزشی دانشگاه شهید بهشتی با 6 نفر دیگه، به عنوان فعالین در امر ترویج تغذیه با شیر مادر، کارمند نمونه شدیم.اون وقت تو تهران نباید تو مراسم شرکت می کردم به خاطر مخالفت رئیس، و حالا این هدیه از دانمارک باید دستم برسه!
آقای علیمحمدی و سعید خیلی برای این سایت زحمت کشیدند و امیدوارم در کنار بقیه دوستان ، بهتر و بهتر هم بشه.

رهبر یا جانی؟

2006-06-22T20:31:00.000+03:30

راست می گویند، ما یهودی نازی هستیم، چرا که نه؟
مردمی که خود را رها می کنند تا سلاخی شوند، مردمی که اجازه می دهند از پوست فرزندانشان صابون درست کنند و از پوست زنانشان آفتابگیر بسازند، از هر قاتلی جنایتکار ترند، حتی از نازی هم بدترند.
والدین شما آمده بودند تا از عشق به انسانیت، کتاب ها بنویسند اما گذارشان به اتاق های گاز افتاد.تعجب نکنید اگر آنها هم بیایند و چند میلیون عرب را بکشند، مگر چه اتفاقی می افتد؟ دو یا سه صفحه از آن در کتاب های تاریخ نوشته می شود، روی ما اسم های بد می گذارند، اما اهمیتی ندارد. ما 25 میلیون نفر می توانیم در کنار هم باشیم.
حتی امروز هم برای این کار دواطلب شوم اعراب را بکشم، بیرونشان کنم و ببینم که همه از ما متنفر می شوند.بقیه دیروزی ها هم مجبور می شوند به اینجا بیایند.
اگر دوست دارید بنویسید که من مایه ی شرمساری نسل بشریت هستم، برایم اهمیت ندارد، مرا هرچه دوست دارید بخوانید، مرا جنایتکار یا شیطان بخوانید، من دنبال ستایش و تحسین غیر یهودیان نیستم. به عشق آنها نیازی ندارم. من باید زندگی کنم و می خواهم مطمئن شوم که فرزندان من هم خوب زندگی می کنند.اینجا دیگر دعای پاپ و یا سایر رهبران مذهبی یاآدم های نیویورک تایمز به درد من نمی خوذد، هر کسی را که بخواهد دستی علیه فرزندانم بلند کند نابود می کنم.
او و فرزندانش را با اسلحه یا بی اسلحه نابود می کنم.برایم مهم نیست که او مسیحی، مسلمان، یهودی و یا حتی کافر باشد، تاریخ نشان داده که هر کسی را نکشد توسط دیگران کشته می شود.
این قانون محکمی است.

سخنرانی جنجالی آریل شارون در سال 1982 بعد از کشتار مردم در صبرا و شتیلا.

* میگن هر کی ترسهای درونی بیشتری داشته باشه، بلندتر عربده می کشه.خوندن این حرفابرای اولین بار برای من باور نکردنی بود، اونم 24 سال پیش که دنیا شاید در صلح بیشتری بود تا الان. چه جور آدمی با این عقاید میشه رهبر یه مملکت.یعنی به نظر شما از یه جانی خطرناک چیزی کمتر داره صاحب این حرفها؟
بعد وقتی دیدم بینشم نسبت به یهودی ها داره کمی تغییر می کنه، تو دلم گفتم مگه ما رهبرمون و حرفهاشو چقدر قبول داریم که دنیا بخواد بر اساس حرفهای اون، مارو ارزیابی کنه؟ ولی اینکه چرا چنین کسانی میشن سخنگو و رهبر یه ملت خیلی جای سوال داره.
تو قسمتی از کتاب " عطر سنبل، عطر کاج" نویسنده که زنی ایرانی ست با خاطراتی اندک از ایران، در امریکا با مردی فرانسوی ازدواج کرده مینویسه" هر جا که می رفتیم مردم با فرانسوا که آشنا می شدن و می فهمیدند که فرانسویه، یاد خاطرات خوششون از فرانسه می افتادند و از مزه تارت و خوشگذرانی های اونجا صحبت می کردند انگاری همه ی اعتبار فرانسه در فرانسوا جمع میشد و ولی وقتی از من می پرسیدن که کجایی هستم فقط واژه گروگان گیری (حمله به سفرت امریکا) به ذهنشون می رسید. انگار که می ترسیدند من اونارو الان به اسارت بگیرم.

الان اگه هر جای دنیا بگین ایرانی هستید یاد اولین چیزی که می افتن چیه؟ بمب اتم! تروریسم!

نفس در شرق و غرب

2006-06-21T09:32:00.000+03:30

در مورد تفاوت "نفس" در عرفان غرب و شرق ميگه:
نفس در غرب يه ابزار كليديه، يه مرحله است به شرطي كه درش مثل تله گير نكني و از رسيدن به مراحل بعدي باز نگهت نداره.يه مرحله باشه براي صعود و پرش كه قوي تر بتوني بري جلو.
ولي در شرق هميشه نفي شده سركوب شده بد انگاشته شده و بايد كه انكار مي شده.
فكر كردم چقدر زيركانه داره يك سري مسايل رو زير سوال مي بره اين خانم.
الان دغدغه ي بزرگ جوانان مجرد ايراني چيه؟!!
چرا شهر قم بالاترين آمار فساد جنسي در ايران رو بدست مياره و بعد هم شهر مشهد؟!

سه تا بازي رو روي حساب كل كل كردن پيش بيني كردم تا اينجا.
آلمان و كاستاريكارو گفتم 3-2 آلمان كه نتيجه شد 4-2 آلمان
ايران و مكزيك رو گفتم 2-1 مكزيك كه نتيجه شد 3-1 مكزيك
بازي ايران و پرتغال رو هم كه زدم تو خال 2-0!
فكر كنم بد نباشه براي پيش بيني هاي بعدي شرط بندي كنم نه ؟!!

روز از نو

2006-06-18T23:29:00.000+03:30

امروز برای لحظه ای که چشمانم را بستم، و گرمی اشکهارو روی گونه هام حس کردم، فکر کردم خدا منو با یکی از فرشته هاش اشتباه گرفته.
بر سرم نور می تاباند و بر دلم دانه دانه روزنه می چسباند.
امروز همه چیز، بوی خوش رسیدن می داد.

نمایشگاه هنرهای صنایع دستی- تهران

2006-06-16T21:49:00.001+03:30

عکس هایی از نمایشگاه صنایع دستی در نمایشگاه بین المللی

1. عشایر آذربایجانی به نشانه عروسی بر سر چادرها آویزان می کنند.
2. ساز قارمون، غرفه تبریز
3. تخته نردهایی از آذربایجان که دیدنش هم آدمو مارس می کرد! قیمت ها از 35 تومان به بالا بودند.
4و 5 هردو از آذربایجان

6. دم آهنگری، استان خراسان جنوبی.اونایی هم که از بالای دیوار غرفه آویزونه، زنگوله گاو و شتر و گوسفند بود که هی صداشونو در اوردیم.

7. پیرمندان هنرمند طبسی

8. هنر سرامیک، یادم نمیاد مال کدوم شهر بود شاید سمنان!

9.غرفه های دوست داشتنی من، ترمه های یزدی

10. ترمه های دیوانه کننده

11و 12آذربایجان

13. نمدهای کرمانی، برخوردشون اصلا خوب نبود.

14. زن لرستانی

15. زن سیستان و بلوچستان، اول فکر کردیم مانکنه، بعد که چشمهای خشگلش پشت برقع حرکت کرد، تازه دوزاریمون افتاد.

16. لباس های محلی گیلان.

17. شیرین، زنی از سر بیشه از استان گیلان، یه نگاهی به زیور آلاتش بندازین، خیلی سنگین بودند.

18. تنها پیر مردی که در شهر یزد، دارابی می بافد.
دارابی، مثل همین لنگ های قرمز و شمدهای تابستانی، البته با رنگ ها و طرحهای زیبا و امروزی تر.

19. نمایی از مسجد محبوب من، مسجد ابراهیم در نمایشگاه.

خیلی از غرفه هارو وقت نشد ببینم ولی همین هایی که دیدم دیدنی بودند، ولی سالها پیش نمایشگاه ایرانگردی، جهانگردی می ذاشتند که بسیار تماشایی بود، جای اون ونمایشگاه گل در اردیبهشت ماه واقعا خالیه.

از لطف دوستان ممنونم.سنگینی قالب وبلاگ شرمنده ام کرده، به زودی عوضش می کنم، گفتم تا اون موقع کمی دیر به دیر مطلب بنویسم که از دستم کلافه نشین، تا حالا با طرح ها کنار نیمدم.

دسترسیم به اینترنت محدود شده به شب و در منزل که با کمی وقت و خستگی مواجه میشم وگرنه دلم تنگ شده برای وبلاگ خونی ولی الان مسایل دیگه ای هم پررنگ تر شده.

.پروژه قبلی تموم شده و در شرکت خودمون اینترنت فقط مال رئیس روء ساست، مثل آب معدنی های خنک تو فریزر!

شرکت قبلی زیادی سیب خوردم، تبعید شدم به جهنم، یعنی شرکتی که توش استخدامم!آدم کم پیدا میشه توش!ولی تا دلتون بخواد زیر آب زن و خاله زنک!

روزو روزگارمان خوش است، شما خوبین؟

تاوان عقیده

2006-06-11T06:30:00.000+03:30

عمامه اش را مثل همیشه پیچید و بر سرش گذاشت، به سر کوچه که رسید نگاه معنادار دختری را، روی خودش حس کرد.
نگاهی که روی آن چند متر پارچه بود.
سرش را پایین انداخت تا تنهایی اش را باز، با خودش قسمت کند.
خودش خواسته بود که مردم در نگاه اول، عقیده اش را ببینند، نه مهربانی بی نظیر در چشم و نگاهش را!

توبه نامه!

2006-06-09T01:39:00.001+03:30

چند روز پیش یه آفلاین از دوستی داشتم، که این لینکو دانلود کن که یک فیلتر شکن قویه، و البته دنباله اش هم مثل بعضی وقتها پشتش نوشته شده بود که یه دعایی هم به جون ما بکن! تکیه کلامی که گاهی به کار می بره.
منم فایلو زدم اجرا بشه ولی ازونجایی که آنتی ویروسم قوی بود اجرا نشده بود،من این لینکو رو حساب اینکه اون دوست لینک الکی نمی ذاره برای همه ی اد لیستم فرستادم ومتوجه نشدم که فایل زیپه.
حالا نگو دوستمونو حک کردند و دوستانی که جزو لیست من بودندهم مورد این اتفاق قرار گرفتند.من از وقتی مطلع شدم بوسیله اس ام اس، آفلاین و حتی زنگ به شهرستان ها دوستانو خبر کردم که اون فایلو اجرا نکنند و یا پسورداشونو عوض کنند.اونایی که مثل من آنتی ویروسشون قوی بوده مشکلی پیش نیمده ولی بقول حکربزرگوار! 30 نفر تا حالا حک کرده و مدام گزارششونو برام آفلاین می ذاره.
این وسط خب خودم ناراحت شدم ولی برخی برخوردا دیگه شورشو در اورده.بابا منم مثل شماها می تونستم حک بشم، منم این وسط واسطه بودم.حالا همونایی که اگه من دوروز لینک نمی ذاشتم می گفتن دلمون تنگ لینکات میشه، میگن بدبختمون کردی!!!
واقعا با یه حک شدن آیدی، اونم وقتی منم مثل بقیه یه واسطه بودم وقصد شخصی نبوده، آدم بدبخت میشه؟!پس منم برم یقه ی اون دوستیو بگیرم که حک شده بوده که چرا آنتی ویروس نداشتی؟
من بین اینهمه لینک به قول خودتون جالب یه لینک ویروسی فرستادم، اونم نا خواسته، حالا موزیک فیلم عوض میشه و من میشم آدم بده ی بلاگستان!!!

خب آدم تو خوبی و خوشی نیست که اطرافیانشو می شناسه، همونطور که یادگیری و رشد تو اتفاقات ناراحت کننده است.
اینم بگم که شاید منم اگه جای بعضیا بودم ناراحت می شدم ولی خودمو کنترل میکردم و داشتن آنتی ویروس قویومسوولیتشو می پذیرفتم نه با حال گیری دیگری، چرا که دردسر حک شدنو یکبار چشیدم. درهر صورت ازین اشتباه ناخواسته عذر می خوام.

مچ گیری مثبت

2006-06-09T01:39:00.000+03:30

"خانم ف" راست میگه، درون همه ی ما یک فرشته است یک دیو.انتخاب با ماست که وقتی با کسی برخورد می کنیم، دست روی کدوم یکی بذاریم.اینارو که می گفت یاد یکی از همکلاسامون تو سال 78 افتادم.
برخوردی که بنیامین اون سالها با ماها در گروه انجام می داد وجودشو برای خیلی از ماها بیاد موندنی کرد. هر بار که آدمو می دید انگار که بار اولشه آدمو می بینه، خود ِخود آدم رو می دید، مشاهده می کرد و دست می ذاشت روی بهترین صفت یا حالتی که توی اون روز داشتی، واقعی و از صمیم قلب.
همه فکر می کردیم بنیامین آدم خاصیه که به رشد خوبی رسیده و آدمها رو خیلی درک می کنه، در صورتی که اون به قول خودش فقط یه دستمال دستشه که یک سری گرد وغبارای درون مارو پاک می کنه وگرنه همه چیز در درون خودمونه. همه دلمون می خواست با بنیامین هم صحبت بشیم تا اون روز انرژی بیشتری پیدا کنیم، اون توانایی اینو داشت که مارو سورپریز کنه، حتی خیلی کوچولو.
ما برای کشف خودمون نیازمند تحسین، توجه و محبت بقیه هستیم.
به قول مادر ترزا بزرگ ترین فقر، نبود محبته.
جبران هم میگه: ستایش ها نشانگر ادراکند، خوبی های دیگران روببین و به آنها بگو.
ما بهش میگیم " مچ گیری مثبت" !

هر چی خودمو بررسی می کنم می بینم یکی از دلایلی که وبلاگ رو دوست داشتم همین علت بوده، بعضیا آدمو واقعن درک می کنند و تحسین می کنند، ولی مدتی بود، که خودمو که دوست نداشتم هیچ، مدام در درونم خودمو تخریب می کردم.مدام این جمله رو از آدمهای مختلف می شنیدم که خودمو دست کم می گیرم یا قدرخودمو نمی دونم.
دارم تمرین می کنم، مدام و هر روز با تمرین های کلاس "خانم ف" و شک ندارم دوباره موفق میشم، که بتونم خودمو ببخشم و آشتی کنم مثل همین چند ماه گذشته.اینکه اگه کسانی منوندید گرفتند، مورد آزار قرار گرفتم یا مورد توهین قرار گرفتم، خودمم مقصرم، باید قدر خودمو بیشتر و بهتر بدونم و بیشتر از خودم مراقبت کنم.
این روزها دارم روح خودمو لمس میکنم، روحی که تنها و تکیده گوشه ای نشسته بود و به زور برای خودش انرژی می ذاشت، به زور به یک سری ارزش ها خودشو پابند کرده بود و به سختی و ناباورانه، زیر لب زمزمه می کرد که " همیشه روزنه ای هست".

الان زندگی برام یه مبارزه نابرابر نیست، فقط من باید بتونم خودمو کنترل کنم و هم پای قواعدش جلو برم ولی مهم ترین نکته اینه که آغازو مدام بهترین کنم، آغازی که درون خود منه.
باز، درونم پر از روزنه ها شده...روحت شاد سهراب که گفتی زندگی، تر شدنی پی در پی.

ره هفت ساله

2006-06-07T20:03:00.000+03:30

تاک به بدنش کش و قوسی داد.
خیالش راحت بود که امسال انگورهایش، درهمان سال اول، شراب هفت ساله می دهند.
دیشب بلبلی، تا صبح برایش ازسر مستی خوانده بود.

جدال نا برابر ساختمان و درخت

2006-06-06T22:58:00.000+03:30

عکس هارو از یکی از کوچه های پشت " موزه سینما" خیابون ولی عصر، نرسیده به تجریش گرفتم.
جایی که خونه هاش هنوزحصیرهایی به روی پنجره هاش داشت ولی جدال نا برابری هم درختان برای بقا داشتند.
اون پلاک، پلاک یکی از همون خونه هایی بود که سعی می کرد حرمت و نجابت درخت انار و حیاطشو از دست برج ها در امون بداره.
عکس دوم یه حالیم کرد، درخت انگارداره به حریمش که تجاوزبهش شده و شاخه هاشو بریدند، اعتراض می کنه.

چه کنم

2006-06-04T23:54:00.000+03:30

من اگر زبانم آتش
من اگر ترانه هایم
همه شعله های سرکش
چه کنم که یک دل است و همه داغ های سوزان
غم خستگان عشق و غم کشتگان نفرت
غم آبهای هرز و غم باغهای سوزان

تو اگر در این بیابان
غزلی چو آب خواهی،
عجبا که از سرابی
شطی از شراب خواهی.

محمود کیانوش

* دلم می خواست امشب، مست ِ مست بودم...

ارامشی از نوع وداع

2006-06-04T01:11:00.000+03:30

* اول اینکه دنبال یه طراح هستم که با یه ایده ی از پیش تعیین شده یه قالب طراحی شده بهم بده، میشناسین؟

دو ماهی میشد که کارم تو شرکت مادر تموم شده بود و فقط در حد ادیت و انتظارات اونا مونده بودم با وضع معلق.
وقتم به گپ با همکاران و نت گردی می گذشت.تا اینکه چند روز پیش زنگ زدند که وسایلتو جمع کن و بیا.
شرکت مادر که از نظر سرمایه جزو دو شرکت اول پر سرمایه ایرانه، کارمنداش از بعد از دولت جدید به شغل کسل کننده ی مگس پرونی مشغولند! تو شرکت خودمون هم، همه منتظر ورود کیس های جدید و قرارداد با فلان بانک هستند.
موقع خداحافظی پیش تک تک همکارا می رفتم وقتی به اون خانمی که با هم تو کار کمی کنتاکت داشتیم رسیدم گفتم بذار با یه خاطره ی خوش از هم جدا بشیم. رفتم تو اتاقش و گفتم :بدی هامو بذارین به حساب جوونی و کم تجربگی، نیشش تا بنا گوش باز شد، این جورمواقع معمولا، خواستنی تر میشه!
برگشت گفت منم خیلی شمارو اذیت کردم ولی همش برا این بود که می خواستم کار به شما یاد بدم.خیلی دلم می خواست ال سی دی، دم دستمو بکوبم تو سرش.یاد روز اول افتادم که که اومدم تو این شرکت گفتند فقط یه خانمی هست تو طبقه چهارم که ممکنه اذیتت کنه، از قضا مسوول رسوندن خوراک ما برای برنامه ای که در نظر داشتند، همین خانم شد بعد دو ماه!
حالا می گفت من می خواستم کار به شما یاد بدم ، کسیکه حتی از کوچکترین جزییات وورد هم خبر نداشت.
به منشی مون که رسیدم دیگه اشکام بود که حرف میزد، خیلی دوسم داشت خیلی هوامو داشت، خیلی از هم چیز یاد گرفتیم، حرفهایی از زندگی شخصیمون بهم گفتیم که بقول خودش تو اون 13 سال تجربه ی کاریش بکسی نگفته بود.
قیافه آبدارچی که موجی از احساس تو اون صورت بی تفاوت اومده بود، دیگه به حیرتم انداخته بود، یاد آبدارچی اخراجی قبلی افتادم که بهم گفت من هیچوقت صدای خنده های شمارو از یاد نمی برم! خاک بسرم، خواهرم میگه خیلی سکسی میخندی!
طبقه هارو که پایین می اومدم ، خاطرات و همکاری ها زنده میشد، بعضی ها چه راحت خط خوردنی ان و بعضی ها با آب طلا به یادگار می مونند.
به سهیلا می رسم، به کسیکه ازین دوستی یک ماهمون، دوستی بهم معرفی کرد که زندگیمو دگرگون کرد، مثل خودش که آدم باورش میشه دم آدمای با مرام هنوز گرمه.

چهره حیرت زده ی نگهبان منو یاد مراد، نگهبان فیروزکوه و اشکهای تو چشمش انداخت وقتی جعبه ی سوهانو بهش می دادم، چقدر اون و عارف مردای شریفی بودند.دلم براشون کلی تنگ شده، به قول بچه ها، تو آبدارچی ها و نگهبانها رو زیادی تحویل می گرفتی، پشیمونم نیستم.

کارمندای شرکت از برگشتنم خیلی خوشحالند، نه به سبب وجودم که حضورم در شرکت مادر خیلی بهشون فشار می اورده! اینجا از نت و کامپیوتر شخصی خبری نیست، به زور یه میز رو برای خودم شخصی می کنم و توشو از کتاب پر می کنم. روزها یا سالن رو گز می کنم، یا چشم غره به رئیس رووسا میرم یا روزی 6 ساعت کتاب و مجله و روزنامه های مختلف می خونم. دلم برای همون چراغای خاموش مسنجر هم تنگ شده.

خونه هم عین آواره ها شدیم، گوشه گوشه خونه، پراز کارتون و ساک های بزرگ پر از لباس های گرمه واسباب ها که از بالای کمد و زیر تخت ها بیرون اورده میشه.
دلم گرفته، این روزا از همه چی بوی الوداع میاد.رکسانا از فرودگاه اس ام اس میزنه که دارم از استرس سکته می کنم، تو بانکم و پیش خودم فکر می کنم چرا این قدر به تنش ها و نا آرومی ها عادت کرده ایم؟ وقتی شادی هم با روی خوش میاد طرفمون حس میکنیم دروغینه و الان مارو تو خودش می بلعه!

بی خیال...امروز گچ سبز رو برداشتم و روی دیوار صورتی اتاقم بزرگ نوشتم که " همیشه روزنه ای هست"
شاید دل کارگری که 2 ماه دیگه داره این دیوارو خراب میکنه به امیدی، دلش گرم بشه...

بعد از هراس

2006-06-03T00:52:00.000+03:30

داشتیم به حرفهامون می خندیدیم، فقط یه لحظه سرمو برگردوندم که خندشو ببینم که ماشین جلویی، ناگهانی زد رو ترمز. از صدای ترمز پای منم بی اختیار رفت روی ترمز ولی اون زودتر و با قدرت، ترمز دستیو کشید بالا.
سانتی متری از ماشین جلویی، سپر به سپر ایستادیم. از هولم و غیر ارادی، برگشتم بهش گفتم سلام! صورت های رنگ پریده و ترسیدمون با انفجار خنده باز شد.
دنده رو که زدم تو یک، تو دلم گفتم: چقدر از ترمزهای ناگهانی پرگریه خسته شده بودم.
خدایا، آرامش بعد از طوفان ها چقدر شکرونه داره؟

تعبیر، به زلالی

2006-06-02T11:09:00.000+03:30

سر کوچه که رسید، مثل همیشه برگشت و به پنجره ی اتاق بی بی نگاه کرد. بی بی همیشه می گفت مادر، پنجره نمای خوشی برای خداحافظی نداره، موقع خداحافظی آدم باید دم در بوی گل محمدیای پر پر تو لیوان آبی که پشت سرت می ریزه رو، بو بکشه.
چشمش که به جوب افتاد، نشست و خواب دفن بی بی رو با تنی لرزون برای آب روون، تعریف کرد، موقع بلند شدن یه یا علی گفت و زمزمه کرد به زلالی روت باشه ایشالا.
صدای صلوات مسافرا با زدن به دنده 3 یکی شد.آینه بغل رو که تمیزمی کرد، یاد نگاه عجیب دیشب بی بی افتاد.
اول صبحی، جاده برای لاستیک ها رقیب سر سختی شده بود، چشم های نگرانش داشت به قرمزی می زد که اولین تابلوی سر پیچ رو دید: از سرعت خود بکاهید...

10 خرداد 85

تلخ یا شیرین؟

2006-05-29T12:42:00.000+03:30

این عکس به شما چه حسی میده؟!

هزارو یک غر!

2006-05-28T21:57:00.000+03:30

یه روز به خاطر تب و لرز و گلو درد نخوای بری شرکت، نتیجه اش اینه که ساعت 45/7 زنگ می زنن که کجایی و چرا نیمدی و تو هم خودتو فحش میدی که چرا گوشیو خاموش نکردی، حالا چقدرم وجود من حیاتیه!بعد چند تا اس ام اس که کجایی و چرا خبری از لینکهای هر روزت نیست و چرا خونه ای!
بعد هم بابا سر ظهر میاد بالا سرت که پس نهار چرا خبری نیست و از اونجایی که مدل و رنگ ماشین ِ شب قبل خریداری شده به سلیقه تو بوده، فعلا حق اعتراض نداری! غذا هم کته و کوفته میشه و ایرادای رنگ بندی غذایی!
ظهر هم کسیکه ماه به ماه بهت زنگ نمیزنه، زنگ میزنه و از همه عالم هم میخواد خبر بگیره! دوست پسر بنفشه هم با توپ پر زنگ میزنه که بنفشه حالش بد شده.
بعد هم ای میل طراح رو چک می کنی و می بینی حتی یکی از سه طرحش رو از عکس ارسالی خودت استفاده نکرده، اونم بعد از تاخیر!
الانم بابا میگه چرا ظرفای نهارو نشستی! تازه الانم یادم افتاد که کتابفروش دیشبی بهم گفت 31 سال بهتون می خوره، در صورتیکه مامور بانک که دفترچمو دیده بود گفته بود دفترچه مال خودتونه؟همسنیم ولی سنتون بهتون نمیاد! کی میشه مردا بفهمن که زنا از 14 سال سنشون بالا نمیره!
بدی همه ی اینام اینه که تو هفته ای هستی که باید تمرین غر نزدن بکنی.
گفته غر نزنین نگفته که غر ننویسین!!!

راستی شما وقتی به واژه " روزنه" فکر می کنین یاد چی می افتین؟ پنجره ؟ آسمون؟ جوانه؟ ستاره؟

در مورد نوشته ی " سایه صلیب روی تخت " غیر از تیکه ای که یکی از بچه ها تو روزنوشتش بهم انداخته ! با توجه به متلکای بچه ها بگم، اولا که من گلابی نیستم! دوما اگه نگاهی به آمار تغییر جنسیت در دنیا، بندازین می بینین که عمل تغییرجنسیت خانمها، به مرد شدن بیشتره و بیشترین آمار در بین راهبه های زن ایتالیاییه!

خدایا این نعمت غر زدنو فعلا از من نگیر!

نوکر خانه زاد

2006-05-27T09:13:00.000+03:30

در مورد کلاس ها یه توضیحاتی بدم که 5 ترمه و چون این خانم سرشون خیلی شلوغ شده، قراره دیگه ترم یک رو نذارند. می بخشین که من ادرس و اسم موسسه رونمی تونم بدم، بالاخره تو اون کلاس فقط یه نرگس هست و منم نمی خوام شناخته بشم! در مورد کلاس های تجسم خلاق، کتابی که در طول دوره به ما معرفی شد" تجسم خلاق" نوشته ی شاکتی گواین با ترجمه ی گیتی خوشدله که خیلی کامله، منکه خیلی ازش نتیجه دیدم.
اگه تمایل داشتین گاهی از مباحث جلسات رو براتون می نویسم.خوبی این خانم اینه که به تدریس قوانین معنوی می پردازه و اونارو قبل از مذهب می بینه، برای همین ممکنه شما گاهی جملاتی از همه ی مذاهب در کلاس بشنوید ولی بی تعصب.
با محبوبه هم در مورد طبیعت بسیار موافقم .خب منم 5 سال مرتب کوه رفتم والانم گه گداری، طبیعت فیروز کوه مخصوصا در بهار و تابستان هم واقعا آرامش بخش بود ولی گاهی ادم نیاز داره با پیدا کردن یک سری جواب ها به آرامش برسه.
استرس هم مثل عصبانیت باید کنترل بشه وگرنه هردوشون ابزارهای موثری هستند. ولی وقتی شما به جایی برسین که گذشتن از یه خیابون هم به خاطر استرس زیاد براتون مشکل بشه که دیگه معمولی نیست.

در ضمن برای سنگینی قالب شرمنده ام به خدا یه طراحه دستمو گذاشته تو حنا فعلا!قیمت ها هم که خیلی سنگینه. برای همین فکر کردم فاصله ی نوشته هامو بیشتر کنم، بابا انقدر به روم نیارین، خجالت می کشم!برا همین از همه رنگ نوشتم امروزو!

***************************
تصاویر 35 سال پیش براش زنده می شد.
اگه حاجی اون روز با تهمت دزدی انگشتر زنش، بیرونش نکرده بود، الان به جای کندن قبرش، کنار بقیه سیپاهپوشا ایستاده بود.فکر نمی کرد قبرکن ِ اربابش بشه.
نگاه کرد به زن حاجی که دستاش روی چشم های خیسش بود، توی دستش انگشتر الماسو دید که داشت برق می زد.

با تشکر از رضا ناظم عزیز
***************************
زیر بارون تندی، کنار هم قدم می زنن
یکی با دلی پراز زخم های مرهم نیافته
یکی با کلی داغ دوری و نامرامی روزگار

روزنامه ها نوشته اند :
هوای فردا آفتابی ست...

سایه ی آرامش

2006-05-24T16:04:00.000+03:30

کلاس های آرام سازی میرم، پیش یه استاد خیلی معمولی، ولی فوق العاده جذاب که 6 سال پیش کلاسهای تجسم خلاقش
زندگی امثال من و خیلیا رومثل آورا، عوض کرد.
دیروز رفتم تو کلاس های آرام سازیش، خیلی دوست دارم این قرص هارو نخورم و خودم بیشتر به خودم کمک کنم. این زن به من انرژی میده، حتی دیدنش آرومم می کنه، کلاس هاشو خیلی دوست دارم.
وقتی داشت تمرینات خیلی ساده ای رو برای بقیه توضیح می داد، زیر چشمی می دیدم که توقع شرکت کننده های تو کلاس چیز دیگه است. دقیقا مثل مریض هایی که وقتی پیش دکتر میرن و هر چی براشون بیشتر دارو بنویسه، طرف رو باسوادتر می دونند.
ولی همون تمرینات به ظاهر ساده تحولی در من ایجاد کرد که همه متوجهش شدند، مهم ترینشون این بود که برای سازگاری با زندگی و آدم ها این من هستم که باید تغییر کنم نه اینکه دیگرانو تغییر بدم.
رمز موفقیت آدم هایی که تو اون کلاس ها دگرگونیو حس کردند اعتماد به استاد و انجام تمرینات ساده ولی عمیقش بود. تئوری که باید در عمل هم مزه مزه و تمرین می شد وگرنه استاد های اثر گذار گوناگون و زیادن و البته حرفشون یکیه. کتاب یعنی ارائه اطلاعات، این عمله که درون ما مثل بادی میشه که آسیاب بادی های درونی ما رو به انرژی تبدیل می کنه.

در حاشیه: سال ها بود که چند جا برای ثبت نام می رفتم، می گفتند با فلانی نسبت داری؟ فامیلیمون یکی بود ولی من با چنین اسمی کسیو، نمی شناختم، دیروز توی یه کلاس سی نفره دیدمش! برام جالب بود!

استاد یکدفعه دست گذاشت رو من، که تو کلاس یه آهنگو با انتخاب خودم بخونم، اولین بار بود که این جوری جلوی عده ی زیادی می خوندم. یه آهنگ از مرضیه رو خوندم و خیلی مورد تشویق قرار گرفتم ولی تا الانشم سرفه دارم!
تازه فهمیدم که چقدر کودک درونم رو مورد کم لطفی قرار دارم، بیخود نیست اون شیطنت گذشته و حاضر جوابی ها در من نیست ولی
خوبیش اینه که دیشب با بودن تو محیطی که یه بار مزه رشد و پیشرفتو تجربه کردم، درگیر یه خلسه ی عمیقی از آرامش بودم.
و البته، دیشب بعد از مدتها کابوسی نداشتم!

* از نشستن و منفعل بودن خوشم نمیاد، این استرس لعنتی باید گورشو گم کنه

سلامی به سلامتی

2006-05-23T12:18:00.000+03:30

هنوز تصویرشون تو خاطرمه، راه رفتنش، آب دور دهنش و نگاهی که با گردنی که مدام داشت لق می خورد به اطرافش می کرد.
بین اون همه بازدید کننده ی نمایشگاه ، توجه هر کسیو جلب می کردند. من و آقای اوحدی ازشون عکس گرفتیم این عکس ایشونه که در مقابلشون، لبخندی، تحویل داد. ویلچر دوستشو نه با تسلط کامل جابجا می کرد و سعی می کرد از بین مردم راهی برای جلوتر رفتن پیدا کنه. تلاشی سخت برای راه رفتن کنار اون همه ادمی که مهمترین تلاششون در اون لحظه پیدا کردن کتاب مورد علاقشون بود.
شاید یه کروموزوم یه ژن که حتی زیر میکروسکوپ هم به زور دیده میشه باعث اینهمه تفاوت شده. ولی واقعا چرا این سلامتی یه شانس برای من محسوب نمیشه؟ من می تونستم جای اون باشم و اون جای من. شاید اگه اون جای من بود، الان خیلی بیشتر از من پیشرفت کرده بود، ولی واقعا آیا کدوم یکی از ما سلامتی رو برای خودمون شانس می دونیم ؟ نعمت می دونیم و بهش توجه داریم!؟

گاهی با خودم فکر می کنم که خب حداقل لطف خدا در این زندگی سخت، این بوده که مارو از اول سالم بیافرینه ؟ اصلا چه معنی داره، مگه غیر ازین هم می تونسته باشه؟ ولی می بینیم بارها و بارها که چه چیزهای از مو باریک تری می تونه باعث بشه که من معنای غروب آفتاب رو با دیگری جور دیگه ای برداشت کنم. پله برای من و او مفهوم دیگه ای داشته باشه و نشستن پشت میز یه کار معمولی برای اون آخر یه ارزو باشه.
نگه داشتن گردنم برای کار راحتی باشه اونقدر که حتی فکر نکنم که نیاز به تلاشی داره، نه به اندازه ای سنگین که با تلاش و سعی بالا بگیرمش.

هی پسر سرتو محکمتر بیار بالا، تو باعث سرافکندگی من و امثال من هستی که از بدیهیاتی که در وجودمون هست ناشکریم. تو اعتماد بنفس حضور در جمعیو داری که خیره نگاهت کنند و بعضیا با ترحم و دلسوزی، شاید فکر کنن تو کجا و کتاب کجا! ولی برای من تو قابل ترحم نیستی تو سمبل اعتماد بنفس و باور خودی.
تو شاید قربانی بی توجهی مادر و پدری هستی که از تو غفلت کردند و حالا خدارو مورد خطاب قرار میدن که این چه تقاصی بوده که دارن پس میدن....شاید...شاید...
شاید منهم فردا به خاطر حادثه ای روی ویلچر نشستم، اونروز چگونه به امروزهایم، فکر خواهم کرد؟

جمعه نهار، مهمون ویولت و امید بودم. ویولت برای من از اثر گذارترین انسانهای مجازی بوده وهست، برام خیلی قابل احترامه.باید چهرشو هنگام صحبت از پیشرفتش در کلاس های فیزیو تراپی می دیدین.
بودن دستاش تو دست من موقع بالا رفتن از پله ها بمن احساس خاصی میده، اینکه یک انسان با اراده در کنار آدم های سالم، روحی داره که بمن آرامش میده ، که همیشه میشه به زندگی با لطف و محبت نگاه کرد نه با نفرت.
ما این همه عیب های اخلاقی تو روح و ذهنمون داریم، بعد آدم ها رو به خاطر بیماری و یا عدم توانایی در یکسری کاراشون مورد ترحم قرار میدیم.
اینجور نگاه ها، بیشتر شایسته ی ترحم هستند تا قدم های آهسته ی تو ویولت عزیزم .

سایه صلیب روی تخت

2006-05-22T09:25:00.000+03:30

خواهر روحانی با چندش و خستگی زیاد ردای سیاهشو دراورد و پرت کرد روی صندلی، هنوزاز حرفهای پیرمرد یهودی که برای اعانه گرفتن دم خونش رفته بود، شاکی بود.
با اون نگاه کنجکاوش که گفته بود، یعنی واقعا دختر زیبایی مثل تو تا حالا لذت یه هماغوشی رو نچشیده؟!
وقتی پدر روحانی در مراسم شامگاهی به این جمله رسید، دیگه دلش می خواست جیغ بکشه، ای مسیح ای مظهر عشق و محبت، ما را برای همیشه از شر شیطان دور بدار.
فکش از فشار هنگام ادای کلمات، درد گرفته بود، دلش می خواست همون لحظه می رفت لب های پدر روحانیو می بوسید و می گفت: چگونه مظهر عشق می تونه من و ترواز چنین لذتی محروم کنه؟
شب مثل همیشه، از پنجره به بیرون کلیسا و خونه های مردم شهر نگاه می کرد، چراغ ها تک تک خاموش می شدند، با حالتی بی رمق، صلیبی به روی سینه اش کشید و خودشو روی تخت سردش انداخت.

از سر تصادف

2006-05-21T10:52:00.000+03:30

پارسال اولین باری که تو ارکات، بهش میل زدم، اونو با یکی دیگه از پزشک های دوران طرحمون اشتباه گرفته بودم، مثلا فامیلی آقا زاده رو با آقا نژاد اشتباه بگیری! هیچ کدومو ندیده بودم ولی اونی که مد نظرم بود خیلی ازش خوبی شنیده بودم.

جواب میلمو خیلی کوتاه و رسمی داد، ولی از سراتفاق در هنگام جواب دادن به میل دوم، یکی از پزشک های مرکز بهداشتمون، کنار کامپیوترش بوده و بهش گفته که من چه جور آدمی هستم. بعد چند روز تو مسنجر ادم کرد و ما در عین مرور خاطرات فیروز کوه، و کل کل خیلی هم با هم می خندیدیم! کنجکاو دیدنش بودم ولی به روی خودم نمی اوردم،وقتشم خیلی کم بود به علت رشته دومی که می خوند و کاراش برای مهاجرت. گاهی طرز حرف زدنش منو یاد بنیامین می انداخت، پسری که در عین اثرات بزرگی که روی بچه های اکیپ ما گذاشت، ضربه ی خیلی بدی به من زد.
پنج شنبه که برای اولین بار، می خواستم برم دیدنش " بلز " رو هم گذاشتم تو کیفم که برای حرف عوض کردن ازش بتونم استفاده کنم.
برای اتمام دوره ی انرژی درمانیش چند بار به خارج از کشور رفته بود و چون خودم سه ترمشو گذرونده بودم، می دونستم چه توانایی هایی می تونه داشته باشه. هر جا که می فهمیدم از روی مردمک چشمهام داره ذهنمو می خونه سرمو می بردم پایین و با چوب تک ضربه های به صفحه های رنگی فلزی بلز می زدم.
یه بار در حین این کار با کمی خشونت چونمو با دستش گرفت بالا و گفت : می دونی من امروز بعد یه سال برای چی اینجام؟ به شوخی گفتم آره اومدی که در مورد تعداد بچه هامون به توافق برسیم!!! سرش از خنده عقب رفت و ناگهان جدی گفت: اومدم ببینمت که به یکی از دوستام معرفیت کنم، حالا که دیدمت، دوست دارم مال خودم باشی!
سرمو انداختم پایین و با حالتی عصبی چوبو کشیدم روی همه صفحه های رنگی بلز!

* بلز نوعی دستگاه موسیقی برای کودکانه با مستطیل های رنگی که صدای خیلی قشنگی داره.

سرگشتگی

2006-05-19T21:35:00.000+03:30

جلوی فرمون پرایدش قرآن کوچکی بود، به زنجیر نقره اش، آویز اهورامزدا بود ومی گفت که دو سال مسیحی بوده، دعای نادعلی اهدایی رئیس، تو جیب عقب کیفم بود و تقویم زرتشتی ها بغل رمان کوچکی و بحثمان به تورات کشیده شده بود!
از نبود آرامش در زندگی مان صحبت می کردیم!

...........

2006-05-18T20:38:00.000+03:30

خسته شدم،خسته... الان فقط دلم می خواد یکی بود که حرف زدن باهاش ارومم می کرد، بغلم می کرد و بهم می گفت که کابوس روزهام تو خواب شب هام هم، ادامه پیدا نمیکنه، حداقل یه شب فقط یه شب کابوس نبینم.
ازین بالا و پایین رفتنای مداوم خسته شدم به خدا خسته شدم...

* بابت سنگینی بلاگ شرمنده، همین روزا یه بلایی سرش میاد.

آتش بازی رستم در چهارراه اشراق

2006-05-17T14:46:00.000+03:30

این متن مخلوطی از نوشته های خودمه و اصل اطلاعات از گزارش آقای" علی صادقی" که درروزنامه همشهری 6 اردیبهشت امسال درباره رستم باغ چاپ شده، برداشت شده.
عنوان مقاله هست آتش بازی رستم در چهار راه اشراق! عکس رو هم امروز از در اصلی گرفتم، بقیه عکس ها رو هم از اول سالنامه ی زرتشیان اسکن کردم که با کلیک کردن نامشونو متوجه میشین که البته همشون درحوالی شهر یزد هستند..

از حدود 27 سال پیش ما ساکن منطقه تهران پارس شدیم، منطقه ای که بیشتر زرتشتی نشین بود ومن مدرسه ابتدایی و راهنماییمو تو مدارسی رقتیم که با کاشی هایی آبی " گفتار نیک، کردار نیک، پندار نیک" تزئین شده بود و قاعدتا همکلاسی های زرتشتی هم داشتیم. هر دو مدرسه ی ما مدارس پر جمعیت با حیاط بزرگ بودند. دبستان اسمش " استاد خدا بخش " بود که بعد ها به" سلمان فارسی "تغییر دادند ولی باز در کمال تعجب به همون اسم استاد برگشت و برای من همیشه سوال بود.
این متنی از گزارشیه در مورد باغ رستم که در ضلع جنوب شرقی فلکه دوم تهران پارس یا همون چهارراه اشراق واقع شده. شاید برای منکه تو اون محله بزرگ شدم جذاب تر باشه ولی متن حاوی نکات جالبی هست که برای شما هم جذابش می کنه.

رستم باغ
رستم باغ یک موقوفه است که در سال 1336 خورشیدی توسط ارباب رستم احداث شده و اکنون یک مدیر عامل دارد که به نام جهانگیر غیبی دارد که می گوید « هدف ارباب رستم از بنای ساختمان و باغ، اسکان تعدادی از زرتشتیان نیازمند بوده تا در کمال آرامش بتوانند آداب و رسوم خود را به جا بیاورند. رستم باغ نمونه ای از مجموعه هایی است که زرتشتیان در کشورهای هند و چین ساخته اند و ارباب رستم در سفر های خود به این کشورها با چنین باغ ها و بناهایی آشنا شد و پس از بازگشت به ایران تصمیم گرفت، چنین باغی را بنا نهد و پانزده ساختمان دو طبقه برای زرتشتیان دراین محل ساخت.»

باغی با 400 نفر جمعیت
این باغ اکنون 25 هزار متر مربع مساحت دارد و 93 خانوار با جمعیتی حدود 400 نفر در آن زندگی می کنند.
در سال های 36 و 37 که این بنا توسط ارباب رستم ساخته شد، در تهران پارس فقط زمینهای کشاورزی قرار داشت و از شهر دور بود و ساکنین این مکان برای عبادت ناگزیر بودند به معبدهای درون شهر رفت و آمد کنند.ارباب رستم تصمیم گرفت، معبدی در داخل باغ بسازد که بعدها به معبد آدریان معروف شد.

معبد آدریان
ساختمانی با نمای سنگ سفید و کنگره ای در بالای دیوار و چهار ستون که در جلوی در ورودی آن زیر طاقی قرار گرفته اند و سر ستون هایی سنگی که هر کدام چهار سر گاو دارند و گویی تمام وزن این ساختمان را به دوش می کشند. برای ورود به معبد باید کلاه به سر کرد، یک کلاه سفید و پارچه ای. می گویند بدون حجاب نباید وارد معبد شد. در محیطی که برای ما نا آشناست زنی با آرامش تمام عبادت می کند، از داخل معبد عکس هم نباید گرفت.
در قسمت شمالی « آدریان » اتاقی چهار گوش بنا شده که دیوار های آن تا ارتفاع 80سانتی متری بالا آمده اند و پس از دیوارها، شیشه های یکدست و ضخیم که دود آتش بر سینه آنها نشسته است تا سقف ادامه دارد. در اتاق ، یک ظرف مسی قرار دارد که که به آن مجمر می گویند، داخل مجمر کنده ای نیم سوخته و خاکستر بسیاری، از آتش به جای مانده و شعله ای باریک در میان ظرف، آتش را زنده نگه داشته است.
موبد زرتشتیان رستم باغ که بیش از 94 سال سن دارد و از زمان افتتاح « آدریان » در آنجا مشغول به راهنمایی و ارشاد هم کیشان خود بوده در حال خواندن اوستاست و هیچ توجهی به حضور ما نمی کند. رشیدی می گوید :ساکنین رستم باغ روزی پنج بار برای نماز خواندن به آنجا می آیند و رو به سوی آتش نماز می خوانند ، اما این نشانه آتش پرست بودن نیست بلکه ما خدای احد را می پرستیم و به لحاظ احترام به آ؛تش و به عنوان قبله روبه سوی آتش نماز می خوانیم.

زندگی در باغ
در میانه زمستان رستم باغ با انبوه درختان کاج سر سبز است، ده سال پیش یک چاه عمیق حفر شده است که آب باغ را تامین می کند. تا چند سال پیش آب مورد نیاز برای آبیاری درختان از یک قنات وارد آب انباری در بیرون رستم باغ می شد و از آنجا به داخل باغ می آمد. با ساختن ساختمان های بلند مرتبه این قنات خشک شد که به همت شهرداری منطقه 4 و دکار یگانگی یکی از زرتشتیان که هزینه حفر چاه را پرداخت کرد ، این اه حفر شد.
نظافت رستم باغ را باغبان به عهده دارد و ساکنین باغ برای تامین هزینه های رستم باغ اجاره اندکی می پردازند. آشغال ها را مامورین شهرداری بیرون می برند.

ارباب رستم کیست؟
می گویند: یکی از زرتشیان و زمین داران بزرگ تهران بود اما اولادی نداشت. این باغ را به خاطر اهداف خیر خواهانه برای استفاده زرتشتیان وقف کرد.در کنار این کار پسندیده، موقوفات دیگری نیز دارد از جمله دبستان دخترانه استاد خدابخش ( سلمان فارسی) و مدرسه راهنمایی عدل ( آرش) که البته چند سالی را به نام های مختلف گذراندند اما پس از تلاش های هیات مدیرموقوفات " رستم باغ" و با توجه به نیت خیر ارباب رستم این نام ها( آرش و استاد خدابخش) مجددا بر سر در این موقوفات حک شده است.
ارباب رستم 23 سال پیش در گذشت ولی با کمکی که به این مردم و هم کیشان خود کرد، هر روز و ه لحظه زنده است. به همین سبب هر ساله در سالروز درگذشت او مراسم خاصی با حضور زرتشیان در معبد آدریان برگزار می شود تا نشان دهد که " گفتار نیک، کردار نیک، پندار نیک" هنوز زنده است.

جالب است بدانید، در آیین زرتشت چیزی به نام وقف وجود ندارد اما پس از نفوذ اسلام در ایران این اصل و قاعده اسلامی در میان زرتشیان نیز رواج یافت.

یه چیزی که خیلی حرصم گرفت اینکه آموزش و پرورش آخه به چه دلیلی اومده مدارسی که وقف هستند رو نامشونو تغییر داده، این مدرسه عدل که همان آرش نام داشته قبلا مدرسه دخترانه نبوت بود که ما درس می خوندیم و الان هم به اسم پسرانه ی عدل و هر دوی اینها روبروی رستم باغ هستند.یعنی کار جالبی نبوده که اومدند اسم مکانیو که کسی وقف کرده تازه اونم نه به اسم خودش، برداشتند و تغییر نام اسلامی دادند.
البته استاد خدابخش مدتیه که به همین اسمه.

بیا تا جهان را به بد نسپریم
به کوشش همه دست نیکی بریم
نباشد همی نیک و بد پایدار
همان به که نیکی بود پایدار

شعر از سر در باغ برداشته شده.

از کتاب و موسیقی

2006-05-16T12:23:00.000+03:30

* همیشه ازش لذت می بردم، حالا ازش می ترسم، بهش میگن تنهایی!
* من دقیقا دیگه ... ( تا حد امکان غلیظ تلفظ بشه)! بخورم بیام اینجا بنویسم حالم خوبه، این بار سومه که پشت سرش 180 درجه حالم بدتر میشه، خدا حفظش کنه اونیو که از خارج برام قطره چشم فرستاده، که باهاش راحت تر گریه کنم.

* متن قبلیو، آورا متوجه شد که چی گفتم، نفرت از کسی، اول خود آدمو از پا در میاره، اگرم خواستم خود کشی کنم، دریا خیلی شاعرانه تره!

*یکی از دوستانم گفت از کتاب ها یی که می خونم واز فیلم هایی که می بینم هم بنویسم. کتاب که فقط در حد خریدن شده و به زور شاید ماهی یه کتابو بخونم ولی در جریان کتاب های روز هستم و می خرم می ذارم کنار، ماه پیش کتاب " روزی که هزار بار عاشق شدم" که مجموعه داستان بود خوندم.
کتابی که دستمه الان عطر سنبل، عطر کاج ( الان صفحه اولشم!) که میگن مضمونی طنز داره و خاطرات زنی ایرانیست که ایرانو ترک کرده و در امریکا زندگی میکنه، یکی از دوستان در موردش نوشتند که در بلاگ نیوز لینکشونو گذاشتم.

در مورد فیلم هم بهترین فیلمی که دیدم 21 گرم بود که خیلی خیلی از دیدنش لذت بردم. تقاطع، و میل مبهم هوس با بازی مایکل داگلاس هم خوشم اومد.متاسفانه من به جزییات فیلم هایی که می گیرم و حتی اسم های خارجیشون و حتی به روز بودنشون، توجهی نمی کنم برای همین میگم ننوشتنم بهتر از نوشتنمه!
الان فیلم های خوب روز رو می تونین از وبلاگ ساحل افتاده هم در جریانش قرار بگیرید.
ولی نمی دونم چرا به موضوع خیانت، علاقه خاصی دارم چه در کتاب و چه در فیلم! مثل فیلم بی وفا که خیلی از دیدنش لذت بردم، یا کتاب های آلبا دسس پدس، مخصوصا عذاب وجدانش یا دفترچه ی ممنوعش!

*دیروز هم سی دی " موسیقی فیلم جاده ابریشم 2005 " کیهان کلهر و ژانو ژیپینگ رو خریدم و چون از ویولن سل خیلی استفاده شده، همون گیتار گنده ای که تهش یه سوزن بلنده!، من خیلی خوشم نیمد.ریتمش به نظر من آروم و گاهی کسل کننده است، البته بعضیاشم قشنگه.شاید براتون جالب باشه که آهنگ ها مربوط به زبان موسیقیایی هر کشوریه که در مسیر جاده ابریشم قرار دارد و با موسیقی کیتارو که 25 سال پیش، برای مجموعه مستند جاده ابریشم ساخت، متفاوت است، اینم بگم، طراحی جلدش فوق العاده زیباست.

کار دیگه ای که تازه گوش کردم" راز و نیاز " هست که دو تا سی دیه .کاریه از زنده یاد جلیل شهناز و جواد معروفی و زنده باد! پرویز یا حقی، من به سفارش پدرم خریدمش و به قول دوستی، خوب که نه، کار عالی از آب در اومده.
میگما الان سی دی کیهان کلهر به ترک 10 رسیده همچینام بد نیست!8 هم قشنگ بود!
آخه یه باسواد باید تو موسیقی بیاد نظر بده، منکه فقط بلدم برداشت های احساسیم و لذتیمو بگم، وگرنه چه جوری می تونم کارای هنرمند باسوادی مثل " حسین علیزاده" رو نقد کنم یا روش نظر بدم؟؟
ولی هیچ کاریش نه " راز نو" میشه نه " به تماشای آب های سپید" واقعا شاهکارند، دو اثر شاید تکرار نشدنی!

*تنها معبد زرتشتیان، غیر از4 معبد در یزد درتهرانه، به نام ادریان که در فلکه دوم تهران پارس واقع شده، و در سال 1339 ساخته شده، مطلب بعدیم در مورد رستم باغ و معبد آدریانه.

خودم کشی!

2006-05-15T08:26:00.000+03:30

آخرین لطفی که می تونی به من بکنی، اینه که با پا بکوبی به این چهارپایه، خیالت راحت، انقدر نفرت ازت دارم که طنابو محکم به گردنم بسته باشم!

ا س ت ی ص ا ل

2006-05-13T21:32:00.000+03:30

زیر سایه ی یک منگنه که باشی، هرفشار ناگهانی، می تونه وجودتو بدوزه به بدترین ها!

شبه خیلی شبه

2006-05-12T20:01:00.000+03:30

به عشق هر محبوبه ی شبی، ستاره ای شب ها طلوع می کند.
باکت نباشد خوب من
بذار شب خیلی شب بشه.

شکار لحظه ها و نمایشگاه کتاب

2006-05-11T22:57:00.000+03:30

جریان عکس در پایان مطلب آمده نهراسید!

دوشنبه که تنهایی رفتم نمایشگاه طبق سال های قبل روز مفیدی داشتم .تقریبا تمام غرفه ها رو در عرض حدود 5 ساعت گشتم. و البته که به قول خیلی از بچه ها امسال تعداد زیاد غرفه های فروش کتاب های مذهبی و دینی توی ذوق می زد.
کتاب مستطاب آشپزی رو با تخفیف 5 تومن از نشر کاروان خریدم که واقعا دستمو سنگین کرده بود، ولی ارزش خریدنشو داشت. هر چی دنبال غرفه ی " ماهور" گشتم پیداش نکردم و وقتی پرسیدم متوجه شدم که به خاطر اعتراض به غرفه ی کوچکی که بهش دادند، شرکت نکرده، مثل چند تا از ناشران دیگه که به علت جمع کردن کتاب هاشون نمایشگاه رو ترک کردند.

تو انتشارات راشین، سه سری از کتاب های دو جلدی سوتی های مشاهیر که در وبلاگ هم، گلچینی ازش نوشته بودم رو باز گرفتم به نیت کادو دادن، عزم رفتن داشتم که نزدیکای در نمایشگاه این فامیلمون رو دیدم و صحبت اون کتابا شد که با دیدن بین کتابا، دیدم خانمه کیسه رو بهم نداده و دوباره برگشتم سراغش، خلاصه که دیدن یه آشنا امسال فقط سبب خیر شد!

کلا دست و دلم خیلی به کتاب خریدن نمیره، الانشم گوشه ی اتاقم رو زمین پر از کتاب هاییه که نه می تونم ردش کنم نه دلم میاد دوباره نخونمشون.تازه مصیبت اسباب کشی در تابستان هست و به قول مامان فقط یک وانت کتاب های منه.کاش میشد در هر خونه ای در کنار یک انباری اتاقی فقط برای کتاب داشت البته به شرطی که هر کی خواست دست دراز نکنه برای به امانت بردنی بی برگشت!

امسال متاسفانه از سیب زمینی های پارسال خبری نبود که نبود! ولی تا دلتون بخواد غرفه های فروش انواع آب معدنی بیداد می کرد! ولی اینهمه ساله من برای نمایشگاه کتاب و گل و جهانگردی وبین المللی و لوسترو سلامت ...به نمایشگاه بین المللی رفتم ولی باز یاد نگرفتم موقعیت سالن هارو.

چهارشنبه با بلاگرهای شهرستانی و خارجی! قرار بر رفتن گذاشتیم. دنیا ازلاهیجان، که از کارتش ممنونم، پویه از مسجد سلیمان و دوردونه از اهواز که از هدیه کتابش سپاسگزارم، میثم از مشهد با تشکر از هدیه ی تولدش، گلناز از ارومیه و آقای اوحدی هم که از دانمارک! فقط من و سمیرا از تهران بودیم که البته غیر از آقای اوحدی، بنده یک مقدار تو اون جمع سن بالا می زدم و بچه ها گوله ی صدا و شیطنت بودند. به خاطر بچه های شهرستانی نمیشد برنامه رو 5 شنبه جورکنم وگرنه تعدادمون بیشتر میشد هر چند نمایشگاه کتاب تنهایی ادم بیشتر به خریداش میرسه.جای دوستانی که نتونستند بیان خیلی خالی بود.

این بار تونستم بیشتر برم سراغ مطبوعات و سالنامه های سال 84 رو ازشون بخرم مخصوصا مجله تصویر. ولی کتاب ضخیم و سنگین بگی گرفتم، نگرفتم که اکثرا کتاب های طنز و رمان خارجی و جیبی و همراهند و مناسب برای تو تاکسی خوندن، مدت هاست حوصله ی کتاب های قطور و سنگین روندارم.

قشنگ ترین صحنه ای که من به علت لرزیدن دستم، عکس کیفیت مطلوبی برای گذاشتن در اینجا رونداره، دیدن پسری بود که بعلت مشکلات مغزی مشکل در حرکت داشت ولی با این حال داشت، ویلچر دوستشو که از خودش وضعیتش نامناسب تر بود رو هل می داد و نگاه های متعجب همه رو، تو اون شلوغی جلب می کرد.
حالا آقای اوحدی حتما عکسشو میذارند.

و البته نهار، که وسط چمن ها و در فضای دوستانه ای خوردیم .این نهار خوردن بین بچه های بلاگر هم خودش مصیبتیه.مثل هفته گذشته باید خیالت از بچه ها جمع باشه که چیزی تو وبلاگاشون نمی نویسند تا راحت بتونی یک پیتزای کامل و سیب زمینی سرخ شده و یک ساندویچ فیله مرغ و 4 تیکه از پیتزای بهارو با نوشابه بخوری و کسی لینک بهت نده!!! ولی دیروزو از ترس بعضیا به دو تا کلاب ساندویچ رضایت دادم البته با 5 تا ساندیس با طعم های مختلف!
قسمت خوب آخر ماجرا تماس تلفنی دوست پسر بنفشه بود و بردن کتاب ها با ماشین تا دم در خونه که دیگه مصیبت دوشنبه رو با مینی بوس نداشتم!

و اما عکس بالا، یک شکار صحنه هاست! که می خواستم یه رسوایی به بار بیارم و چهره ی واقعی یکی از بلاگرا رو با اجازه ی از قبل گرفته شده ی خودش و خانمش در یک قرار نهار در عید، اینجا نشون بدم تا بفهمند که شکموتر از من هم هستند!
، فروردین امسال، رستوران نوید، یکی از بهترین قرارای بلاگری که خیلی بهمون خوش گذشت. اینم شرح ما وقع و اینم چند روز بعدش و یک روی دیگر چهره ی آقا!
مبارکتون باشه سعید و پانته آی عزیز.

قدردانی

2006-05-09T15:35:00.000+03:30

راجع به مطلب قبلیم با توجه به کامنت ها یه نکاتیو اشاره کنم.
قبل از اینکه برم دکتر مشکل من افسردگی بود و خیلی از نظر روحی بالا و پایین داشتم، شروع اولیه اش بر می گرده به سال 82. این روزهای آخر تمرکزم به حد زیادی پایین اومده بود، بی حوصلگی زیادی داشتم واز محل های شلوغ فراری، کابوس های وحشتناک و استرس مدام .اون چند روز که صحبت تمدید قرارداد و تحویل کارم بود که عملا داشتم سکته می کردم، خیلی گریه می کردم و بسیار بسیار حساس و زودرنج شده بود و هرچیزی که مطابق میلم نبود منطقی و غیر منطقی منو به خشم می اورد.
شب ها کارم شده بود که وقتی بخونه می رسیدم فقط یه دوش می گرفتم و از ساعت هفت می رفتم تو رختخواب .
من قبلا برای بعضی مواقع پیش روانشناس رفته بودم و همیشه مخالف روانپزشک بودم ولی می دیدم روانشناسا هیچ کمکی بهم نمی کنند .یه جورایی از خود کنار اومدن و تلاش برای بهتر شدن حرف می زنند.در صورتی که من حوصله و توان کمکی برای خودم نداشتم اون استرس های غیر طبیعی، منو فلج کرده بود به حدی که گذشتن از خیابون و یا صندلی جلوی ماشین نشستن برا من سخت ترین کارها بود، چون می ترسیدم مدام تصادف کنم.

دومین روانپزشکی که پیشش رفتم دکتر " میم" معروف بود که به حدی عصبی و بد باهام برخورد کرد که حس کردم من شدم مریض خطرناک! دعوام کرد که چرا زودتر پیشش نرفتم و خیلی عصبی منو سر 20 دقیقه از اتاقش بیرون کرد و نذاشت حرف بزنم.بهم گفت باید یکسال حداقل دارو بخورم و یه پاکت دارو نوشت، و گفت کارم با حرف درست نمیشه.

به شرکت که رفتم زنگ زدم به دوست پسردوستم و اسم داروهارو براش خوندم.اونم محض شوخی ای که اصلا اون موقع جاش نبود گفت آمپول یکی از اون قرص ها رو برای ضد جنون به بیماران اورژانسی بدحال میزنن و انقدر جدی گفت که منم باورم شد!

تو ماشین تا خونه اشک ریختم ، خونه هم که رسیدم همین طور، تا حدی که حالم خیلی بد شد.دوست پسر دوستم که پزشک بود، با تلفن باهام حرف میزد که آرومم کنه ، بابا بالای سرم شربت هم میزد و مامانم هم وایساده بود رو به قبله حدیث کسا می خوند! اون شب واقعا حس می کردم آخه من چه جوری به خودم کمک کنم، با این همه فشاری که رومه؟ تازه اونموقع بود که دهنمو باز کردم و کلی از گلایه ها و نگفته هامو ریختم بیرون که خانوادم فهمیدند که من چقدر حالم بده وتو محیط کار چه مشکلی دارم.بعد ازون بود که بعضی روزها بابا می اومد دنبالم و مراعات منو تو خونه می کردند،
برای همینم هست که معتقدم آدم باید وقتی حالش بده توقعاتشو به دیگران بگه شاید بهترین کمک رو از اونا بگیره.
تا اینکه یکی از دوستانم دکتریو بمن معرفی کرد که در مورد پدرش نتیجه گرفته بودند. خیلیا گفتند نرو به دارو اعتیاد پیدا می کنی و عوارض داره و این حرفها، ولی مشورت کردم مخصوصا با چند تا دکتر با این حال، بازم با تردید رفتم.ولی برخورد دکتر انقدر خوب بود و آرامشی که بهم داد موثر بود که به حرفهاش دونه به دونه گوش کردم.
تو این حدود 4 ماه بارها دچار شک شدم، روزهایی بود که فکر می کردم همه این کارا بیهوده است، ولی نمی تونم از نقش حمایتی بعضیا مثل یک پزشک غافل بشم که با دلایل پزشکی تشویقم می کرد یادی نکنم، و ازش خیلی ممنونم.

الانم خوب نشدم کاملا، ولی خودم فکر می کنم اون بحرانو گذروندم، حتی در محیط کاری هم متوجه بهبود من شدند.گریه هام خیلی کمتر شده و استرس های وحشتناکم، تمرکزموبه طور کامل هنوز به دست نیوردم و هنوزحساسم و گاهی بی حوصله و کم انگیزه.ولی همین دیروز که تنهایی همت کردم رفتم نمایشگاه کتاب و با کلی کتاب رفتم خونه ، خودش خوب بود، دارم سعی خودمو می کنم.
اگه موقعیتشو داشتم و دستم باز بود خیلی برنامه های تفریحی دیگه ای هم کنار ورزش پنج شنبه ها می ذاشتم ولی فعلا از حداقل امکاناتم دارم استفاده میکنم و مدام به تعویض خونه فکر می کنم و اینکه دکور اتاقمو چه شکلی بچینم.
ولی اتفاقاتی مثل دیروز و دیشب بازم بهم فهموند که چقدر هنوز، آسیب پذیرم، واقعا که هیچکس مثل خودم، خودمو چشم نمی زنه!!!

یه چند نفر با میل و مسیج تلفنی و چتی و کامنتی بمن گفتند که تو چرا پینگ میشی وما پینگ نمیشیم و مارو هم پینگ کن!
این ارور خود سایته و اگه بعضیا خود بخود پینگ میشن، خب بالاخره سید اولاد پیغمبری گفتن و اطلاعاتیو و ازاین حرفا دیگه!!!

اینم برای اونهایی که می خوان بدونند تو بلاگ رولینگ چه کسانی بهشون لینک دادند، ستون سمت چپ سایت یه قسمت سرچ داره اونو بزنین، این صفحه باز میشه و لینکتونو می ذارین، به عنوان مثال مال خودمو می ذارم .

کمترین تشکرم از دکترم که خیلی آقاست و خیلی خوب بهم کمکم کردند و به نظر خودم درد منوعالی تشخیص دادند، اینه که معرفیشون کنم. همون طور که چند تا از دوستان با ای میل ازم اسمشونو خواستند، و البته این لینکو برای تشکر براشون می فرستم، چون همیشه سراغ وبلاگو میگیرن!

دکتر کاظم ملکوتی، روانپزشک کودکان و بزرگسالان. دانشیار دانشگاه ایران و فلوشیپ سالمندان از امریکا
خیابان قائم مقام فراهانی . جنب بیمارستان تهران کلینیک . کوچه شهدا . شماره 25 . طبقه سوم

ساعتی تو مطب روانپزشک

2006-05-08T10:59:00.000+03:30

وارد مطب که میشم متوجه میشم که دونفر جلوی من هستند تا نوبتم بشه. یک خانم چادری مسن کنارم نشسته، ازم می پرسه دفعه چندمتونه اینجا میاین و آیا دکتر خوبیه؟ میگم دفعه چهارممه و خیلی حالم بهتر شده، سرشو بلند میکنه و پشت سر هم میگه الحمدالله، خدا کنه حال منو هم بهتر کنه.
زیر چشمی نگاهی می کنم به کاغذ مچاله ای که تو دستشه، اسم چند تا قرصو می بینم و بعد زیرش نوشته شده، افکار شیطانی، وسواس فکری، اضطراب شدید و ...
خانم بغل دستیش که من میگم زن دومی، بلند به زن چادری میگه که من همش اعصابم خرده دارم دیوونه میشم.زن چادری میگه دفعه چندمته میای پیشش؟ میگه بار سومم، میگه راضی هستی؟ میگه آره خیلی مرد ماهیه.ولی همش استرس دارم بسکه پدرم بی شعوره! همه مردا بیشعورند! نگاهش میکنم که با حرص داره حرف میزنه، زن چادری میگه خب سخته غیر ازاجتماع آدم تو خونه هم اذیت بشه، دختره میگه آره ادم باید به خودش همش کمک کنه.
بعد مدتی زن دومی مدام داره با منشی مرد حرف می زنه! از کار قبلیش می پرسه و عین یه همکار مهربون بهش میگه که روز اول کارشو چقدر سخت شروع کرده و کلی راهنماییش می کنه.بعد همه ی راهنمایی ها منشی مرد که خوشرو و صبوره، بهش میگه که کار قبلیش هم همین بوده!
درمطب باز میشه و دختری خندون حدودا 23 ساله با مادرش وارد میشه. بلند بلند صحبت می کنه و سکوت مطبو به هم ریخته. بر می گرده به ماها میگه، آخی صدای دکتره داره میاد! به منشی میگه منو زود تو اتاق بفرست می خوام ببینمش.منشی میگه سه نفر جلوی شما هستند، اعتراض میکنه که نه منو زودتر بفرست.مادرش پرستاره وهمکار دکتر تو بیمارستان و با صبوری می خنده به کارها و رفتارای دخترش.
دختر جوون به زن دومی میگه تو چرا اومدی پیشش؟ میگه من اعصابم خرده، میگه به قیافت نمیاد، منکه اصلا مشکلی ندارم فقط اومدم باهاش حرف بزنم.راستی دکترو تا حالا دیدی خشگله جوونه؟زن دومی میگه اره خیلی هم آقاست. دختره میگه من دوست دارم دکتر جوون باشه، جوون ها همشون با آدم لاس میزنن حالا این لاس می زنه یا نه؟! !زن دومی میگه والا چی بگم مرد آقاییه.دختر میگه از دکترای پیر بدم میاد بد اخلاقند و تندی برا آدم دارو می نویسند حوصلمو ندارند، آخه منکه مشکلی ندارم!
دلم می خواد دکتر فقط به حرفهام گوش بده و من از همه چی و همه جا و همه کس براش حرف بزنم.زن دومی میگه تو که میگی جوونها اهل لاسند، بدند، دختر میگه همه دکترا همین طورند اهل لاسند پیر و جوون نداره که!این اتاقو درست کردند که مریض ها بیان باهاشون لاس بزنند!
دختر میگه من مشکلی ندارم ولی قرص تیروییدم می خورم ولی همش می ترسم، زن میگه: چرا می ترسی؟ جواب میده: آخه میگن بچه نازا میشه با این قرص ها. زن دومی می پرسه: مگه تو حامله ای؟ میگه: نه، ولی خب بالاخره بچم نازا میشه دیگه!!!
نوبت منه که برم تو اتاق و بقیه حرفاشونو نمی شنوم ولی وقتی بیرون میام تا ویزیتمو بدم، دختر مدام به منشی میگه اینا که تو اتاقن مگه چی به دکتر میگن که انقدر طول میکشه بگو بیان بیرون زودتر من برم!

یاد یکی از دوستانم افتادم که می گفت خانم همکار فوق العاده مشکل دار و بداخلاق و ضد مردی داشتیم.وقتی بازنشسته شد و رفت هممون یک نفس راحت کشیدیم، بعدا از یک نفر شنیدیم که این خانم یه بار توی آسانسور خراب، گیر مردی می افته که بهش تجاوز میکنه و ازون موقع بوده که دچار مشکلات رفتاری میشه.
کاش خانمی هم که منو تو این مدت انقدر تحت فشار و آزار قرار داد یه بار می رفت پیش یه دکتر که مشکلشو حل کنه که نه شوهرش ترکش کنه، نه منو با پیش زمینه ی قبلیم به این افسردگی برسونه و نه بقیه پشت سرش بگن آدم مشکل داریه!

در مطبو می بندم و میام از طبقات پایین، تو خیابون نفس عمیقی می کشم و بازم خدارو شکر می کنم که به حرف یک عده برای درمان افسردگیم گوش کردم و اقدام کردم.حالم بهتره و دکتر گفته به زودی داروها رو برای قطع، دوزشونو کم می کنه.میگه به موقع اقدام کردی وگرنه زمان بیشتری باید دارو می خوردی، یادم می افته دنیام چقدر تیره و سیاه شده بود.

درو باز میکنم و به خیابون، به میون مردمی میرم که هنوز ممکنه در عین عشق، ناآخودگاه یاخودآگاه، ازشون آزارهم دریافت کنم، ولی عجیب هوس یه مهمونی رقص کردم!

* امیدوارم به این نوشته، نگاه جنسیتی نندازین چون من فقط مشاهداتمو نوشتم.
* متن چند روز پیش من زیر سوال بردن همه بلاگرها نبود، اشتباه من این بود که اشاره نکردم که اون شخص بلاگر نبود ولی این مواقع عوض کردن بحث هم خودش مهمه، وگرنه من برای دوستان بلاگرم احترام قایلم، ولی میگم میشه بهترازینا ازوجود همدیگه لذت ببریم.

قدرت ذهن

2006-05-07T08:34:00.000+03:30

پيرمردی تنها در مينه سوتا زندگی می کرد، او می خواست مزرعه سيب زمينی اش راشخم بزند اما اين کار خيلی سختی بود .
تنها پسرش که می توانست به او کمک کند در زندان بود .
پيرمرد نامه ای برای پسرش نوشت و وضعيت را برای او توضيح داد :
پسرعزيزم من حال خوشی ندارم چون امسال نخواهم توانست سيب زمينی بکارم .
من نمی خواهم اين مزرعه را از دست بدهم، چون مادرت هميشه زمان کاشت محصول را دوست داشت من برای کار مزرعه خيلي پير شده ام، اگر تو اينجا بودی تمام مشکلات من حل می شد.
من می دانم که اگر تو اينجا بودی مزرعه را برای من شخم می زدی .
دوستدار تو پدر

پيرمرد اين تلگراف را دريافت کرد :
پدر, به خاطر خدا مزرعه را شخم نزن ,من آنجا اسلحه پنهان کرده ام .
4 صبح فردا 12 نفر از مأموران FBI و افسران پليس محلی ديده شدند, و تمام مزرعه را شخم زدند بدون اينکه اسلحه ای پيدا کنند .
پيرمرد بهت زده نامه ديگری به پسرش نوشت و به او گفت که چه اتفاقی افتاده و می خواهد چه کند ؟
پسرش پاسخ داد : پدر برو و سيب زميني هايت را بکار،اين بهترين کاری بود که از اينجا می توانستم برايت انجام بدهم .

نتيجه اخلاقی :
هيچ مانعی در دنيا وجود ندارد، اگر شما از اعماق قلبتان تصميم به انجام کاری بگيريد می توانيد آن را انجام بدهيد .
مانع ذهن است، نه اينکه شما يا يک فرد، کجا هستيد .

یه ای میل جالب و خوندنی بود از سارا

ما همه یکی هستیم!؟

2006-05-06T08:49:00.000+03:30

خب به قول کیوان نوشتن متنی در در مورد ازدواج، اون جور که من نوشتم، شجاعت می خواست.نوشتن چنین متن هایی می تونه یه نقطه ضعف برای آدم به حساب بیاد.
ولی می دونم که خیلیا هستند که مثل کیوان فکر نمی کنن، همون جور که به گوشت می رسه که میگن، انگار فلانی خیلی داره دنبال شوهر می گرده! دنیای مجازی همینه، مکانی برای نوشتن ما ومجالی برای مورد قضاوت گرفتن توسط بقیه.
ولی غیر از قضاوت و گفتن پشت سر بقیه، خیلی نکات بهتری داشته که باعث شده من و شما آدم های روز اولی که استارت وبلاگمونو زدیم، نباشیم. حداقل در نوع نوشتنمون.
البته وبلاگ به خود من این فرصتو داد که خودمو در معرض قضاوت ها قرار بدم و گاهی دست از یه دیدگاهم بردارم، قبول دارم حساس بودم وبعضی جاها هم ناراحت شدم ولی می بینم نفع آخرشو خودم می برم.
ولی یه اخلاق خاله زنکی داریم که جلوی نکات مفید این استفاده رو می گیره.آدم هایی که درگیر قضاوت میشن چه در دنیای واقعی و چه مجازی به نوعی دارند یا ازخودشون فرار می کنند یا می خوان سرپوشی روی نکات ضعفشون بذارن.همین مصاحبه های آقای علیمحمدی، بمن یکی ثابت کرد که خیلیا به جای اینکه به کلام و حرف و دیدگاه اشخاص، توجه کنند تنها به عکس و ژست های اون ، شخص و وضعیت بینی و چهره و مو توجه دارند، همین شد که پیشنهاد ایشونو رد کردم چون تحمل چنین قضاوت هاییو ندارم. با همه ی ادعاهای روشنفکرانه، این بی جنبه گی ها هم کم نیست متاسفانه.

اگه نگاهی به کسانی بیندازین که دارند مسیر رشدشونو طی می کنند، دقیقا آدم هایی هستند که انگشت اشارشون به جای اینکه روی بقیه باشه روی خودشونه.آدم هایی مثل مریم گلی که منم ازش چیز یاد گرفتم.

دیروزم در جمع دوستان بلاگری شاهد چنین مسایلی بودم.نمیگم که جذابیت صحبت کردن در مورد بلاگرها، دنیاشون و نوشته هاشون برام جذابیت نداره ولی صحبت از گذشته ی ناگفته ی آدم هایی که اطلاع داریم و به سخره گرفتنشونو اصلا نمی پسندم.
هنر نیست که بیایم از القابی که در گذشته به فرد می دادن بگیم و بخندیم .همه ی ما نقاط ضعفی داشتیم و داریم.گاهی زمان و تجربه و رشد حلش می کنه گاهی هم نه.این به خود شخص مربوطه.مگه خود ما نقطه ضعف نداریم؟ ولی اگه کسی تو جمع و رودررو هم بما بگه ما خوشمون میاد؟ یا اگه به رفتاری که ما نشون بی عرضگی طرف می دونیم بخندیم، آیا این نشان عرضه و لیاقت ماست؟!

دیروز با اینکه مدام بهم تاکید شد که به اون شخص چیزی نگم ولی به خاطر علاقه و احترامم به اون شخص مجبور شدم از خودم هم در مورد ارتباط با اون شخص تو جمع برخلاف میلم بگم،البته که به گوشش نمی رسونم ولی واقعا آیا تنها به گوش اون شخص نرسیدنه که مهمه؟!
کاش بتونیم تمرین کنیم که در جمع با هم بخندیم نه به بقیه نه بهم دیگه!

* یه چیزی هم که مدتیه یاد گرفتم، اینکه از خودتون شرح حالی ندین.اینکه مثلا من مدتیه آدم حساسی شدم، چون این فقط یک تیتر میشه بالای سرتون، که شما رو زیر اون تیتر می بینن.دیگه از هر برخورد غیر منطقی هم دلگیر بشین، بر می گردن میگن تو حساس شدی!

* عکس های پست قبلیو که نگاه می کنم می بینم محض رضای خدا یه کادر خوب توشون نیست، احتمالا به خاطر ترس از قبرستون بوده!!!

مثل دانه های تسبیحی
یکی یکی به بند می کشم، روزها را
همه یک شکل
یک رنگ
جز این یکی
امروز، روز ملاقاتست.

قدسی قاضی نور

نزدیک شو، اگرچه حضوریست

2006-05-04T20:06:00.000+03:30

مدت ها بود می خواستم برای بار دوم برم امامزاده طاهر تو کرج البته زیارت مرده ها!
2 سال پیش بود که برای فوت یکی از دوستان خانوادگی رفتم اونجا و وقتی بین قبرها پرسه می زدم چشمم افتاد به قبر بنان و پوران. بعد ها فهمیدم که احمد شاملو هم اونجا بوده. اصلا نمی دونستم اونجا محل دفن چه کسانیه .همیشه پاتوقمون بعد از کوه سالها بود که جمعه ها "ظهیرالدوله" بود. که اونم با یه خواب جالب پیداش کردم. من از احمد شاملو در سال های آخر زندگیش خیلی خاطرات خصوصی دارم. استادمون در انجمن شعر دانشگاه از دوستان نزدیکش بود و حتی یه بار با بچه ها رفتند بیمارستان دیدنش. استاد از دوستان نزدیک خیلی ها بود و برای برنامه ی نواب صفا هم اجرای برنامه تو مسجد به عهده اون بود.ولی راستش من از شاملو اون موقع اصلا خوشم نمی اومد.

چهارشنبه رو داشتم می گفتم. برای رفتن به اونجا مشکلاتی برامون پیش اومد که گفتم اینجا بنویسم بلکه اگه کسی خواست بره راه رو بلد باشه.
از وقتی که وارد اتوبان تهران کرج میشین تا دم امامزاده حدود 40 کیلومتر راهه.البته ما یه جاده قدیم تهران کرج داریم یه مخصوص و یه اتوبان، که ما مدتی تو جاده مخصوص سرگردون بودیم!
از تابلوی گل شهر که رد میشین، بعد از پمپ بنزین یه تابلوی بزرگ هست که زده به طرف مهرشهر، وارد اونجا که میشین یه میدون به نام الغدیر رو دور میزنین واز روی یک پل رد میشین و مستقیم به طرف پارکینگ امامزاده میرین.
نخندین که دارم اینجا ادرس میگم، خیلی دیروز وقتمون تلف شد و چه آدرس هایی که بهمون ندادند!
سر قبر بی سنگ شاملو، دو تا پسر جوون نشسته بودند و وقتی ازش در مورد کسانیکه اون جا دفنند پرسیدم، اسم همه رو ردیف کرد و الان پشیمونم که چرا ننوشتمشون. مثلا الان اسم بنیانگذار جنگل کاری در ایران و تعدادی از موسیقیدان ها و نویسنده ها یادم رفته ولی پسره همه رو با قطعشون بلد بود.
از نکات دیگه ای که توجهمو جلب کرده بود دیدن زوج پسر دخترایی بود که مخصوصا تو ردیف آخر قبرستون که دنبال اسم ها بودیم بهشون بر می خوردیم! وچه مناظری که قربون خدا برم ندیدیم! به دوستم گفتم فکرشو بکن قرار ملاقاتمون مثلا باشه، قطعه 9 قبر فلانی!
از کسانی که بودند و عکسشونو نذاشتم، البته سنگ قبر! این اسامی هستند:
ظهوری (هنرپیشه)، غزاله علیزاده( نویسنده) که این جا می تونین در موردش بخونین، مثل اینکه دقیقا روز فوتش اونجا بودیم! دلکش و پوران و آغاسی (خواننده)، علی اصغر بهاری (نوازنده)و مرتضی حنانه (آهنگساز).

عکس اول: احمد عبادی، نوازنده و موسیقیدان
عکس دوم: گل نراقی خواننده
عکس سوم: بنان
عکس چهارم: حبیب الله بدیعی نوازنده و موسیقیدان
عکس پنجم:احمد شاملو
عکس ششم: محمد مختاری، جعفر پوینده، هوشنگ گلشیری( نویسنده)
چیزی که برام جالب بود، حضور جوون ها بر سر قبرها بود.
عکس هفتم: کنار نرده های قبرستون ریل قطار بود و ردیف درخت هایی که انگار در یه روز نیت قد کشیدن کرده بودند. درخت برام مظهر سبزی و رشده و ریل قطار، گذر.
مرگ و زندگی و گذر در کنار هم، فقط خاطره هاست که می مونه و یادها و حرف ها و مهر ها.

*تیتر: قسمتی از یکی از شعرهای محمد مختاری، یکی از قربانیان قتل های زنجیره ای

بمن گوش کن

2006-05-03T10:56:00.000+03:30

دو روزپیش یکم قاطی بودم، بعد از کار رفتم توی این پارک بلکه اروم تر بشم. می خواستم ببینم اگه خانمه میاد یکم باهاش حرف بزنم .رفتم نزدیک اسباب بازی های بچه ها و روی یه صندلی کنار یه پیرزن خندون نشستم.
حوصله حرف زدن نداشتم ولی یکی درمیون جواب پیرزنو می دادم، مدام چشمم دنبال زنه بود. ولی از اونجایی که انگار روی پیشونی من نوشته " این همونیه که میخواین، باهاش درددل کنید "! پیرزنه شروع کرد به حرف زدن، از بیماری دردناک کلیه اش و شوهرشو و ...کار به جایی کشید که گریه کنون و در حالیکه روی پاش میزد جریان اعدام پسرشو اوایل انقلاب تعریف کرد.از سال هایی که یه پسر 15 ساله رو تو اوین نگه داشتند تا 7 سال بعدش که حتی جنازشو تحویلشون ندادند.می گفت ناراحتت کردم ولی مدتها بود با کسی دردل نکرده بودم، خوشحال شدم براش ولی خودم حال خوشی نداشتم.
تو دلم گفتم از شانس گند بنده است که اینجا هم آرامشم ازم گرفته شد.منم که سنگ نبودم، انقدر دردشو منتقل کرد که اشک منو هم در اورد اخر.

ولی برام مسیله شده، از اتوبوس و تاکسی و صف تاکسی، مهمونی و غیره برام این مورد خیلی پیش میاد، اگه حتی تو هیچ بحثی شرکت نکنم و ساکت باشم بازم ادم ها شروع می کنند به درددل.
حالا این نوع ادم ها که با درددل با یه غریبه حالشون بهتر میشه، خوبند.این هایی که مدام غر می زنند افتضاحند.از کسانی خوشم میاد که اول حرفشون، موضعشونو مشخص می کنند. مثلا میگن فقط دو کلام حرف بزنیم که خالی بشم یا میگن مشورت کنیم باهم، یا میگن دلم پره تو هیچی نگو فقط گوش بده.آدم تکلیف خودشو می فهمه که چه نقشی داره. یه چیزی هم که تو این درد دلا برای خود ادم نتیجه میده اینه که ادم راهکارهای بقیه رو هم در مقابله با گرفتاری ها و غم هاشون یاد می گیره.
ولی این هایی که مدام ناله می کنند فقط انرژی گیرند و جزو شخصیت های خسته کننده به حساب میان.

من یه همچین همکاری دارم که به طرز خیلی بدی همیشه این اخلاقو داره و متاسفانه برخورد اصلیمون در هنگام نهاره.یعنی درزمان استراحت و کم شدن استرس ها. در مورد کمی حقوقش انقدر بمن غر زد و هارت و پورت کرد که وقتی رفتیم پشت در اتاق رییس گفتم الان پرتش می کنه بیرون.وقتی اومد بیرون دیدم نخیر هیچی نگفته و فقط سکوت کرده.بهش گفتم یعنی واقعا تو هیچ نتیجه ای از اون روضه هایی که در گوش من خوندی نگرفتی؟ حداقل فکر می کردم یه چند تا جمله ی درست و حسابی دستت اومده باشه که بگی!

دیشب داشتم مجله " دنیای تغذیه" رو ورق می زدم چشمم خورد به یه مقاله، گفتم بد نیست شما هم بخونیدش.
عنوان مقاله: با کسانی که آزارتان می دهند
نویسنده: رکسانا خوشابی

در مورد انهایی که همیشه ناله می کنند:
1 / از همان ابتدا درباره محدود بودن وقتتان بهشان تذکر بدهید.
(همینه که من از سر میز در میرم زود یا جوری هماهنگ می کنم که بهم برنخوریم، ولی مثلا تو تاکسی ادم هیچ کاری نمی تونه بکنه!

2 / متاسفانه گوش کردن به حرف های تکراری چنین افرادی باعث تسکین آن ها نمی شود گاهی هم ناراحتی شان را تشدید می کند، پس حواستان باشد که در دام گوش کردن به حرف های آن ها نیفتید، چون کمکی نمی تواند بکند.

3 / محکم و قاطع باشید.وقتی چنین کسانی شما را به خاطر گوش ندادن به حرف هایشان متهم به بی توجهی می کنند، قبول کنید، اما به آن ها گوشزد کنید که تا وقتی که نخواهند در جهت مشکل خود قدم مثبتی بردارند به حرف های آن ها گوش نخواهید کرد.
که البته این حرکت در فرهنگ ما معنی خودخواهی میده! ولی من یکی این خودخواهی به خاطر سلامت روحی خودم ترجیح میدم!

*از مطبوعات حرف زدم، جناب کرباسچی هم چند روزیه صاحب امتیاز روزنامه شدند به نام کارگزاران، بیشتر رنگ و بوی سیاسی داره.

* پر تیراژترین هفته نامه کشور، سلامته،.یکی از بهترین خبرهاش این بود که بعد از ام اس، سرطان هم قراره در لیست بیماران خاص قرار بگیره.
یک سری از عناوینش اینجا هست که میتونین مطالعه کنین.

*این هم مطلبی در مورد " راز" از نوشته های همیشه مفید شبنم عزیز.

* شعری از نزار قبانی که تو کتاب هاش ندیده بودم.
یه بارم خودم در موردش نوشتم.

*ایشون هم همیشه حکایت های جالبی دارند،البته کلا خوندن وبلاگشون بمن یکی حس خوبی میده.

*و اینم یه داستان خیلی خوندنی، منو یاد نوشته های لطیف " پرویز دوایی می ندازه.

2006-05-02T14:21:00.000+03:30

كار ما نيست‌ شناسايی‌ راز گل‌ سرخ

كار ما شايد اين‌ است ‌كه

‌ در افسون‌ گل‌ سرخ‌ شناور باشيم.

*شعر از سهراب سپهری
*عکس از خودم
*وجود آدم ها یه جور غافلگیریه، گاهی تلخه گاهی شیرین.

ازدواج یا معضل ازدواج؟

2006-05-01T08:29:00.000+03:30

متن قبلیو برای دل خودم و چند تا از دوستانم نوشتم.می دونستم این جمله رو هم خواهم شنید که عیب از گیرنده هست. خب البته که گاهی می تونه این طور باشه. منم انسانم مثل خیلی از شماها درسته قمیم ولی به خدا ادمم!
مدت هاست دلم می خواد اینجور بحث هارو اینجا باز کنم ولی مسلمه که هم می تونه جنبه احساسی به خودش بگیره و هم اینکه شما منو نمی شناسین.ولی خواهشا این مطلبو بدون توجه به جنسیتتون بخونید و فرض رو بر این بذارید که من این متنو تا جایی که شده منطقی نوشتم.

بالاخره ازدواج مسیله ایه که برای دخترانی در سنین من خیلی پررنگه.حالا یکی میاد فایلشو برای خودش تا آخر عمر می بنده و میگه من نمی خوام متاهل بشم که بحثش جداست ولی صدی نود ماها چه دختر چه پسر با این مساله درگیریم.
چیزی که برای خود من خیلی مطرحه مسوولیت پذیری و تعهدیه که طرف مقابل نسبت به زندگیش و آینده خودش و خانواده اش حس خواهد کرد.اینم چیزی نیست که من بتونم با برخوردای اولیه تشخیصش بدم ولی از یک سری رفتارها میشه فهمیدش.وقتی که شما به عنوان یه دختر با پسری آشنا و یا دوست شده اید و اون شخص نسبت به احساس شما و تاثیری که روی شما داره می ذاره آگاه نیست این می تونه اولین زنگ خطر باشه.شناختی که نسبت به جنس مخالفش داره از هر لحاظ، تعهدی که نسبت به حرف هایی که می زنه و عملکردش.اینکه خودشو در جایگاه همسر آینده آیا قدرتمند می دونه؟ آیا اصلا شناختی نسبت به دنیای کودکان به عنوان یه پدر بعد ازین داره؟آیا ویژگی های تربیتی فرزند رو می دونه؟ آیا اون قدر نسبت به خودش حساس هست که به فکر پیشرفت و رشد باشه؟ آیا اهداف دیگرانو در سایه اهداف خودش قرار میده یا همسو و کنار اونها؟آیا اونقدر بزرگ شده که با مشکلات و ناملایمات زندگی یکدفعه خودشو نبازه؟آیا نسبت به خانواده اولیه اش احساس مسوولیت و قدر شناسی میکنه؟

درسته که میگن تا وقتی زیر یک سقف نرفتین، خیلی چیزها خودشو نشون نمیده، درسته که میگن زن و شوهر می تونند برهم دیگه اثرات مثبت بذارند،درسته که بعضیا معتقدند بعد از ازدواج، عملکرد ادمها به خاطر آرامش جسمی و روانی که پیدا می کنند، بهترمیشه، ولی به نظر من خیلی از مواردی که ذکر کردم در سایه تعهد و احساس مسوولیت پذیری قرار می گیره.

آخرین موردی که پارسال از محیط کارم برام پیش اومد پسری 38 ساله بود که وقتی تو دیدار اول باهاش صحبت کردم، خیلی واضح بهش گفتم من مخالف یکسری باورهای مذهبی هستم و اصلا نمی خوام که طرفم تو مسایل دینی و اعتقادی من دخالت کنه چون خودم هنوز به ثبات درستی نرسیدم.بهش گفتم که اگه خودشم ادم مذهبیه بهتره که همین امروز مسیله رو تموم شده بدونیم.پایان جلسه بمن گفت همه چی خوب بود و اگه اجازه بدین من با خانوادم بیام. گفتم باشه، زنگ زدند تلفن گرفتند و منم خانوادمو در جریان گذاشتم.بعد دیدیم خبری نشد، کاشف به عمل اومده که آقا استخاره کردند و بد اومده! اونم وقتی که من خانوادمو در جریان گذاشتم.

مورد دیگه ای هم بوده از همین دنیای مجازی، که تا مکان ماه عسلو تعیین کرده بود، ولی وقتی با مخالفت شدید پدرش مواجه شد زیر همه چیز زد بازم وقتی که خانواده ها در جریان بودند وحتی بعد از فوت پدرش هم اقدامی نکرده.
مورداییو که مادرم میگه این چادری نیست ولی وقتی میان خونه و حرف هارو میزنند، طرف با همه روشنفکریش برمی گرده میگه من خواهش می کنم شما چادر سرتون کنین!!دلم می خواد با مبل بکوبم تو سر چنین ادم هایی که هنوز از چنین دریچه های مالکانه ای به زن نگاه می کنند.
اینها مثال های زنده ایه که برای خودم اتفاق افتاده ولی چند تا مورد براتون از بین دوستانم مثال بزنم که مشابه همین بلاها سرشون اومده؟!

تعهد فقط معنیش این نیست که من سر موقع به قرارم برسم، ادم باید تو دهه ی 30 زندگیش انقدر رشد پیدا کرده باشه که وقتی یه حرفیو می زنه روی حرفش وایسه یا نه؟! یا اصلا بدونه که دقیقا چی می خواد و یا برای شریک آینده اش یه حرمت و حقی قایل بشه یا نه؟!
نمی دونم چرا پسرا انقدر از پذیرش مسوولیت می ترسند؟ چرا انقدر دنبال بهونه هستند که از زیر ازدواج در برند؟ چیزی که خیلی برام مطرحه اینه که چرا از دخترایی که فعال تر و فهمیده ترهستند، برای ازدواج این قدر فراری اند؟
بابا، اطرافیان خود من بهم میگن انقدر از همه چیز خودت برای طرف مقابل حرف نزن یکم برو تو مادیات، الان پسرا دختر فهمیده نمی خوان! به قول یکی از آقایون بلاگر می گفت با اینکه دوست هاش پزشکند ولی میگن ما یه دختر 20 ساله می خوایم، یه ببعی پولدار! بعد همین آقایون بعد ازدواجشون میگن زن ها رو ساختند فقط برای آشپزی و خرید طلا و بچه داری، بعد هم راه می افتند تو طبقه ی مجردایی که می پسندن، دنبال دوست دختر می گردن! تو همین محیط کاری من از دو تا آقای متاهل پیشنهاد دوستی و کوه رفتن و اینا داشتم! میگن چند ساله با زنمون سینما نرفتیم، یه کتاب نمی خونه، هیجی از جریانات اجتماعش نمی دونه!

چرا سعی نمی کنند هر دختریو در جایگاه خودش ببینند؟با همه ی توانایی هایی که داره، در کنار خودش نه زیر دست خودش. مگه خود من که اینهمه سال رفتارای عجیب غریب و بعضا شوک آور دیدم، اومدم بگم اه همه مردا اخن! یا اگه ارتباطی بهم خورد بیام بگم لیاقت منو نداشت! حتی وقتی کسی برای تسکینم این حرفو میزنه من در درون خودم قبولش ندارم، چون اون شخص بالاخره انتخاب من بوده که حالا با دلایل خودش منو برای ازدواج نخواسته نمیشه که بزنم خرابش کنم و بگم اخ بود!
میشه گفت که ادم باید در شانشو پیدا کنه، میشه گفت که دونفر بهم نمیان ویا تفاهم ندارند یا برای زندگی مشترک با هم ساخته نشدند ولی لزومی نداره که ادم شخصیت طرف مقابلشو زیر سوال ببره.
مطمینا منی که دارم این جملاتو می نویسم هم، جاهایی اشتباه کردم، مطمئنا که به خاطر برحه خاصی از زمان یا شرایطم یا حتی لجبازی ( که یه بار برام پیش اومد) فرصت خوبوهرچند کم از دست دادم، ولی قبول کنین که الان خیلی از پسرها دارند بد عمل می کنند
.روان شناسی که پیشش رفتم بهم گفت اینقدر خودتو تخریب نکن، این فقط مشکل تو نیست، موارد زیادی میان پیش من واز چنین برخوردهایی شکوه دارند.دخترای تحصیل کرده، زیبا موفق با خانواده های خوب ، ولی همه با سن بالا.
به قول یکی از آقایون متاهل بلاگستان می گفت یه عده که خیلی خالص و مرد زندگی بودند رفتند و تو جنگ کشته شدند، یه عده هم که ارزش های خوبی داشتند پاشدند رفتند خارج واز شماها دورند، یه مشت جواد و عبدالله که قدر شماهارو نمی دونند دورتون گرفتند،و فقط اهل...و در رفتنند!
پس واقعا تکلیف چیه؟
دیروز که یکی از دوستانم بعد از یه ضریه ی عاطفی، برگشت و بهم گفت، می خوام برم پیش یه مشاور که ببینم واقعا چرا پسرا این جوری عمل می کنند یاد خودم افتادم.اینکه چقدر اعتماد به نفسم نسبت به سال ها قبل کمتر شده، اینکه چقدر هی نشستم و گفتم حتما من یه عیبی دارم که نمیشه.اینکه چرا باید قابلیت هامو در دنیای واقعی منکر بشم.
به خدا خسته شدم بسکه شنیدم میگن حتما تو سخت می گیری وگرنه مورد برای دختری مثل تو زیاده.
حالا نازخاتون جان تو بیا ایران و دلداری بده که قدر خودتونو بدونین و برای فرار از شرایط به هر ازدواجی تن ندین ولی واقعا چقدر بها باید پرداخت تا به اون کسی رسید که هم تراز خود ماست؟! اونم نه تراز خیلی بالایی؟

*مدت ها بود دلم می خواست چنین متنی بنویسم، با اینکه یادآوری یه سری خاطرات ناخوشایند الان ناراحتم کرده، ولی حس می کنم یه چیزی که رو دلم سنگینی می کرد رو، بالاخره بیان کردم. یکم سبک شدم.

تصاویر تکراری

2006-04-30T13:50:00.000+03:30

مثل اسلاید های پشت سر همی که، از جلوی نظرت رد میشن، حضور ادم ها هم برای من این طوری شده، مخصوصا آدمی از جنس مرد! تصاویر تار و کدرند، وهیچ حسی از نور را در من بر نمی انگیزند.
نفر بعدی لطفا!

*باز میگن قم مناطق دیدنی نداره!

ریکاوری

2006-04-29T11:33:00.000+03:30

نیم ساعتی میشد که برای اومدن به اتاق ریکاوری، کشیک داده بود. مدام بهش نگاه می کرد، چقدر تکیده و رنجور می زد، ولی هنوز زیبایی خودشو داشت..نمی تونست تصورشو بکنه که با عمل بینی زشت تر شده یا قشنگ تر، تنها تصویری که بعد 8 سال تو خاطرش مونده بود چشم هاش بود که روز آخر با رنج و گریه ازش روشو برگردونده بود.
تحقیری که اون روز با حرف هاش به سرش اورده بود رو هیچ وقت دیگه تجربه نکرد، ولی خوشی اون روزای تا قبل از نامزدی رو هم دیگه به چشم ندید.
دستشو گرفت، نمیشد بفهمه که ازدواج کرده یا نه؟ تو اتاق عمل کسی با خودش زیورآلات نداشت. به ابروهای باریکش نگاهی کرد وبا خودش گفت: یعنی برای دل شوهرش بینیشو عمل کرده؟ بچه چی ؟بچه داره یا نه؟
تو این هشت سال، فقط به انتقام فکر کرده بود، با اینکه اونا به یه شهر دیگه رفته بودند ولی مدام تو تصوراتش، داشت با اون و خانوادش می جنگید، اره خب برای دختر قشنگی مثل اون حتما شوهر زیاد بوده.
یک لحظه یاد پرونده اش افتاد. با سرعت خودشو به اتاق بغلی رسوند و پروندشو از بین سه تا مریض اتاق عمل پیدا کرد. وضعیت تاهل: مجرد( مطلقه).
دستی به جای خالی حلقه در انگشتانش کشید و منتظر شد که دختر به هوش بیاد، نگران بالای سر دختر ایستاده بود و فکر می کرد صورتش بعد از دوبارعمل ترمیمی، بعد اون حادثه ی آتش سوزی، به دل دختر، آیا می نشینه؟!

خیس باران اما...

2006-04-28T12:41:00.000+03:30

صدای رعد وبرق، ادم ها رو با هراس پشت پنجره می کشونه، به تماشا می ایستیم با نگرانی که در چشمهاست.
رعدو برق، برق، رعد، برق، رعد...بارانی سیل آسا که گاهی تبدیل به تگرگ میشه و با سماجت خودشو به رخ زمین و اسمون می کشونه. همه طوفان ها گذریند، هیچ زمینی، نه از دست تگرگ و طوفان به خاک و گل نشسته، و نه هیچ طوفانی دریا را بلعیده است.

هم پای بهار،می نشینم پشت پنجره به تماشا، که همه چیز در گذراست.

کمی از زندگی

2006-04-26T10:12:00.000+03:30

دیشب انقدر خندیدم اونم به یه سوتی خودم که سردرد شدیدی گرفتم.گفتم بگم که چند روزیست که حالم بهتره و هیچ کس هم به اندازه خودم خوشحال نیست.سلامتی برای من خیلی مهمه، دیگه تحمل اونهمه استرس که بیشترش از ذهن خودم در می اومد از کنترلم خارج بود، حتی ازینکه وارد خونه می شدم و زنده بودم، خوشحال بودم.دوره ی خیلی بدی بود، الان امیدوارتر و بهترم.
البته کابوس های شبانه ادامه داره ولی کمی لطیف تر!

چند شب پیش دم صبح خواب می دیدم که دارم با یکی از نزدیکانم دعوای سختی می کنم، از یک مشاجره لفظی شروع شد تا به کتک کاری و پرتاب اشیا رسید!با صدای اس ام اس دوستی از خواب پریدم.جواب دادم و دوباره خوابیدم ادامه ی اون خوابو می دیدم که دارم با چاقو دنبال اون شخص می کنم! باز با صدای دیگری از خواب پریدم،در ادامه خواب، حسابی نزدیک شده بودم و کار داشت به قتل می کشید که باز از خواب پریدم.
کابوس به این سمجی ندیده بودم دیگه!

مثل این که دامنه اختلافات زناشویی به دنیای حیوانات هم کشیده شده! در قفس قناری های ما زن سالاری عجیبی حکمفرماست. به طوری که وقتی ماده قناری به بچه اش می خواد پرواز رو یاد بده، و پرنده نر میاد دخالت می کنه، اول از همه یه جیغ و داد میشنوه و بعد دو تا نوک محکم از جانب ماده دریافت می کنه.فقط وقتی من میرم و جوجه را از قفس بیرون میارم، قناری پدر چنان هیبت های وحشتناکی دم در قفس به خود می گیرد که زهره مون آب می شود!

تو ناهار خوری،یکی از همکارهای شرکت خیلی از شوهرش و خوشبختیش حرف می زد.کارهایی که از یک مرد با احساس و خیلی مهربون بر می اومد. هی گفت و من گفتم عجب جالبه که ادم بشنوه چنین مردایی هنوز هستند، ولی دیگران که قدیمی تر از من بودند هیچ عکس العملی نشون نمی دادند.
وقتی اومدیم توآسانسور به همکارم که خیلی با هم رفیقیم گفتم خانم فلانی چقدر از شوهرش تعریف کرد ولی شما همیشه بدی های زندگیتونو می گین، ادم مثل معما تو حرفهاتون باید نکات مثبت شوهراتونو بکشه بیرون و شمارو به تصدیق واداره.غش غش زد زیر خنده.گفتم چرا می خندین؟ گفت می دونی تو شرکت به خانم فلانی چی لقب دادند، دروغگوی بزرگ!!

یکی از صمیمی ترین دوست های من از دوران دبیرستان به خاطر رفت و آمد به دانشگاه ما با یکی از پسرهای همدوره ای من دوست شد و بعد از مدتی هم ازدواج کردند.
مادرم وقتی شنید که چنین اتفاقی افتاده گفت تو چرا عرضه نداشتی فلانیو تور کنی؟!!گفتم مامان ما اصلا به هم نمی خوردیم، حتی در مورد سینما و یا شعر هم تو انجمن حرف می زدیم به تفاهم نمی رسیدیم چه برسه به مسایل مهم تر !باز هر چی میشه مادرم میگه تو چرا عرضشو نداشتی؟!
هفته پیش که صاحب یه پسر شدند مادرم گفت آخرشم فلانی از تو زرنگ تر بود! نمی دونم تو چرا تورش نکردی!!!
یکی از دغدغه های اصلی هر کسی ازدواجه، ولی برای من خیلی ازاوقات، یه دغدغه ی تحمیلیه، جامعه خانواده فامیل...

این فصل چغاله بادوم امسال چرا تموم نمیشه؟!!فکر کنم حقوق یه ماهمو دادم تا حالا پای این خوردنی لذیذ!

رییس جمهور مملکتمون درپاسخ به سوال هزینه های بالای سفرهاشون به استانها فرمودند که" نهار نون و پنیر و چای شیرین می خورند و هیات همراه هم به تبع از ایشون همین کارو می کنند، البته خودشون حتی پنیر هم نمی خورند، شب ها هم فرصت شام خوردن ندارند! و دیگه هم گفتند که باجناق که فامیل نیست که اورد نشون سر کار! "
از نظر تغذیه ای دو ایراد بهشون وارده.ایشون احتمالا دارند به جای صبحانه نهار میل می کنند ودیگه این که چون حرفی از گردو به میان نیمده، باید بگم که خوردن پنیر تنها با نان، در درازمدت خنگی ایجاد می کند. وباز البته بهتر بود ایشون میان وعده های غذاییشونو عنوان می کردند وصد البته بهتر بود انقدر از دیدگاه شکمی به مسایل نگاه نکنند!چون بی شک هزینه سفرهای ایشون تنها به غذا مربوط نمیشه!
از نظر فامیل بازی هم باید بگم دوست من که از اقوام دورایشان هستند پریروز می گفتند که فامیل طردشون کردند چون هر بار کمکی ازشون خواستند گفتند من برای همه ی ملتم کار می کنم نه فامیلم!
به بیان دیگر همتونو می خوام به باد بدم نه فقط فامیلمو!
خب مردم هم حق دارند چنین کلیپ هایی بسازنند برای خنده!

فکر نمی کنین جریان ورود خانم ها به ورزشگاه و مخالفتش با برخورد با بد حجابی کمی مشکوکه!؟ یکم شبیه باج دادن نیست؟!اونم تو این اوضاع هر دم بیلی! این حرفارو یادتونه؟!!!
امروزم از رادیو شنیدم که فقط خانواده ها می تونند برن ورزشگاه و خانم های مجرد مجاز نیستند.اینم برای اینه که وقتی تماشاگران دارند فحش های بد میدن پدر یا مادرتون حرفو به مسایلی چون ازدواج! و مسایل هسته ای بکشونن تا حواس شما پرت بشه و دچار انحراف نشین! یا شایدم به نحو لطیفی اون دری وری های تماشاگر نماها! رو براتون ترجمه کنند!
فکر کنم چند وقت دیگه واردات کاه و یونجه از طریق دولت به ایران افزایش پیدا کنه!واقعا انقدر شبیه گوسفندیم ما؟!

هی میرم میام لینک اضافه می کنم حیفم میاد نخندین!اینکه اخرش بود، تا حالا موقع دیدن فوتبال داشتیم گناه می کردیم و نمی دونستیم.

منم گدای سر کویت

2006-04-25T08:57:00.000+03:30

گدا هر چی گردنش کج تر باشه دروغگو تره.
مثل اسکاتلندی

کسی که یه پاداره و داره گدایی می کنه، اون پاشو هم باید قطع کرد.
مثل عربی

دو روز پیش رادیو داشت می گفت که درآمد گداها در تهران یک میلون و نیم تومان در ماه است!
شما باشین وسوسه نمیشین برین دنبال این شغل پر درامد که تنها سرمایه اش یه دست لباس پاره و پوره است و یه هفته حمام نکردن و کمی حرکات ریتمیک ناموزون با گردنی کج!؟ تازه رئیس هم که بالا سرتون نیست و ساعت کاریتون دست خودتونه!سختی کارتون هم در حد دود خوردن و بدی آب و هواست!
چند سال پیش دوستی داشتم که کارگردان تئاتر بود، می گفت برای تمرین یه روز خودمو گریم کردم به شکل یک پیرمرد و رفتم تو خیابون، 4ساعت که کار کردم با پولش هم یه ساندویچ خریدم هم بقیشو کرایه تاکسی تا خونه دادم!
نزدیک های میدون ونک یه زن و شوهرحدودا 60 ساله با ظاهر مرتب و تمیزی می ایستند و بدون اینکه حتی صورتشونو بپوشونن، از مردم التماس می کنن. من اصلا اعتقادی به کمک کردن به جماعت گداها ندارم، و وقتی هم که می بینم کسی صدقشو می خواد به اینا بده، ازش می گیرم و خونه می برم، البته آشناها!همه رو که جمع کردیم هر چند وقت یه بار میدیم به یکی از نزدیکانم که با دوستانش خانواده های خیلی فقیر ولی آبرو دارو شناسایی می کنند و غذاو مایحتاج زندگیشونو براشون دم در خونه می برند. فقط کافیه که در فامیلتون یه همچین شخصی داشته باشین تا پولتونو در صندوق های صدقاتی که مثل قارچ همه جا در اومدن و زیادیش گاهی به عنوان کارانه بین کارمندای کمیته امداد امام پخش میشه، نریزین!
ولی با دادن پول به کسیکه هنرشو داره به نمایش میذاره موافقم، مثل معرکه گیرها یا اونایی که یه سازی می زنن، بالاخره هر چی باشه داره از خودش یه حرکتی نشون میده.حالا تازه خودمون گدا کم داشتیم این گداهای پاکستانی و دم خرداد هم که میشه به اسم مهمانان مرقد امام! هم سرو کلشون پیدا میشه!ولی آخرشم نفهمیدم چرا سید بودن یه ابزاره برای گدایی کردن!؟؟
خب اینا گداهای ظاهری هستند، کسانی که در شهرداری رشوه می گیرند یا پلیس هایی که قبض جریمه رو باطل می کنند به خاطر چند اسکناس دو تومنی و یا گمرک که رشوه درش داره بیداد می کنه یا مدارس که به صد عنوان از والدین پول می گیرند یا...الانم که در مبارزه با بدحجابی و نرفتن به دادگاه این دکون راه افتاده.
این ها هم نوعی گداییه ، نه؟!به همین واضحی.

ولی از خلاقیت در هر کاری لذت می برم حتا گدایی! یه نگاهی به این عکس ها بندازین
.البته تا جاییکه از فیلم " از کرخه تا راین" یادم میاد اینا هنرمندانی هستند که به واسطه کارشون درامد زایی می کنند نه گدایی
اینم برای روز مبادا که اگه روزنامه فروشی بشین با چشمهای قشنگ، مردم عاشقتون میشن!

انتخاب سلامتی

2006-04-23T12:39:00.001+03:30

رشته ای مثل تغذیه که با زندگی روزانه ما در ارتباطه، ارتقاء آگاهی های روزمره به سطح سلامتی هر کسی می تونه کمک کننده باشه.این آگاهی، ریاضی و آمار و شیمی نیست که بخواهیم در زندگی روزمره بی تفاوت از کنارش رد بشیم. چون رابطه ی خیلی نزدیکی با هزینه های زندگی ما از نظر پیشگیری، درمان و طول عمر داره.
یادمه سال اول دانشگاه انقدر از اثرات مختلف روی مواد غذایی و از بین رفتن مواد مغذیشون یکه خورده بودیم که یه نفر برگشت به استادمون گفت: پس شما بگین هممون فقط یه تخم مرغ بخوریم و خلاص! که استاد گفت اتفاقا اونم به دلیل مقدار نامناسب هورمون ها، ماده غذایی کاملا سالمی نیست!
از لحظه ای که یه محصول در پروسه تولیدش قرار می گیره تازمانی که دست مصرف کننده برسه، اتفاقات زیادی در میزان مواد مغذیش و مخصوصا ویتامین هاش که حساس ترند، میفته.حتا نحوه نقل وانتقال سبزیجاتی مثل کاهو، اینکه چه جوری در داخل وانت قرار بگیره، تا چه حد زیر نور خورشید باشه، چقدر بهش فشار بیاد و چه طوری به داخل مغازه انتقال داده بشه، در میزان ویتامین ها ش اثر گذاره.
اینکه در گروه هایی از جامعه که دسترسیشون به مواد غذایی خوبه، ولی باز دچار مشکلاتی از جمله نقص در عملکرد اندام هایی که رابطه ی مستقیم با املاح و ویتامین ها دارند(به عنوان مثال تیرویید و کلیه)، رو مشاهده می کنیم همه فقط به عدم آگاهی و نحوه نادرست انتخاب موادغذایی و ایراد در نحوه ی مصرفش بر می گرده.
در زیر یه چند موردش رو اوردم که امیدوارم کمک کننده باشه.

لبنیات پرچرب و کم چرب: هر چی شیر ماست و پنیر مورد مصرفی شما کم چرب تر باشه بهتره، چون در این حالت کلسیم دریافتی شما از لبنیات بالا میره.

مصرف کمتر موادی که دارای افزودنی هستند مثل سس ها و کنسروها: یه بار از مضرات افزودنی ها و اینکه عامل بوجود اورنده خیلی از بیماری ها هستند، اینجا کامل مطلب نوشتم.

نوشابه: هر چی نوشابه ی مصرفی شما کم رنگ تر باشه، مواد مضرش کمتر هستند، بدیهیه که در نوشابه ها ی زرد، غلظت مواد رنگی بیشتره.و مفیدترینشون که همانا سون آپ و دوغ می باشد. مصرف نوشابه به علت وجود اسید فسفریکش هر چند باعث افزایش حافظه میشه ولی در طولانی مدت باعث برهم خوردن تعادل فسفر _کلسیم بدن شده و استخوان را در معرض پوکی قرار می دهد.

مرغ وگوشت وماهی: خب دیگه تقریبا همه از مضرات استفاده ی زیاد گوشت قرمز و فواید گوشت سفید با اطلاعند ولی هنوز ماهی در سبد خرید خانواده ها جایگاه خودشو به دست نیورده.ماهی و کلا غذاهای دریایی و رو غذای سلامتی می دونند،زمانی که من طرحمو می گذروندم، خانم آشپزی بود که از اداره شیلات می اومد اونجا و نحوه ی پخت غذاها رو با ماهی به صورت عملی برای رابطین بهداشتی انجام می داد. یکی از دلایلی که مردم ما ماهی کم می خورند، نداشتن تنوع در نحوه ی پخت ماهیه که به صورت سرخ کرده اش تنها متداول شده.( مثلا اگه قلیه ماهی رو امتحان کنید که دست از سرش بر نمیدارین!!!).

از نکات مهم دیگه می توان به نحوه پخت و حتی آماده سازی مواد غذایی تا طبخ اشاره کرد.
به طور مثال سبزیجات هر چی به تکه های ریزتری خرد بشوند و ضربات بیشتری بهشون وارد بشه، میزان مواد مغذیشون فرق می کنه، حرارت و مقدار زمان فریز هم همین طور.
اگه شما میزان" ویتامین سی " موجود در یک سیب زمینی آپ پز رو با سیب زمینی سرخ شده، مقایسه کنین، می بینین که مقدار شون خیلی تفاوت داره، حتا سیب زمینی که در یک بخار پز و فرپخته میشه تا مثلا در یک قابلمه.

محل کار قبلیم که برای مادران و رابطین بهداشتی کلاس تغذیه ی صحیح می ذاشتم، بعد از کلاس این سوال ها ازم پرسیده میشد:
ببخشین ما چی بخوریم شکممون کوچیک بشه؟!!ما چی بخوریم فقط صورتمون لاغر بشه؟! ما چی بخوریم چاق نشیم؟!

مجله زن روز تا جاییکه دیدم در مورد تغذیه همیشه مقاله های به روز و معتبری داشته.مجله ی جدیدی هم به اسم " هنر آشپزی " هست که تا حالا نگرفتم ببینم چه جوریه ولی یکی از مجله هایی که به این موضوعات خیلی خوب پرداخته،ماهنامه دنیای تغذیه است که برای استفاده ی عمومه.

آوردی بهشت

2006-04-20T13:54:00.000+03:30

ماه تیر قراره این خونه رو تخلیه کنیم تا برای کوبیدن و از نو ساختن آماده بشه. به درخت نارنج تو حیاط و بوته های رز و گلهای ناز و درخت انار و نعناع های سر سبز و درخت موی 27 ساله و ... خونمون که نگاه می کنم، پیش خودم فکر می کنم اصلا خبر دارند که سرنوشتشون 3ماه دیگه به بیل و کلنگ کشیده میشه؟!
اگه قرارداد با اون کسیکه عاشق حیاط شده بود و می خواست نگرش داره، بهم نمی خورد، الان با یه ذهنیت دیگه به حیاط نگاه می کردم. ولی اگه گیاه معنی نگاه دمغ کرده ی من و بابا و مامانو می فهمید، از سر سبزی و رشد خودش دست بر میداشت؟
شخصی رو می شناختم از دو سال پیش، که پیش بینی هاش در مورد زلزله های ایران و چند تا اتفاق دیگه درست از آب دراومده بود.چند روز پیش شنیدم که رفته لبنان و ساکن ایران نیست. یکم دلم شور افتاد که شاید حمله آمریکا به ایران رو پیش بینی کرده که خارج شده.یاد خواب خودمم افتادم و رییس جمهوری احمدی نژاد تو انتخابات و جنگ پشت سرش.
ولی هر بار که تو حیاط میرم، هی بخودم میگم وقتی کاری از دستم بر نمیاد، بهتره با جریان طبیعت یکی بشم، حرف زورهست ولی زندگی و بهار سرمست کننده وخیلی چیزهای خوب دیگه هم هست.

این همه از بمب و جنگ گفتیم، یکم هم بهار از یاد رفته رو مرور وتماشا کنیم، فردا اولین روز "آوردی بهشته".

آمد نوبهار، طی شد هجر یار
مطرب نی بزن، ساقی می بیار
باز آی ای رمیده بخت من
بوسی ده دل مرا مشکن
تا از ان لبان میگونت
می، نوشم به جای خون خوردن
خوش بود در پای یارت پرکنی هر دم پیاله
ناله ها تا به کی
خندان لب شو همچو جام می
چون بهار عشرت و طرب، باشدش خزان من زپی
بر سر چمن بزن قدم، می بزن به بانگ چنگ و نی

شعر از مرحوم نواب صفا با صدای دلکش
عکس ها یک تولد بهاری، جوجه ی قناری
و بهار طبیعت پارک ملت
5 بار دی سی شدم تا عکس ها آپلود شد، خیلی نگاهشون کنین!!!
پست قبلی فقط یه داستانک بود، همین.

عتیقه

2006-04-18T09:32:00.000+03:30

هر چی به یاد میارم، می بینم همیشه نگاه ها به روی من خریدارانه بوده. اینکه به چند می ارزم!از اون مردای شکم گنده ای که دستمال گردن می بندند و حریصانه ادمو ورانداز می کنند و دستی می کشند، تا اون خانم هایی که پرافاده اند و بوی تند عطرشون و الماس انگشتراشون توجه ادمو جلب می کنه.
او انقدر رقم را بالا میده، که حالا حالا من اینجا موندنی ام وناظراین نگاه های متعجب و متاسف.
اصلا مهم نیست، هیچ کدامشان نه برق نگاه او را دارند، نه گرمای دستش را !

بهار، امون بده

2006-04-16T17:25:00.000+03:30

اوایل دوستیشون بود، یه بار بهم گفت: مژده، قبول داری ادم ها، ادمو به خاطر خودخواهی خودشون میخوان؟ گفتم چون طرفت یه پسره داری اینو میگی؟ گفت نه، کلی میگم...گفتم نمی دونم، شاید همیشه داریم از زاویه خودمون نگاه می کنیم و یا انتظارتمون شاید از یه حدی زیاد تر شده ولی حتما تو هم دلایلی داری که اونو میخوای برای خودت.
نیاز این که دوست دارم یکی باشه این روزها کنارم، گاهی برام مشکل ساز میشه. مثل بعضی از دوستانم اسیر قالب خاصی هم نیستم که هر کی اومد اول ببرمش و با چک لیست اون قالبه ببینم تطبیق می کنه و یا نه ولی بالاخره یه طرحی تو ذهنم هست که از گذشته هم مسلما نشات گرفته .
وقتی می شینم به لیست ادم های دورو برم از هر جنسیتی نگاه می کنم، مواجه میشم با اکثریتی که منو به خاطر خودشون می خواستند و می خواهند و الان که توی یه رکود انرژی و اغلب بی حوصله هستم، توقعاتشون از من بالا رفته که چرا مثل قدیم نیستم. مثل مردی که به زنش که در دوران عادت ماهانه است داره میگه، چرا نمی تونیم سکس داشته باشیم!
دچار تضاد شدم، دکتراز افت روحی من جا خورده بود. میگه رابطتو بیشتر کن، تو بیمار نیستی که من بخوام درمونت کنم، تو باید شرایطتت عوض بشه اگه عوض بشه منو هم تو جیبت می ذاری! من وقتی براش حرف می زنم و میگم اینجور و اونجور، دیگه خسته شدم، میگه، تو یه مدت پشت سر هم بد اوردی، دلیل نمیشه که اوضاع بخواد همین جور بمونه، میگم بله ولی چند بار امتحان کنم؟! هر امتحانی خودش کلی فشار و استرس به جا گذاشته.
وقتی حضور کسانی که ترواول فقط به خاطر خود خودت بخوان، از زندگیت خط بخوره حالا به هر دلیلی، بارها و بارها خودشو از بین همه اتفاقات و ادم ها نشون میده و هر روز از یه جایی از دلت میزنه بیرون.
روزای خوبی نیست، می گذره ولی نه لزوما بی درد، خوبی این قرصها هم اینه که درد نبود عطش آمیزش رو کمتر می کنه. تو پیله ای گیر افتادم که وقتی هم سرک می کشم بیرون، دلم به جایی بند نمیشه.
انقدر از احساس تنهایی باد کردم که تا کسی روم دست میذاره، از گریه می ترکم!
تو هیچ بهاری انقدراحساس تنهایی خودشو به رخ نمی کشید، تا یادم می آید جلوه بهار به سبزی و نشاطش بود نه رنگ یکنواخت خاکستری.

خنده ام می گیره، این نوشته ها رو همون دختری می نویسه که چند ماه پیش می گفت تنهایی وجودنداره، این همه آدم هستند اگه کسی* احساس تنهایی می کنه حتما خودش تلاش نکرده برای رفعش.
تو راست میگی این حس به بود و نبود ادم ها ربطی نداره، هر چند که ادم یه نقش های جدیدو با ولع می خواد، مثل...بگذریم.

*یه سکانس فیلم چهارشنبه سوری بود که پانته آ بهرام با خونسردی و سعی بر تسلط خودش، با فرخ نژاد بنا به اجبار خداحافظی می کنه، وقتی با ظاهری استوار داره میره یکدفعه دو تا مردم آزار از پشت سرش ترقه می زنند، زن با احساسی از وحشت و آرامشی که تو اون چهره نیست می دوه به سر کوچه بلکه از مرد کمک بخواد ولی با جای خالی ماشین و کوچه ی خالی و پیرمردی واکر به دست روبرو میشه.
نمی دونم از روزای اول امسال چند بار با هراس برگشتم و اومدم و دیدم که نیست، هیچ کس نیست..........

به یادم آر
مهرت را بتابان
بر کسیکه
حاشیه کم رنگ زندگیش شدی.
آی عشق با توام!
منو در راه گذر گم نکن.
جنس من از نوره،
پیله جای من نیست.

عمر کشون

2006-04-16T00:03:00.000+03:30

بابا میگه قبلنا خیلی بیشتر بوده، این هفته ی وحدت شیعه و سنی رو راه انداختند تا از تعداد این جور برنامه ها کمتر کنند.عمر کشونو میگم.برای رکسانا که تعریف می کنم، با تعجب می پرسه مگه چنین مراسم هایی هنوزم هست؟ میگم اره حتی تو تهران!
بابا میگه قدیما تو قم آدم های معروفی بودند که این کارارو می کردند.بچه ها از صبح می رفتند دم خونه ی فلانی که آدم جدی و معروفی بود و می دونستند که روز عمر کشون به هیبت دیوونه ها از خونه میاد بیرون، و بچه ها هم با سنگ و چوب به دنبالش!
نقل هایی مخصوص این روز درست می کردند که وسطش پشگل گوسفند می ذاشتند.خررو رنگ قرمزمی زدند با تزیینات، راه مینداختن تو خیابون و بهش لگد میزدند، که چی مثلا عمره! هر کی هم بهش می رسید بدترین فحشی که بلد بود رو نثار می کرد و کاری می کرد.
زنهای گنده پستونک و یا هویج می ذاشتند دهنشون و سوار خر می شدند و تو جمعهای خصوصیشون از خودشون صداهای ناجورو خل بازی در می اوردند!
دو سال پیش بود که رفتم تو چنین مجلسی در قم، از عالمای معروف قم بود و این برنامه رو خانمش تو زیر زمین خونه راه انداخته بود.مهمان ها همه شیک و پیراسته و بعضیاشون هم اصالتا اهل نجف و کربلا بودند.
گمونم روزای اول دستگیری صدام و شادی عرب ها بود.خانم ها اکثرا قرمز پوشیده بوند و رژ قرمز زده بودند. یکدفعه یه نفر با ماسکی از صدام که به صورتش بود و با تیپی مردانه وارد مجلس شد و با چاقویی مصنوعی ضرباتی رو به مهمونها می زد. زنی که ماسک پیرزن گذاشته بود ادای در اوردن چیزهایی رو از دماغش و مالیدن اون ها به لباس مهمون ها می کرد.دو نفر رفته بودند تو پوستین خراسباب بازی و به مردم لگد می زدند و صدای عر عر در می اوردند. خانم مسنی که سراپا قرمز پوشیده بوده بود، روی زمین خودشو می کشید و همزمان در اوردن اداهاش، باد از شکم و دهنش خارج می کرد، با خلاقیت تمام!
رفتند توی همین روزا سفارش یه خر زشت که یه گوش هم نداره دادند.سفره ای قرمز انداختند و وسطش میوه های پلاسیده گذاشتند. و با یه آفتابه قرمز به مهمون ها اب دادند. توی این مجالس هر کی نفخ شکمش بیشتر باشه، برای ائمه انگار عزیزتره!
یاد مدینه می افتم که خواجه ها با ایرانی بدرفتاری می کردند.بعدا فهمیدیم که ایرانی ها رفتند روی قبر عمر فضولات انسانی ریختند! واقعا چه همتی و چه انرژی که ادم بخواد یواشکی چنین کاری انجام بده!
یاد خانم " ف" بخیر، وقتی با احتیاط تمام می خواست بعضی مراسم ها در اسلامو زیر سوال ببره، می گفت اگه نگاهی به زیارت عاشورا بندازید، هیچ لعنتیش از طرف انسان به یزید وارد نشده، همش میگه لعنت خدا بر ...باد، لعنت خدابر ... باد.هر وقت خواستین کسیو لعنت کنید، از طرف خدا لعنتش کنید ولی با این حال نفرین هر شخصی اولین اثربدشو روی بدن خودتون می ذاره.

ثواب داره، بلند بگو مشکلاتت حل بشه، لعن علی عمر، ثم ابا بکر عمر، ثم علی بن عمر....ثم عمر ثم عمر!

*گاهی یاد اون خونه و اون روز که می افتم ، حس کابوسی از خیمه شب بازی مسخره ای رو دارم که انگار تو خواب دیدم!
* شنیدن و دیدن همین چیزهاست که گاهی باعث میشه منکر اصالتم بشم.
* لینکی که داغ دلمو تازه کرد.

آنچه که ما می دونیم!

2006-04-15T00:56:00.000+03:30

همه می دونیم که، از کتاب های تاریخ دبیرستان تا تمام کتاب هایی که در مورد تاریخ و شخصیت های سیاسی خوندیم، همه و همه پشت یک سری بازی های سیاسی مخفی شده.
از جنگ های اولیه که بیشترین طمع در پی به دست اوردن زمین های بیشتر و زنان زیباروی، بوده، تا الان که برنده شدن در بازی های سیاسی، قدرت و بازی های تکنولوژی، بیشتر مطرحه، بزرگترین ضربه رو همیشه مردمی خوردند که از اصل جریانات دور بودند.تنها چیزی که در روشن کردن تاریخ بما کمک کرده، زمان بوده و برملا شدن رازهایی که به ضرر یا به نفع اشخاص عمل کرده.
الانم که انرژی هسته ای در ایران داره حتا تو نونوایی! حرف اولو می زنه، ما از کم و کیف خیلی نکاتش بی خبریم.تو مملکتی که مردمش از چروک رو شلوار پلیسش یا بدی آب و هوا با جمله ی دوم، بحث به عمامه و موقعیت آخوندا در کشور کشیده میشه و یکدفعه می بینی اون چند نفری که تو تاکسی باهاشون همراهی، دارن بزرگترین تزهای سیاسی کشورو میدن، به شگفت میای که واقعنم اینجا مملکت امام زمانه!
به خاطر فشار و عدم آگاهی کامل از جریاناتی که در کشورمون می گذره، تبدیل شدیم همه به سیاستمداران کوچکی که با کوچکترین اشاره انگار پیچ غرغر کردنمونو روشن می کنند. از بچه مدرسه ایش بگیر تا ادم بزرگاش. بازی سیاست مال مردان سیاستگریست که حیله گری و توجه به منافع و عمل بر اساس خط مشی از پیش تعیین شده، مرام همشیگشان بوده و خواهد بود،آن هم در کشوری مثل ایران و مردم همیشه بزرگترین تماشاچیان این بازی. تا یادم میاد مردم همیشه در حال مقایسه وضعشون در زمان حاضر با زمان شاه بوده اند و مدام غر می زنند ، حالا الان بیشتر هم شده.گروه ناراضیان مدام زیاد میشه ولی نه صدایی از مخالفان در میاد و نه تغییری مشاهده میشه! حالا دونستن این بازی های سیاسی و اخبار واقعا چه کمکی به ما می کنه؟ من واقعا برام جای سوال شده. آیا ما خودمون می تونیم فیلتری برای اخبار سیاسی باشیم و آیا اصلا درسته؟
این روزها که به هیچ وجه نتونستم اخبار مسخره ی انرژی هسته ای رو برای خودم فیلتر کنم، و از راه حتا اس ام اس و بحث های همیشگی تو تاکسی و برخورد دوستان در فضای مجازی بهم رسید، هیچ احساسی بهتر از خشم و ناراحتی و استیصال در خودم حس نکردم. واقعا برام جالب شد وقتی که دیدم این مسیله باعث شده که حتا محبوبیت رئیس جمهور در نظر بعضی مخالفانش بالا بره.
به شخصه با خوندن اخبار سیاسی خصوصا در مورد خودمون، بهم استرس و فشار میاد. حس می کنم فکر می کنند با یه مشت دور از جون شما" الاغ و گوسفند" طرفند.
بعد فکر می کنم دونستن چنین اخباری چه تغییری تو وضعیت من ایجاد می کنه و یا حتا در اطرافیانم؟
توی این دو دهه گذشته آیا خشم و کلافگی ما از شنیدن این روند مثل انتخابات و بقیه چیزها، باعث شده حرکت مثبتی بکنیم؟
هر چی نگاه می کنم می بینم دونستن من ازین جریانات و ندونستنش کمکی به بهبود وضعیت زندگی ما نمی کنه.وقتی من نمی تونم کاری بکنم آیا با اون مرد روستایی که از چیزی خبر نداره فرقی دارم؟! یا نه خوبه که برای اینکه تو جمع دوستانم کم نیارم یه چند تا جمله قلمبه سلمبه و نقد و خبرو با چند تا لغت آن چنانی که مطمئن باشم بقیه نشنیدن، از قبل تو کیسه داشته باشم و با ژست روشنفکری منم حرفی بزنم؟!!!
حرص می خوریم همون اتفاقی که میخوان می افته، حرص نمی خوریم هم همین طور، یعنی انقدر ما حالت منفعل داریم و حق اعتراضیو نداریم؟ و با توجه به همه فشارها باید بشینیم و ببینیم چیکار می کنن برامون؟ اگه تحریم کردنمون راه مبارزه با تحریمو یاد بگیریم، اگه جنگ شد خودمونو برای دیدن کشته ها آماده کنیم؟ اگه ...اگه...

نه دلم جای کینه بود...

2006-04-11T09:44:00.000+03:30

امروز پایم به کش بازی های دوران کودکی گیر کرد.
به جرم آدم بزرگ بودن، سوختم!

گلچینی از کتاب

2006-04-09T10:28:00.000+03:30

*قهوه سوزوکی، آخرین خاطره شما.
یک آگهی ژاپنی

*بتهوون با دختر ترشیده ای در یک اتاق کوچک زیر شیروانی، موسیقی تمرین می کرد.
اشتباه چاپی معروف در یک نشریه قدیمی که به جای کلمه سازی قدیمی شبیه پیانوی ایستاده کلمه دختر ترشیده رو اورده بوده.

*فیلم بر باد رفته بزرگ ترین شکست هالیوود خواهد بود.اما خوشحالم که این کلارک گیبل است که در این شکست، سهیم است نه گری کوپر.
گری کوپر، بعد از نپذیرفتن پیشنهاد نقش رت باتلر

*در نامه ای از یک روزنامه نگار آمریکایی در ژاپن، کمی پیش از جنگ جهانی دوم، نمی دانم اگر ممیزی پست ژاپن این نامه را باز کند، به دست شما خواهد رسید یا نه.
چند روز بعد اداره پست ژاپن در نامه ای به روزنامه نگار، این حرف شما صحیح نیست. ما نامه ها را باز نمی کنیم!
قسمتی از یک نامه رسمی از اداره پست ژاپن

*چهار نفر کشته شدند، بیش از هشت نفر کمی زخمی شدند و یک نفر هم به شدت کشته شد.
به نقل از مجله تایمز ژاپن

*در این لحظه ترافیک بسیار سنگین است. اگر به فکر خلاصی از این ترافیک هستید، بهتر بود چند دقیقه ای زودتر راه می افتادید.
سخنگوی اداره ترافیک آمریکا در رادیو

*ما مهارت خاصی در تهیه گوشت خشک شده خوک و قطعه قطعه کردن آن داریم...کارکنان ما تحت نظارت دقیق هستند و طبق اصول بهداشتی بسته بندی می شوند.
نوشته ی روی یک بسته گوشت در هنگ کنگ

*اینجا آرامگاه جان هایلی است.کسی که پدر و مادرش در راه مهاجرت از آمریکا غرق شدند.اگر هر دو زنده مانده بودند الان آنها هم اینجا دفن شده بودند.
نوشته روی یک سنگ قبر در ایرلند

*این طرحی ست سوسیا لیستی و ضد خانواده که زن ها را به ترک شوهرهایشان، کشتن بچه هایشان، اشاعه جادوگری و نابود کردن رژیم سرمایه داری و همجنس باز شدن، تشویق می کند.
پت رابرتسون، رهبر مذهبی و جویای ریاست جمهوری، درباره طرح پیشنهادی تساوی حقوق زن و مرد

*بستگی دارد که منظور شما از خواب چه باشد. آنها دراز نکشیده بودند.فقط چشم هایشان را بسته بودند و در حالی که پشت میزشان نشسته بودند سرهایشان را به علامت تایید بالا و پایین می کردند.
جان هوگان، در توجیه اتهام علیه دو اپراتور در نیروگاه هسته ای امریکا که موقع کار خوابیده بودند.

*قبل از بستن پنجره ها، مطمین شوید که دست ها و قسمت های دیگر بدنتان، داخل هستند.
از دفترچه راهنمای اتومبیل نیسان

چه گفتید آقا؟می خواهید کشتی بسازید که با روشن کردن یک آتش بزرگ در زیر عرشه بر خلاف جهت باد و جریان آب حرکت کند؟* امیدوارم مرا ببخشید، من فرصتی برای گوش کردن به این مزخرفات ندارم.
ناپلیون بناپارت خطاب به مخترع کشتی بخار

*عشق بازی، یک بیماری روانی ست که وقت و انرژی را هدر می دهد.
بیانیه مرکزی حزب کمونیست، جمهوری خلق چین

*اصلا نمی توانم بفهمم چطور چنین چیزی می تواند اتفاق بیفتد، طوری که باعث بشود ایمانت را به خدا از دست بدهی!
اوا براون، همسر هیتلر، در نامه ای به یک دوست از پناهگاه هیتلر هنگام بمباران آوریل 1945

**من درباره سیاست خارجی مطالعه کرده ام، من تعداد قاره ها را می دانم.
جرج والاس، هنگام مبارزه در رقابت های ریاست جمهوری سال 1968

* اگر الان عیسی روی زمین بود، یکی ازاعضای اتحادیه نجاران می شد.
پدر روحانی کلمنت جی

*زدو بند مهم نیست، مهم این است که چه ادم هایی را می شناسی.
پاول گانستون، گزارشگر ورزشی، هنگام صحبت درباره راه های پیشرفت

*ما سانسور نمی کنیم، آنچه ما می کنیم محدود کردن آن چیزی است که روزنامه ها می توانند گزارش کنند.
لوییس نل، قایم مقام وزیر اطلاعات آفریقای جنوبی

*کمک هزینه پزشکی شما که از تاریخ 24 /9/84 آغاز شده بود از این تاریخ به دلیل مرگ شما قطع می شود.
نامه ای از سازمان خدمات اجتماعی آیوا

* هشدار! دست زدن به این سیم ها به معنی مرگ آنی است. متخلفان تحت پیگرد قانونی قرار خواهند گرفت.
اطلاعیه ای در ایستگاه قطار،امریکا

*منظورتان این است که دو کره داریم؟
نامزد سفارت آمریکا در خاور دور، وقتی در کنگره نظر او را در مورد گزارش مقامات دولتی مبنی بر درگیری بین کره شمالی و جنوبی پرسیدند.

*اگر لینکلن امروز زنده بود، تنش توی قبر می لرزید.
جرالد ردفورد، رییس جمهور امریکا

*من خواهان چیزهای خوب هستم، پس هر کس که با من موافق نیست، خائن است.
جرج سوم پادشاه انگلستان

*گور پدر ملت! من نماینده مردم هستم.
سناتور ایالت نیوجرسی

*خواهرم حامله است، نمی دانم دایی می شوم یا خاله.
چاک نویت، بازیکن بسکتبال

*من دودش را توی ریه هایم نداده ام.
بیل کلینتون، در پاسخ به شایعات مبنی بر این که ماری جوانا کشیده

*تنها راه جلوگیری از این موج خودکشی آن است که انرا جرمی سنگین اعلام کنیم و برای آن مجازات اعدام در نظر بگیریم.
حقوقدان ایرلندی در مجلس بریتانیا

*پپسی اجداد شمارا از قبر بیرون می کشد.
ترجمه ای چینی از شعار تبلیغاتی« پپسی نشاط می آورد».

*هیچ کس نمی تونه روی من تاثیر بگذاره، ابدا و خانم ها حتی کمتر.
محمد رضا پهلوی

*تنها راهی که می شود یک ارتش داوطلب داشت این است که افراد را به خدمت اجباری بفرستیم.
اف ادوارد هربرث، رییس نظام وظیفه امریکا

*پسرها به هیچ وجه قصد آسیب رساندن به دخترهارو نداشتند فقط می خواستند علیرغم میل دختر ها با آن ها رابطه جنسی برقرار کنند.
جویس کیتیرا، ناظم مدرسه ای در کنیا، وقتی درباره حمله گروهی پسرها به خوابگاه صحبت می کرد، در این واقعه 71 دختر هتک ناموس و 19 نفر کشته شدند.

* من تردید ندارم، دارم؟
جیم سایبل، شهردار سن پاول

ساستمدارها مثل اینکه درصد سوتی دهیشون بالاست ولی اینکه بعضیا با علم به موضوع سوتی میدن و منکرشم نمیشن خیلی جالبه، یه نگاهی به این لینک هم بندازین که در جواب یکی از چنین جملاتیه!

نشر راشین
چاپ 1384

معرفی کتاب

2006-04-08T08:56:00.000+03:30

سوتی 1و 2
گرد آورندگان: راس و کاترین پتراس

پیشگفتار کتاب

همه آدم ها چه مشهور باشند و چه نباشند، هنگام حرف زدن گاهی اشتباه می کنند و یا به قول معروف سوتی می دهند.اما وقتی این کار، از شخصیت معروفی سر می زند، خیلی بیشتر جلب توجه می کند و چه بسا زبان به زبان نیز منتقل می شود.
البته جمله هایی که در این مجموعه دو جلدی گرد آوری شده اند همیشه از روی بی توجهی بر زبان گوینده جاری نشده اند، گاهی هم وجود فکر یا افکار احمقانه، منشا بعضی از این گفته هاست. با به کار بردن صفت احمقانه قصد توهین به کسی را نداریم. همان طور که برتراند راسل معتقد است، همه ما انسان ها کم و بیش افکار احمقانه ای در سر داریم که باید از ان ها اجتناب کنیم و برای این کار هم باید اول این افکار را بشناسیم و شاید مهم ترین کاربرد این مجموعه نیز همین باشد.
همان طور که عنوان کتاب نشان می دهد، مجموعه سوتی شامل گاف ها، خالی بندی ها و حرف های جالب از شخصیت های معروف جهان است.
دکتر مهدی سماتی، در فرهنگ لغات مخفی، اولین واژه سوتی را چنین ذکر کرده اند« سخن یا عملی نا بجا که باعث آبرو ریزی یا بر ملا شدن رازی شود». معنی گاف نیز بسیار به سوتی نزدیک است.
این اصطلاح نیز به معنی آشکار کردن مطلبی است که یا بیان آن به زیان گوینده است یا گوینده قصد پنهان کردن آن را داشته و از روی بی توجهی ان را بر ملا کرده است.
مراد از خالی بندی، همان طور که در فرهنگ مذ کور آمده است، « ادعای دروغ » است، مخصوصا وقتی که دروغ بودن ادعا از محتوای کلام آشکار باشد. علاوه بر این ها گفته های دیگری هم در این مجموعه گرد آمده اند که به دلایل گوناگون مانند احمقانه بودن، غیر مترقبه بودن، تپق زدن و ... جالب هستند.
آن چه این کتاب را جالب تر می کند، موقعیتی است که درآن گفته شده اند، به همین دلیل توضیحاتی که در زیر گفته ها داده شده است، جزء ضروری و جدا نشدنی متن به حساب می آید و خواننده نباید از آن ها چشم پوشی کند. در بسیاری موارد، این توضیحات هستند که نکته اصلی را در بردارند و نوشته را خواندنی می کنند.
شکی نیست که این مجموعه، هم موجب نشاط خوانندگان می شود وهم، حاوی نکات آموزنده ای برای خوانندگان مو شکاف خواهد بود، اما ارزشمندترین ویژگی کارهایی از این دست، این است که باریک بینی را، به عنوان یکی از اسا سی ترین عوامل رشد و توسعه انسانی، در ذهن خواننده افزایش می دهد.
در پست بعدی چند موردش رو گلچین براتون می نویسم.

* به هر کی گفتم، گفتند خجالت نمی کشی ازین دسته کتابا می خونی؟!!

نمی دونم چی نوشت!:
دیروز در جایی به شادی غذا می خوردیم که دیوار به دیوارش ، در سوگ نبود کسی در سکوت همان غذا را می خوردند. از جمع خودمان که جدا می شوم، انگاری ازون دیوار می گذرم و بر سر هر میزی، از سهم غم و تنهایی شان، بفرمایی به من می زنند.
جریمه ی تنهایی های قسمت شده مان را، خط نزده رفتی، یادت باشد...

سر آغاز یک فتوا!

2006-04-05T10:37:00.000+03:30

از صبح که نگام به رد رژ لب زرشکیم، روی لیوانم افتاده، دارم فکر می کنم درین مورد چرا، هیچ تبصره و فتوایی تو رساله ها نداریم، تکلیف آبدارچی ها، در صورت فکر به امیال شیطانی چیه؟!!!! و نقش من درپیشبرد اهداف شیطان در چه حدیه؟!!!

ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن

2006-04-04T14:27:00.001+03:30

این یک صفحه از دفترچه شرکتی بود که برای تبریک عید فرستاده شده بود به اینجا،از سلیقه شون خیلی خوشم اومد، یه ابتکار بود، بیشتر جملات هم دو زبانه و با جملاتی بکربود.
یکی از جملاتش رو هم در " یه حرف، یه روزنه " نوشتم.

من از31 سالگی خیلی هم خوشم میاد، ناراحت دهه بیست هم نیستم.نمی دونم چرا دلداریم میدن بعضیا!!!این سن یه بلوغی داره که انگار تازه خودت می خوای مهار خیلی مسایلو تو زندگیت به دست بگیری، شاید بار مسوولیت نسبت به خودت که بوده و هست بیشتر میشه ولی انگارتسلط بیشتری داری به خاطر تجربه های ریز ریزی که داری به دست میاری، حالا هر کی بر اساس محیطی که توش قرار گرفته.
البته خودمونیم، در عمل همه ی اینا سختر و پیچیده تر میشه تا در حد شعار!

ازهمه ی دوستانم ممنونم، ازهر کسی که در روز تولدم، به نحوی، شمعی روشن کردند، اینا شمع هایی نیست که من بخوام فوتشون کنم!!
قناری کوچکم هم بعد مدت ها بالاخره یه جوجه هدیه کرد، اینو خانواده هایی که حیوون دوستند مزشو می فهمند!
من اگه زیر شاخه رشته ام، تغذیه باغ وحش هم داشت بدون شک می رفتم تو اون شاخه!از خوبیاشم اینه که خیلی نمی تونی به غذاهاشون ناخنک بزنی و اضافه وزن بگیری!

30 و اندی سالگی!

2006-04-03T00:00:00.000+03:30

به روزگاری که سه دهه از آن می گذرد، پدر این نژادقوچ همیشه درحال خوردن، مادرش را به زادگاهش برد تا قوچ کوچک اصالتش را فراموش نکند و البته هر که شناسنامه اش را نگریست، رنگ از رخسارش بپرد و بترسد که خدای من تو یک قوچ واتیکانی است!
خانواده این قوچ محل زندگیشان را به تهران ترجیح دادند، تا قوچشان بتواند مرتب شاخ هایش را مانیکور و سم هایش را پدیکور کند.او شخصا به پدیکور اهمیت زیادی می دهد و تا جایی که بتواند از محل های کثیف و گلی دوری می کند و همیشه سعی دارد رد پای کثیفی از خود به جا نگذارد.

او چون فاقد دم است، تا وقتی لگدی محکم نثارش نشود، از شاخ هایش برای ضربه زدن، استفاده نمی کند و به فیر پلی معتقد است و گفتگوی تمدن ها!ولی گاهی چنان اخلاق سگی پیدا می کند که گاهی سگ های با وفای دوروبرش اورا به همصحبتی اشتباه می گیرند.
به سبزی جات علاقه بسیار دارد و برای پر کردن تنهایی خود بوستان و کوه را ترجیح می دهد، از شهرهای مورد علاقه اش قوچان است و بهترین دوستانش یا گاوند( متولدین اردیبهشت)، یا بز( نماد دی ماه) یا تیر و کمان به دستند( آذرماه) و یا سنبله به دست( شهریوری ها).
او به ماه و مهتاب علاقه ی وافری دارد ولی از مه بیزار است، چرا که با وجود عجولی و سخت گیری هایش، او همیشه چشم به علف های نایاب و دست یافتنی بالای قله ها دارد.
او به اخبار و اطلاعات برای رونق کسب و کار، توجه زیادی نشون می دهد، و بعد از انرژی پشمی که حق مسلم خود می داند، جالب ترین خبر درین چند روز را پیدا شدن لیلی و مجنون گوسفندی در استرالیا دید که 2 سال بود پشمشان را نزده بودند.
اهمیت قوچ به علت دل مهربانش در بعضی از فرقه ها بارها یاد آوری شده و اورا "سلطان شاخ گردون ها" نامیده اند و به خاطر عدم استفاده ابزاری از شاخ هایش ، بارها او را ستوده اند.
او قابلیت این را دارد که راحت خود را با هیکل گنده اش و اخلاق سگی اش درهر دلی که بخواهد خود را جا کند!
او نماد اولین ماه بهار است و حتا در اوج تاریکی های راه قله، مدام هذیان روزنه را برای خود و دیگران بازگو می کند!!!

از مجموعه فیلم های مستند مکتب قوچیزم!
ساعت یک نیمه شب14 فروردین 1385

* قوچ نماد ماه تولد فروردینی هاست.
* 30 سالگی که عالم خاصی از بلوغ در خود داشت، ببینیم 30+1 سالگی چه مزه ای دارد!
* البته می گویند کنتور سن خانم ها در 30 سالگی صفر می شود !
* فحش خور هیچ روزی مثل امروز که مردم دو هفته است تبریک ومبارک باد گفتند، به اندازه 14 فروردین، ملس نیست!

10 دور طواف نیک

2006-04-01T03:19:00.000+03:30

6 فروردین

هیچی به اندازه ی هوای بهارو پاییز، تنهایی تو به رخ نمی کشه، ولی پیاده روی نکردن تو این هوا انگار توهینی به بهار خانمه!
میرم سمت بوستان خیابون 160، بوستانی که تا قبل از وداع همیشه طعم ساندیس، چیپس مزمز و خیارشورخالی و بوسه، می داد.می نشینم روی نیمکتی فلزی که دو سال پیش، ازشنیدن حرف هایمان، حتا یه چروک هم بهش نیفتاده!
اگه پارک امامزاده اسماعیل، اقتدارهدفگذاری و تصمیم گیری بهم میده، اینجا بهم جرات وداع میده، جدایی از روزنه هایی که برای من سوسویی ندارند. با تلفن که حرف می زنم، گربه ای میاد و روبروم می شینه و دستاشو دراز می کنه، انگار می خواد ببینه که ادمی مثل من چه جوری با خودش کنار میاد.
حواسم در حین تلفن مدام به زنی پرت میشه که در عالمی خاص، بوستان را مدام دور می زنه و دور می زنه و دور می زنه.کمی اضافه وزن به توشاید نشان می دهد که هدف ازین چرخیدن ها چیست.
بعد از تلفن بی حس روی نیمکت ولو میشم و به گربه ی روبروم میگم، دیدی؟ اینم مثل بقیه درد داره ولی می گذره. نگاهی به پیله ی دورم می ندازم، هر چی طرف عزیزتره، پیله تنهاییت، ضخیم ترو تنگ تره!

برای فرار از فکر تصمیماتی که گرفتم و بغضی که داره روی گلوم الک دولک بازی می کنه، سر صحبت رو با زن باز می کنم.میگه از راه دوری به این بوستان میاد وهدفش لاغری و ارامشه.توضیح کوتاهی در مورد نحوه ی صحیح پیاده روی بهش میدم و مثل همیشه به قول مریم، دوستم، ازهمه چی مثل رژیم وغذا و خانواده و تحصیل در خارج و ازدواج ، حتما به موضوع خدا می رسیم!
حال خاصی زن داره تا میگه که،" می دونی خانم، من توی این پارک خدا رو دیدم" میگم چطور؟
میگه خواهرم سرطان استخوان پیشرفته داشت، می اومدم اینجا برای پیاده روی، انقدر با خدا حرف می زدم و اشک می ریختم و تمنا می کردم که این خواهر جوون منو نجات بده، تا بعد از 16 دوره ی شیمی درمانی شفا گرفت.
میگه شما توی این پارک چی دیدی که این موقع شب، تنها اینجا نشستی؟ یاد تو می افتم، پیش خودم میگم اگه خدا این زنو اینجا دید، پس چرا ما رو ندید که 2 سال پیش،همن روزا گوشه ای از وجودمونو گذاشتیم و رفتیم؟! اره خب، حتما اون موقع یا داشته یکی از بنده هاشو تاب می داده و یا مواظب یکی از بنده های خوبش بوده که از سرسره با مخ نخوره زمین! ما تو تاریکی بودیم، مارو ندید! اون شب، شبی بود که بهمون ثابت شد همیشه هم صلاح نیست روزنه ای باشه.

بهم میگه در عوض راهنمایی هایی که به من کردی، یه نماز یادت میدم که رنگ غم از چشم هات بره. صبح خیلی قبل تر ازاذان صبح بلند شو و به خدا بگو، من منتظر بودم که تو از خواب بیدار بشی و حرفامو بهت بگم، 11 رکعت نماز ( اینجا مکثی می کنه) مثل نماز شب مثلا بخون و بگو من مصرانه این خواستمو می خوام، نفس من پاکه، به حرفم گوش بده.
بهش میگم من نماز نمی خونم ولی شما که نفست پاکه دعام کن. میگم چند سالیه اوج استیصالو وقتی تجربه می کنم که روی جانمازی ای می شینم که قبلا نماز یومیه روش خونده می شده با بهترین حال ها. حالا تنها خلایی ست که حس میشه.

تا خونه مدام پیش خودم فکر می کنم چرا گفت 11 رکعت، چرا گفت 2 رکعت ،2رکعت، 2 رکعتی ها که، جمعش میشه 10 رکعت!
می رسم دم محل تجمع زرتشتی ها و می بینم حسابی شلوغه، یادم می افته امشب تولد زرتشته، خودمو که روی تخت ولو می کنم، یاد، سیما دوست زرتشتیم می افتم، یک بار نمازشونو برام خونده بود،نمازی که 11 رکعت داشت!
به زنی فکر می کنم ، که خدا رو در پارکی دیده بود که شبی ده دور به دورش طواف می کرد.
گفارش نیک، کردارش نیک، پندارش نیک.

برکت، نتیجه سعی است یا حرکت؟

2006-03-30T23:40:00.000+03:30

برکت، نتیجه ی حرکت است.در زندگی شما اتفاق تازه ای نمی افتد مگر این که بخواهید دست به عمل بزنید، یکی از کلماتی که آدم های بی تعهد را لو می دهد، کلمه سعی است:
دارم سعیم را می کنم که زندگی ام را سر و سامانی بدهم، یا بیشتر با مردم ارتباط برقرارکنم یا رفتار دوستانه تری داشته باشم.
فعل " خواستن " را جانشین " سعی کردن" بکنید، یک قدم جلوتر رفته اید، عمل را جانشین خواستن کنید، کار تمام است. سر چشمه ی احساس های جدید شما، اعمال جدید شماست، نه فکر کردن به آن ها.

کتاب وضعیت آخر
نوشته تامس هریس

همیشه فکر می کردم ادم هایی که میگن دارند سعیمو می کنم ؛ ادم های متعدی هستند ولی بعدا بهم ثابت شد که کم ترین نتیجه شامل همین ادم هاست .
این لغت رو وقتی حذف می کنیم، انرژی تازه ای برای کارهامون پیدا می کنیم و خود من یکی چقدر نیاز به انرژی دارم!!!

تمنا

2006-03-28T14:52:00.000+03:30

سی دی آخرین کار مشکاتیان رو می ذارم تو دستگاه.
دکلمه میکنه:

خدا خدا چه ثمر ای موذنا کامشو
خدا خدای شمایه، خدا خدای مو نیست

می زنم روی پاز، یاد حرف یکی می افتم، وقتی می زنی روی پاز، عمر دستگاه رو کم می کنی!
صدای بارون تندی از دریچه کولرتو فضای اتاق می پیچه، دورم یه چیزی می کشم و می رم زیر بارون تو بالکن می شینم و خم می شم رو دلم بلکه از درد نترکه.

شوک بهتر است یا بحران؟!

2006-03-27T14:21:00.001+03:30

کاملا شخصی

می دونی هنوز تو شوکم، شاید شوک، بهتراز آشفتگیه، آروم تری، تصمیمات بد کم تر به ذهنت میاد و یه جوری انگار حرکاتت مثل تقدیر از روی ماشین حساب انجام میشه.
بدتر از همه ی اون زجری که کشیدی اینه که حال تو اونی نیست که بخوای من یا ...باور کنیم! نمی دونم چرا بعضی از خانم ها وقتی تو نوشتن، دروغ می نویسند ، حتا از حالت فاصله گذاریشون و مکث هاشون می تونی بفهمی که دارند دروغ میگن!
نه تو الان خوبی نه من، هر کدوم با دلایل خودمون...می دونم تو قرار بود چی باشی، برای من.

اون روز تو اتاق آقا محسن، وقتی با چشم هایی که دیگه با گریه همش می خواد بسته باشه که هیچ روزنه ایو نبینه، یا به قول دکترروزی که دیگه نمی تونه ببینه، خیره شده بودم به برج های بیرون ساختمان و می گفتم این قرص ها انگار بی فایده است، اون هی می گفت این منحنیو ببین، تو اگه این قرص هارو نخورده بودی الان اینجای منحنی بودی، نگاه می کنم فاصله چندانی با خط صفر نداره، آخرشم میگه، یعنی بین ما نبودی، پس بهتری!

به قول دوست حسن شاید بهتره به هر چیزی مثل یک سیب گازی بزنیم و بریم، بارون میاد، بوی بارون هم باهاشه، ولی رعد و برقاش بدجور ازار می ده!
دیدی؟ فصل گل نرگس، زود تموم میشه،اونم وقتی پیام آور بهار میشه! رفت تا سال بعد، الان بوی بهار وعطر نارنج و هوس و تمنا میاد.

* باور کن، دلم می خواد اون ای میل آخر اون خانم، تمام و کامل روزی واقعیت پیدا کنه.
* درد من از فهمیدن دروغ هاست، ولی منم نقش خودمو خوب بلدم بازی کنم
*. امروز هر احساس خاصیو نسبت به هر کسی دیلیت کردم، باشد برای روزگاری بهتر، شاید گه گداری، پیچکی از خاطره ها
* بدم اومده از خودم، با نوشته های من طبیعیه که هر کسی فکر کنه شاید دارم یک طرفه قضاوت می کنم و یا تو ارتباطات انسانیم مشکل دارم.
* 2 روز زمان خوبیه برای از شوک در اومدن، وامروز وفردا هم روز دیگریه .
* بعضیا یا برای تنهایی آفریده شده اند یا برای وداع، بهتره بپذیرمش.
* کاش مهت ناز کند تا من نازنینت نباشم.
* امسال سال کاره، یادم می مونه.

زبان بدن، یا ارتباط غیر کلامی

2006-03-26T12:53:00.000+03:30

کامنتی که میلاد ، در بحث قبلی گذاشته وتوجهی که شما به مطلب نشون دادین، باعث شد یه نگاهی دوباره به کتاب " زبان بدن" نوشته آلن پیز بندازم و توجهتونوبا زبون خودم به یکسری نکات جلب کنم، بلکه تاثیرشو در روابط بیشتر مورد تو جه قرار بدیم.

ببینید اول ازهمه اومده به تاریخچه زبان بدن توجه کرده، اینکه موثرترین مطالعات درین زمینه توسط چارلز داروین بوده که در سال 1872 منتشر شده. یکی از پژو هشگران به نام آلبرت مهرابیان هم به این نتیجه رسیده
که تاثیر کلی یک پیام، 7 درصد کلامی( فقط به صورت کلام) و 38 درصد صوتی( شامل تن صدا، نوسان صدا ودیگرعوامل صوتی) و 55 درصد غیر کلامی است.پروفسوری دیگر به نام بردویستل براورد مشابهی از میزان ارتباطات غیر کلامی که ما بین انسان ها صورت می گیرد به عمل اورده است او هم معتقد است که که بخش کلامی، حداکثر 35 درصد یک پیام را تشکیل می دهد و بیش از 65 درصد آن غیر کلامی است.

هوشمندی و فراست، حدسیات
زنان در درک رفتارهای غیر کلامی توانایی ذاتی دارند.هنگامی که فردی را هوشمند قلمداد می کنیم، به توانایی او در درک رفتارهای غیر کلامی دیگران و مقایسه اینها با علایم کلامی، اشاره نموده ایم.به عبارت دیگر زمانی که می گوییم" احساس می کنم او به من دروغ گفته" منظور اصلی این است که حرکات بدن او با گفتارش متغایر بوده است.

قسمت بعدی بعضی از حرکات و منشا اساسی اونهاست
مثل شانه بالا انداختن یا علامت نگران نباش که با حلقه کردن انگشت شست و سبابه درست میشه.
در مورد علامت شست دست که در کشورهای مختلف مفاهیم مختلف داره.
تصور کنید وقتی یک بازیکن فوتبال ایرانی به داور بین المللی در زمین علامت شستشو نشون میده اون فکر میکنه که طرف داره میگه همه چی روبه راهه!

نکته بعدی نگرشی کلی به مجموع علایمه
به عنوان مثال سر خاراندن می تواند چند معنی داشته باشد از جمله شوره سر، کک، عرق کردن، عدم اطمینان، فراموش کاری یا دروغگویی.

نکته بعدی توجه به این مساله است که شما معانی زبان بدن رو باید یاد بگیرید که در این کتاب با ذکر تصویر تفسیر کرده.

در فصل دوم قلمروها و حریم ها صحبت شده:
مثلا حریم صمیمی یا خصوصی که بین 15 تا 45 سانتی متره یا حریم شخصی یا حریم اجتماعی و حریم عمومی.
از دید گاه خود من، حتا در کشورها که هیچ، در شهرها هم این حریم فرق داره.مثلا در قم شما برای حریم اجتماعی که در کشورهای خارجی مثلا برای یه نجار با لوله کش که در داخل خونه است تا 3 متر براورده شده، در قم باید بیش از 3 متر باشه، اون قدر که صدا به صدا برسه!!!(شوخی نداریم،بعضی جاها دیدم که میگم!)

تاثیرعوامل فرهنگی بر شعاع حریم ها
مثالی که اورده اینه:
زوج جوانی که که اخیرا ازدانمارک به سیدنی مهاجرت کردند، از سوی شعبه محلی باشگاه دعوت شدند.پس از گذشت چند هفته از پذیرفته شدن عضویت آن ها در باشگاه، چند تن ازبانوان شکایت کردند که مرد دانمارکی به دوستی به آنها اظهار علاقه کرده بود وآنها در حضوراو احساس ناراحتی می کردند و ازطرف دیگر مردان باشگاه حس می کردند که زن دانمارکی با ایما و اشاره رغبت جنسی خود را به آنها نشان می دهد.
این مثال نشان می دهد که در واقع حریم خصوصی بسیاری از اروپایی ها تنها 20 تا 30 سانتی متر و در بعضی از فرهنگ ها حتی کمترازاین است.
و اینکه مثلا دانمارکی ها بیشتر ازاسترالیا یی ها در چشمان دیگران نگاه می کردند واین نیز باعث سو تفاهم بیشتر میشد.
از موارد دیگری که اشاره شده حریم شهری در قیاس یا روستایی هاست. مثلا روستایی ها فاصله بیشتری می گیرند هنگام دست دادن.حتا در یک روستای دور افتاده هم نوع دست دادن ها فرق می کنه.

فصل سوم به علایم کف دست اشاره کرده:
صراحت، دیدین گاهی کسی که می خواد بگه بی گناهه یا عمدی نداشته دستاشو میاره جلو و کف دستشو نشون میده و میگه نه والا به امام هشتم من این کارو نکردم!البته بعضیا که می دونن یا متوجه اثر پذیریش شدند، برای فریب هم استفاده می کنند.
قدرت کف دست، و انواع دست دادن مثل دست دادن سلطه گر و سلطه پذیر یا ارایه کنترل یا دست دادن مردانه،دستکشی، سیاستمداری، ماهی مرده، خردکننده انگشتان....گرفتن بازو و آرنج همه معناهای خودشو داره.

در فصل چهارم به حرکات دست و بازو اشاره شده:
مثل معنای مالیدن دست ها به هم، انگشتان گره خورده در مقابل یا دست های شیب دار در فراز.
حرکات انگشست شست، به طور مثال افرادی که لباس های جدید و مارک دار می پوشند از حرکات شست دست به دفعات بیشتری نسبت به افراد دیگر استفاده می کنند.
گاهی انگشستان دست اغلب از جیب های افراد و حتا گاهی جیب های پشتی بیرون است.این در مورد آقایونی که کنار هم ایستاده اند و یک نفر این ژستو می گیره، به زبون بی زبونی داره میگه من از نظر جنسی از بقیه برترم و البته با حالت پر خاشگری.برای تجسم بهتر یه صحنه از فیلم های وسترن قدیمی یادتون بیاد!
یادمه چند وقت پیش عکسی از علی دایی و محمد رضا گلزار در یه سایتی دیدم که علی دایی دقیقا شستهای دستشو، کرده بود توی جیب هاش موقع عکس انداختن!
در مورد خانم ها اکثرا، داره سلطه گری و پرخاشگری رو نشون میده.

* برای اینکه مطلب طولانی نشه، اگه مایلین، بقیشو پست های بعدیوبنویسم.

دست دادن به شیوه پنج ستاره!

2006-03-24T13:58:00.000+03:30

در هنگام دست دادن حتما:

1 / ابتدا با چشمان خود تماس برقرار کنید

2 / با پرده میان انگشتان تماس برقرار کنید( فرض کنید دست شما، مانند پای اردک است.پرده قسمتی است که میان انگشتان اردک قرار گرفته است. در مورد شما، پرده، میان شست و انگشت اشاره شما قرار دارد.دست خود را آن قدر در دست طرف مقابل پیش ییرید که پرده میان انگشتی شما یه نشانه دوستی، بر پرده میان انگشتی طرف مقابل تان فشار اورد.)

3 / فشار خفیفی بر اسخوان های پشت دست طرف مقابل وارد کنید.

4 / کف دست های شما باید به اندازه ای به هم نزدیک باشد، که یک تیله در میان دست های شما و مخاطبتان قرار گیرد.

5 / کف دست های شما نسبت به زمین باید در حالت عمود قرار بگیرد.
اگر در هنگام دست دادن، دست خود را طوری پیش ببرید که یند انگشتان شما از هم گشوده و کف دست تان رو به پایین قرار گرفته باشد، بدین معنی است، «شما برتر هستید»و اگر کف دست تان رو به بالا باشد، حالت خواهش و نیاز را تداعی می کند.

این مطلب در لاغرترین کتابی که عید، عیدی گرفتم خوندم! با عنوان " چگونه مردم را به خود جذب کنیم" نوشته ی لیل لوندز، خیلی هم کوچه بازاری نیست. بعضی نکاتش که برام جالب بود.

مطالب کامل تر و جامع تر دراین موارد کتاب" روانشناسی ارتباطات وبدن" و کتاب" زبان بدن" نوشته آلن پیز نوشته شده.
تا جایی که یادم میاد از نوع دست دادن آدم ها، توجهم بهشون در دیدار اول جلب شده. به طور مثال ،بعضیا که بهش میگن " ماهی لغزنده" که در خانم ها بیشتر شایعه ، نصف کف دستشونو به زور در دست مقابل قرار می دهند!که این یا به این معنیه که شخص علاقه چندانی به آشنایی با شما نداره و یا خودش از اعتماد بنفس لازم برخوردار نیست یا تحت تاثیر شما قرار نگرفته.

تو این مدتی که می ریم والیبال و بسکتبال باز می کنیم، شست دست راستم درد گرفته، همکارخانمی داریم که هنگام دست دادن دستتو به شدت می گیره و به سفتی فشار میده و یکبار بالا و پایین می بره.
این دست دادن برا من صبح ها شده عذاب الیم! و برای اینکه درد کمتری به شستم وارد بشه تا جایی که میشه باید جدا از دستم بالا بگیرم که خب خیلی منظره خوشایندی نداره دیگه!!!

بن بست تنهایی

2006-03-23T00:25:00.000+03:30

به روی دیوارهای بن بست دلم
پیچک های سبزیادت را
شاخه به شاخه می رویانم.

شاید
تنهایی ام را، کمی خط خطی کرده باشم.

3فروردین

در آغوشم بگیر

2006-03-22T02:39:00.000+03:30

به چند دلیل دلم می خواست فیلم" خیلی دور، خیلی نزدیک" رو می دیدم ولی از پرده سینما قسمت نشد.
امسال تلویزیون دست و دل بازی کرده و منتظر دیدن دوباره " بید مجنون" و" رژه پنگوین ها" که در اسکار هم جایزه گرفت، هم هستم.

سی دی موسیقی زیباشو، که بارها گوش کرده بودم و اون گفتگوی دونفره زیبا در مورد ستاره ها و سحابی.
سوژه خاصش والبته اینکه ، سه نفر بهم گفته بودند که شخصیت دختره،تو فیلم، مارو یاد تو انداخته بود، ولی یه جاش رو که دیدم ها...من اگه جای دختره بودم به جای صحبت با اون پسره می رفتم پدررو که داشت گریه می کرد، بغل می کردم.
کتاب زیبایی در بازار هست به نام" در آغوشم بگیر" نوشته میکال اسنانیت، نشر مرکز

یه تیکه اش نوشته:
زبان آغوش ها نزد انسان ها، بس گسترده است
توانایی های آن
پایانی ندارد.

مثلا بعضی ها دوست دارند
سراپای هم را در آغوش بگیرند.

بعضی ها نرم و سبک فقط با سر انگشتان

بعضی ها بی هیچ تماس و نوازشی
تنها با نگاه،
در آغوش گرفتنی که دیگران نمی توانند ببینند.

پی نوشت!
از رکسانا که در مورد شباهت دختره با خودم پرسیده بودم، گفته بود نه خیلی، به نظرم یکمی، احمق می زد!!!

وفادار مثل سگ

2006-03-21T13:52:00.000+03:30

بهش گفتم خیلی انسانی، خیلی خری که اینو نمی فهمی!!!
*
آهنگ خاصی داره این بلاگ متفاوت
*
قبل تحویل سال مهم ترین تصمیم سال 85، که بر خلاف 84 می باشد، به خانواده اعلام می شود، تجرد و کار و کار.
تحویل سال، خنده،عکس، سال های قبل، انقدر ادم ماچ می کنم که هی فکر می کنم یکی جا مونده! مثل عزیز که هی میگه هنوز 50 تومنی لای قرآنم مونده!

زنگ در خونه عمه زده میشه، دم در به شوهرعمم می گم من درو باز میکنم این بار، در باز کردن همانا و جیغ و داد خانواده عمو همانا!گفته بودند هر کی درو باز کرد، امسال عروس بشه!
خفه شدم بسکه این دعارو شنیدم!
چند سال پیش یکی از مهمونهای ما که خیلی مومن بود، برای عید دیدنی که اومد خونه ی ما، به جای تبریک سال نوکه تو ایام محرم بود، گفت لعنت بر یزید!منم که هول کرده بودم گفتم و سلام بر حسین!

راستی قدر چهره خاتمی رو بعد تحویل سال دونستین یا نه!؟؟

زندگی به شرط خنده

2006-03-20T15:56:00.000+03:30

شمشادهای ایستگاه مترو میرداماد

شكوفه می رقصداز باد بهاری
شده سرتاسردشت سبزوگلناری
شكوفه های بی قرارروز آفتابی
به صبا بوسه دهند بالب سرخابی
ای شكوفه خنده توجلوه ها دارد
آن روی زيبا نظری سوی ما دارد

از چند جهت در حال حاضر!خوشحالم.
یکی اینکه خلاف همه سال های قبل سه نفره دور هفت سین نمی شینیم و میریم دورعزیزم، باشیم.
بعد از 5 سال که فروش خونه مدام گره می خورد، خونه رو هفته پیش،بابا به مردی که مذهبش گفتار نیک است بالاخره فروخت، خونه مورد علاقمونوهم امروز قولنامه کردیم، اونم جای خیلی خوبی. یه خط تلفنو و 1 میلیون تخفیف اضافه هم، نتیجه دوستی من با فروشنده خانمی شد که از هم خوشمون اومد. استخر و سونا و حیاطشو که دیدم، شیفته اش شدم اساسی و بالاخره به زندگی در آپارتمان بعد 42 سال پدرو مادرمشکل پسند رضایت دادند.

محل کارم هم گفتند به وجودت نیاز داریم البته شرکت مادر نه، شرکت خودمون که شبیه بیت رهبریه! باید دنبال کار باشم .البته شاید اینجا هم خواستند.ببینیم بعد عید چی میشه.
نمی خوام فعلا به بعد عید فکر کنم.
در اخر هم اینکه 2 برابر پاداشی که پیش بینی می کردم رو بهم دادند (مقدار هر کسی فرق داشت). وامروز هم بابا چکی بهم داد که تا حالا این همه پولو یه جا ندیده بودم!
البته تجسماتم نتیجه داد ولی نصف اون پول! در مورد ارامش روحیم هم امیدوارم نتیجه بده.

و اینکه تو هستی و تو هستی و تو هستی که کنارم هستی تاعلف های هرز زندگی ام را بچینم و شدی گل سر سبد مهربون ها.
و او هست و او هست و اوهست
و شمایی که در دنیای مجازی، خیلی واقعی دوستون دارم.

امسال امیدوارم غیر قابل پیش بینی ترین سال زندگی برای تک تکتون باشه در جهت رشد و کار و دوستی ها وعشق و آرامش و سلامتی و خلاصه هر چی که براتون مهمترینه الان.
توجهتونو به لینکدونی و برنامه رادیویی وبلاگ غربتستان هم توجه می کنم که شنیدنیه.

شکوفه
لحظه ای ست که میروید.
سیب
اتفاقی ست که می افتد.

خدانگهدار سال 84 که سال پررنج و پر تجربه ای بودی و البته اومدن روزنه های دوستی و مهر.
سلام سال 85، به اندازه روزنه ای، با ما مهربانی کن و دلمان را شاد.

خاصه آن که صبا مژده ی فروردین داد

2006-03-18T06:21:00.000+03:30

گل پامچال ، گل پامچال بیرون بیا فصل بهاره

عکس ها رو به صورت سیو شده ببینید.

مست از نبود تو

2006-03-17T15:09:00.000+03:30

هر چه تشنگی ها به هم شبیه تر
پیاله ها، به هم نزدیک تر

فهیمی که 11 سال دارد

2006-03-16T12:15:00.000+03:30

تو ماشین، شعرپایینیومی نویسم، موقع اومدن به خونه چشمم میفته، به یه پسره کم سن .
که با مرغ عشقش فال می گرفت، نشستم رو زمین پیشش و گفتم اول با هم یه گپ بزنیم بعد فال، باشه؟
مرغ عشقش که همش تو دستم بود و یه اسم هم روش گذاشتیم .اسمش فهیم بود و 11 سال داشت و همش می گفت پس کی اتیش بازی شروع میشه؟!! میگن فلکه اولی ها باحالند!گفتم ولی پرنده ات نترسه، جوجه است هنوز!
دوستش خالد هم که اونورا بود با یه عالمه فال اومد پیش ما، دستای سیاهشو تو دستم گرفتم و گفتم تو مکانیکی کار میکنی یا فال می فروشی پسر!؟ فهیم گفت بسکه دستاشو نمی شوره.گفتم :هی دستای خودتم سیاهه ها ، گفت اره ولی من صورتمو می شورم این صورتشو هم نمی شوره عین حاجی فیروزا شده!و غش غش خندشون

فالمو دادم خالد بخونه گفت سواد ندارم! از خودم یه چرت و پرتی که خنده اش بگیره خوندم! فهیم که می فهمید، هی می گفت این نیست، همش میگن مالتون زیاد میشه!
گفتم اگه هزارتومن بهتون بدم، برای امشب چیکار می کنین باهاش؟ یه چیزی که خوشحالت کنه و حالشو ببری؟ از خالد پرسیدم هی سرشو انداخت پایین و چیزی نگفت! فهیم با چشم هایی که برق می زد از تو کتش یه فلمبه هزار تومنی در اورد و گفت می ذارم رو اینا و میدم داداشم.گفتم چرا داداشت؟ گفت بابامونو، دادگاه انداختتش زندان من و داداشم داریم در میاریمش، لپشو کشیدم و گفتم حتما تو یکی در میاریش.
فهیم 11 سالش بود ...

دلم دیگه خیلی گرفته بود، گفتم یه سر بزنم به خونه ی دوستم سر راه، بعد کلی خندیدن که بساط همیشگیمونه، یکهو دوستم میگه راستی، بازم بسته داری. گفتم نه اشباه می کنی الان موقع رسیدنش نیست.
گفت چرا بزرگ هم هست.وقتی میارتش می بینم بسته روز ولنتاینه که یه ماهی می گذشت و از رسیدنش نا امید شده بودیم و گفته بودیم پستچی ها وسوسه شدند و برش داشتند.
با حال بهتری میام خونه ولی تمام شب، پشت مونیتور گریه می کنم، و میگم لعنت به زندان تنهایی که راه رهاییش، همیشه پول نیست...

آتش بدون دود

2006-03-15T00:05:00.000+03:30

امشب از فراقت
چنان آتشی دردلم روشن بود
که هزارعاشق را، پروای پریدن نبود.

بیا ...
آمدنت،
آتش شادی، به پا می کند
بازی هایش با تو،
رقص کولی وارش با من.

قصاب باشی دوم

2006-03-14T12:11:00.000+03:30

سلاخی زار می گریست
به قناری کوچکی دل بسته بود!

احمد شاملو

این عکسو یک نفرکه به جای حرفه شریفش دوست داشته، جای این قصاب باشه برا من فرستاده!حالا خوبه گلا، زیر ساطور نیست!
اون قصاب چشم سبز ما اگه می دونست که من اهل اوازهم هستم که دیگه هیچی!

سانسوری که در کار نبود، ایشون برادررییس مالی بیمارستان بود و چون رییس مالی ما 100 میلیون تومن پولو اختلاس کرده بود، منم همش می ترسیدم نکنه، این وسطه منو با چکهای میلیونی بندازن زندان!
هرانگشتش جای سه تا انگشت من بود و چنان ضخامتی!!! در صداش بود که من همش می خواستم بهش پیشنهاد بدم که بره به جای قصابی دوبلور تلویزیون بشه!صداش شاهکاری بود!
به در و دیوار مغازش کله روباه و پرنده هایی بود که شکار کرده بود! وقتی گوشت هارو پاک می کرد چنان ساطورشو، بعد کارمی کوبید روکنده درختی که اون جا بود، که انگار میزد چون تیری در قلب من!
با اون چشم های هم رنگمون به هم زیرچشمی نگاه های دلبرانه ای می کردیم که نگو و نپرس!!!بعد همش هم می گفت : خانم دکتر،جگر تازه دارم ببربیمارستان کباب کن بخور!!!
خلاصه که این دیوما، که فامیلی خیلی پر ابهت و بزن بهادرانه ای داشت،و خیلی اهل صحبت نبود و همیشه تو خودش بود، اواخر همکاریمون یه بار گفت من 3تا پسر داشتم ولی دوست داشتم دختر چشم سبزی مثل تو داشتم!!!

یه باراز حراستمون به دلایلی خواستم همراهیم کنه، برگشت گفت من ازاین ایل و تبار صدا کلفت،می ترسم، اونم اون که خشنه و عصبی، میزنه با اون ساطورش منو از وسط نصف میکنه!

یادش به خیرچه چیزایی که برای ادم خاطره نمیشه، حتا یه قصاب بد اخلاق و یه مغازه ی پراز مگس و کله پرشده روباه و...!!!

* خب معلومه که افسردگی من داره درمان میشه و، جاشو داره به خود شیفتگی میده!!! خیلی حال میده!

قصاب باشی

2006-03-11T23:18:00.000+03:30

اولین روزی که تو دوران طرحم بهم گفتند، مسوولیت خرید گوشت بیمارستان هم با شماست، وارفتم.
تا حالا پامو تو قصابی نذاشته بودم و علاقه ای به دیدن سیبیل کلفتای ساطوربه دست، تو اون فضای پر مگس بوگندو نداشتم!
قبل از من مسوولیت این کاربا بهداشت محیط بود، باید با یکی از خدمه آشپزخونه که یکم شیرین عقل بود می رفتم خرید.یه بیمارستان 20 تختخوابه با پرسنلش در هفته گوشت زیادی نمی خواست، برا همین علیرضا با فرقونش و من می رفتیم با هم قصابی!
آشپزها پشت سرم به لهجه محلی می گفتن علیرضا دوست پسرشه و با فرقون می رند بیرون گردی!

قصابها دو تا برادر گنده بک بودند که من هربارحدود 70 کیلو گوشت باید ازشون می گرفتم.اوایل با زبون خوش، بعدش با تهدید و دعوا، باید وادارشون می کردم که استخوان خیلی نذارن.
یه بار که یکی از برادرا داشت با من حرف می زد و اون یکی مشغول گوشت چرخ کردن بود، دیدم از توی یه لگن کثیف با زرنگی، آشغال گوشت می ریزه لای گوشت ها.تازه فهمیدم چرا ما گاهی که شبها، شام کتلت یا کوبیده داریم، مسمومیت هم داریم.اون روز یه تهدید اساسی کردم که اگه بازم ببینم، میگم که بیمارستان قراردادشو باهاتون کنسل کنه.هی می گفت برا ما صرف نمی کنه.گفتم اگه یه مریض حالش بدتر بشه چی؟ هم برا شما صرف می کنه و هم من، نه؟!

اوضاع کشتار گوساله، یه مدت بد بود و قسمت مالی بیمارستان هم چند میلیون به قصاب بدهکار بود، قصاب عصبانی رو باید طوری رامش می کردی که با اون عصبانیت بتونی ازش گوشت خوبی بگیری که صدای بقیه ازجمله دکترا در نیاد! یه بار که به اجبار گوشت گوسفند گرفته بودم، پزشک محترمه ظرف غذای پردنبه اشو برده بود گذاشته بود جلوی رییس بیمارستان و بنده به همین دلیل داشتم اخراج می شدم!

داشتم می گفتم، قصابه هی می گفت آخرشم تو منو ورشکست می کنی با این گوشتی که از من می گیری!
فاکتورهای خرید باید امضای من می خورد و باید حسابی همه چیو چک می کردم.ازشون کپی می گرفتم و تو جای امنی نگهداری می کردم که یه موقع منو بین خودش و امور مالی بیمارستان نندازه! حتا فاکتوراشم بوگند گوشت می داد!
یه بار بهم گفت : ببین خانم فلانی این پول بیمارستان برا من اصلا برکت نداره به خاطر اینکه شما ا زمن گوشت خالص می خوای. گفتم برای اینکه ما دامپزشکی نیستیم که مریضامون استخوون بخورند! گفت پس بیا یه کار بکنیم مقدار گوشت زیاده ومی تونیم از کنارفاکتورها، هر دومون بخوریم.موضوع برام خیلی کارآگاهی شده بود، گفتم حالا چقدرش مال من؟ گفت به اندازه حقوق یک ماهت! گفتم فکر می کنی چقدر می گیرم؟
گفت 200 تومنو بهت میدن، نمیدن؟ گفتم حقوق من 73 تومنه! باورش نمیشد و هی چونه زد که ببین دارم سه برابر حقوقتو میدم! موقع بیرون اومدن از قصابی خیلی هنر پیشه ای! برگشتم و نگاش کردم و گفتم یه بار دیگه ازین جسارتها بکنی به مدیر بیمارستان میگم!
ساطورشو کوبید رو تختشو وبرگشت گفت: آخرشم تو منو ورشکست می کنی!

آخرین باری که دیدمش پشت فرمون تاکسی خط بیمارستان_ ترمینال بود، گفت آخرشم کار خودتو کردی خانوم دکتر!

*با قصاب بعدی ماجراهامون خیلی عشقولانه بود، سانسور می شود! دیو و دلبری بودیم برا خودمون!
با اون چشمای سبزش!

پرواز دلتنگی

2006-03-10T00:41:00.000+03:30

دلتنگی مثل، چاه های هوایی ست که هواپیما موقع پرواز داخل اون می افته.، تکون می خوره و لرزش داره، اما خلبان خوب بلده که چطور هواپیما روبی دغدغه ازون چاه ها بگذرونه!

* خلبانی تو ایران، سخت تر ازین حرفاست، یا مسیر را پرخطر انتخاب کرده ام یا زیاد ریسک کرده ام.

*اینکه کامنت های یه بلاگری از 60 و 50 در روزبرسه به 4 تا، و صاحب وبلاگ بازم انگیزه برای نوشتن داشته باشه نوبره!!!
نوشته های من انقدر افت کردند؟ یا دلیل دیگه ای هست؟
نیاز دارم بدونم ، چون بی رودروایسی وقتی برای یه بحث جدی، زمان می ذارم وعکس گذشته، با همون تعداد بازدیدکننده استقبالی نمیشه و منم چیزی یاد نمی گیرم،بلاگ نویسی برام کار بیهوده ای به نظر میاد.انگار دارم با دیوار حرف می زنم.
این جوری شاید بهتره کامنت دونیو بردارم و بیشترعکسامو بذارم.
میشه راهنماییم کنید.

سکانس های چهارشنبه ی زنانه

2006-03-09T01:00:00.000+03:30

1/ صبح مامان میاد دم در، بی اختیار میگم می بینی چه روزایی دارم؟
سرشو تکون میده و میگه اره.
یکدفعه یاد روزای اول مدرسه می افتم، دولا میشد و یادم می داد که چه جوری بند کتونی ها مو ببندم.
یک لحظه بر می گردم نگاهش می کنم، یعنی می دونه بند دل پاره رو چه جوری میشه بست؟!

2/ میرم تو اتاق رییس و هر چی تو دلمه می ریزم بیرون، بهش میگم نه شرکت شمارو می خوام نه شرکت خودمونو.ولی اگه حیثیت کاری و اخلاقیم بخواد بره زیر سوال، تنها مقصر جریان شمایین.
هر چی تو خودم ریختم، گفتم خاله زنک بازی نشه ولی همه چی به ضررم داره میشه، سیستم های اداری انگار می طلبه! بیای بگی فلانی همکاری نمی کنه و ال و بل.
بهش میگم دو تا پنج شنبه روز تعطیلم برای کار شما اومدم شرکت، تو شرکتمون گفتند اگه فلانی بفهمه اخراجت میکنه! باورشون نمیشه که تو بی اضافه کار داری اینکارو انجام میدی، گفتن فلانی پای چته! نمیگن خوراک کاری دستت نیست!بهش گفتم فقط حیثیتم به عنوان یه زن زیر سوال بره، تنها کسیو که مقصرمیدونم شمایی، من چیزی برای از دست دادن ندارم، حرفامو می زنم بعد میرم.
حرفامو تایید میکنه و تذکری برای اون خانم مینویسه ولی بعدا یادم می افته در نظر این مرد، من ساداتم نه یه زن نه یه انسان!

3/ همکارم دور چشمهامو حسابی نقاشی می کنه، و اون یکی رژ لب خوشرنگی بهم میده.
رکسانا زنگ میزنه و میگم نمی تونم بیام، میگه ازینور خیابون نگاتون می کنم، کنار پسر خاله همکارم قدم میزنم و چند بار بر می گردم و به رکسی نگاه می کنم.
دلم می خواد عذر بخوام و برم پیش اون، چقدر دلتگش شدم، انگار سالهاست ندیدمش.

4/ ازینکه جلوی یه پسر بشینم و خودمو اثبات کنم که راست میگم، ازینکه تردید گفتن یا نگفتن عواطف قبلیمو دارم، ازینکه می خوام به خاطر بی اهمیتی مسایل مادی، گوسفند به نظر نیام، ازینکه می خوام زن باشم با همه ی احساسات و پتانسیل فرو خورده ام، ازینکه دلم می خواد شعارهای تکراری نشنوم....
می دونم بعدش صد نفر میگن ، سخت نگیر سخت نگیر، کو شوور!
وقتی می خواد منو در آخر، تا مسیری همراهی کنه، تشکرمی کنم و با کوله باری از زخم های یه زن توی ماشین با آهنگ معین یکی میشم:
عجب بالا و پایین داره دنیا
عجب این روزگار دلسرده با ما

*روزم که الان به شب رسیده، مبارک...........

روزنه ها

2006-03-07T11:57:00.000+03:30

یکی از پارک های متروک اطراف بلوار آفریقا.
دوربین وسط چمن هاست!

نگاهی به عدم حضور خانم ها در ورزشگاه آزادی

2006-03-06T08:20:00.000+03:30

اون روزی که فکر کنم تو خرداد بود و خانم ها تونستند داخل ورزشگاه آزادی بشن، یه چیزایی نوشتم.
وقتی به موضوع فکر می کنم خیلی متاسف و ناراحت میشم برای بچه هایی که برای بازی کاستاریکا رفتند و اون برخورد زشت باهاشون شد.
من به عنوان کسیکه از بچگی، محیط های ورزشیو تجربه کرده و پدرش تا همین 3 سال پیش تو فدراسیون های ورزشی از جمله همون فوتبال بوده یه نقد کوچولواز دریچه نگاه خودم می نویسم.
امیدوارم کسی ازم نرنجه که قصد من چیز دیگه اییه ، اینکه از زاویه ی دیگه ای هم به قضیه نگاه کنیم.

اگر نگاهی به این نوشته من بندازین، حتا حضور در سالن های بسکتبال هم، که مثلا یه رشته ی دانشگاهیه و آدمهاش به نسبت فوتبالیستا و تماشاگرانش خیلی با کلاس ترند، دلیل بر بودن یک محیط سالم نمیشه.
خیلی از دوستانی که برای دیدن بازی فوتبال میرن ورزشگاه تا حالا حتا محیط های ورزشیو تجربه نکردند حالا چه به عنوان ورزشکار چه به عنوان تماشاگر، و تنها دلیل رفتنشون یه جور گرفتن حقه.پس مسلمه که از زاویه دیگه ای به اون ها نگاه و برخورد میشه.
بهتر بود این بار از یه راه دیگه ای وارد میشدن مثلا ، گرفتن نامه ازانجمن ورزش بانوان یا..یه راهی که براشون جدید باشه و فکرشونو اون لحظه از کار بندازه و نذارن چنین عکس العمل زشتیو باهاشون بکنن.
البته من بیرون گودم و نمی تونم بگم بگیر لنگش کن!

یادمه دوران طرحم تو فیروزکوه تو زمستون چند روزی گازوییل نداشتیم،هر چی هم می می گفتیم، فایده نداشت. نشستیم فکر کردیم و چند نفر که کارمون حیاتی بود مرخصی گرفتیم و رفتیم شهرای خودمون، بعدا از معاونت تهران، صداشون در اومد، ماهم گفتیم به خاطر سرمای زیاد قادر به کار کردن نیستیم.این شد که بیمارستانو تحت فشار گذاشتند و اونا هم مجبور شدند یه کاری بکنند ولی مسلما این کار برای بار دوم جواب نمی داد و ما باید یه فکر دیگه می کردیم.

2ماه پیش بازیهای بسکتبال نوجوانان بود و من بهمراه خواهر و مادرم برای تشویق خواهرزاده ام، خیلی راحت می رفتیم داخل سالن بسکتبال آزادی.قبل از بازی بچه ها، یه بازی در سطح بزرگسالان بود، مربی تیمی که خیلی داشت در حق شاگرادش اجحاف می شد داشت جلز و ولز می کرد و گاهی حرفای بدی می زد.
از اونجا که تقریبا خیلیاشون رو می شناسم یه لحظه دولا شدم که ببینم کیه؟موقعیتش جوری بود که دولا شدن من که محل نشستنم بالای میز داورا بود، دید، وقتی منو دید اصلا لحن صحبت کردنشو عوض کرد.
ولی شما خودتون می دونید که محیط فوتبال این منش هارو هنوز نداره.مخصوصا بین تماشاچیانش.
وقتی خودشون میگن نیروی انتظامی 70 درصدشون ناراحتی های روانی دارند و می زنند خبرنگار بیچاره رو انقدر سرشو می کوبند به حفاظ، که به کما میره، و تماشاچیان موقع بیرون اومدن از ورزشگاه زیر دست و پا کشته می شند، پس حضور خانم ها تا وقتی که سعی در فرهنگ سازی درستی نشه، می تونه براشون حتا حتا از لحاظ جانی، خطرناک باشه.

خوندین که چند روز پیش داوری، وسط زمین توسط یک مربی با چاقو مورد حمله واقع شده، پدر من سال 54 وقتی یک بازیکن معروف پرسپولیسو از زمین اخراج کرد، اونم به خاطر اینکه دوبار ازش فحش ناموسی شنیده بود، 4 ساعت تورختکن نشستند تا هوادارای پرسپولیس برند که صدمه ای نبینه، چرا که یه بار دوستشو با پرتاب چماق بدرقه بیمارستان کردند، یکی دیگه رو هم پاهاشو شکستند.
این فرهنگی نیست که بگیم بعد انقلاب اومده، نه! درصدی از تماشاگران فوتبال، یه مشت لات چاقوکشن که هر کاری ازشون بر میاد.می تونین حتا به شعارهاشونم توجه کنین!
یه کار دیگه باید کرد تا وقتی که فدراسیون فوتبال ما نمی تونه از جون داوراش محافظت کنه، چه جوری، توقع دارین بیاد از حضور یک سری خانم که توجه همه رو جلب کرده، محافظت کنه؟
بیاین ببینیم چه فکری میشه برای فرهنگ سازی کرد ؟اون مامور نیروی انتظامی هم مامور بوده هر چند ماموریت خیلی کثیفی داشته.
ولی واقعا چه جوری می تونیم فرهنگ سازی کنیم وبرای بازی بعدی چه کارایی میشه کرد؟

اینم توجه داشته باشین که حضور خانم ها در خیلی از ورزشگاه های دیگه موردی نداره و این حساسیت ها مال ورزشگاه آزادیه، میشه چراشو یکم روش فکر کرد.

* دلیل نوشتن این متن، خوابی بود که دیشب دیدم.خواب دیدم با پرستو وارد یه ورزشگاه ورزشی شدیم و مشکلی هم برامون پیش نیمده، ولی بعدش وقایع اونروزو تعریف کرد!امیدوارم خوابم تعبیر بشه!

سایه ها

2006-03-05T09:00:00.000+03:30

توی یه قفس با میله هایی که نه از جنس آهنند، گیر افتادم.
صدها دست به سمتم دراز شده که کمکم کنند ولی فقط می بینم که قفس که لب یه دره است، کج میشه و توی دره سقوط میکنه.
دره ای که پر از درخت های سیب با طراوته.
سرخی سیب ها، دارند بهم چشمک می زنند ولی ازپشت سایه میله ها!

رقص های برباد رفته

2006-03-03T15:43:00.000+03:30

یاد فیلم " برباد رفته" افتاده بودم. مخصوصا اون قسمت ها که رقص های دسته جمعی داشتند.
یک طرف خانم ها می ایستادند، یک طرف آقایون،آهنگ که شروع میشد، اول به هم تعظیم می کردند و بعد به سوی هم می رفتند برای رقصیدن، با چند نفر می رقصیدند ولی رقص آخر که معمولا ریتم عاشقانه تر و آروم تری هم داشت ، معمولا با اون شخصی بود که بیش از همه برای رقص قبولش داشتند.
یه جورایی یاد این دوستی هامون افتادم که بیشر اولش تعظیم می کنیم ولی آخرش حتا حوصله، یک تیپا زدنو هم نداریم.
اگه اونی که برای رقص و همراهی رفتیم طرفش، ریتم گام هاش با ما یکی نیست یا حواسش به یکی دیگه هست یا داره مدام از طرف ایراد می گیره، یا مسیر نگاه هاشو می پاد که نکنه نگاهش به سمت یه رقیبه، بهتره بعد یه تعظیم کوتاه به اون زمان و انرژی ای که طرف براش گذاشته و مسیری که باهاش اومده، بره سراغ همراه مناسب خودش.
فکر کنم بهتر ازینا میشه شریک دوستیمونو رها کنیم و بذاریم که بره، بیشتر مسیله اینه که ما حتا نمی دونیم برای چی از این سالن رقص سر دراوردیم وآیا نیاز فعلی ما الان همین بوده، یا حتا این آهنگ تا حالا به گوشمون خورده ؟
اون وقته که دختر و یا پسر جذابی که انتخاب کردیم، یکدفعه میشه عوضی ترین آدم روی زمین.برا همینه که یادمون رفته تعظیمی هم باید آخر رقص بکنیم چه لذت برده باشیم چه نبرده باشیم ولی حتما چیزایی یاد گرفتیم.

حالا اومدیم و هنگام رقص رد پای کفش گلی طرف یا ضربه هاش که از روی بی توجهی و یا عمد بوده ، روی لباس و یا تن ما موند.
دو راه داریم: این دفعه بدونیم داخل چه سالنی برای چه تیپ رقصی داریم میشیم.
لباس قبلیمونو اگه پاره و گلیه، حتما عوض کنیم و با دید جدیدی وارد سالنی بشیم که به ما و سلیقمون بیشتر می خوره.

خود گوشی بینی!

2006-03-02T06:03:00.000+03:30

خب بعد 4سال، یه تنوع ایجاد شد.

دروغ چرا بیشتر پولش، هدیه پدرگرامیه، وگرنه من برا این اسباب بازیا پول نمیدم!

گوشی قبلیوگفته بودم که وقتی زنگ می خوره انگار قراره لباس زیرمو از تو کیفم در بیارم!یکی از بهترین اشیایی که تو بالا بردن اعتماد بنفسم کمکم کرد همین گوشی قبلی بود!!!

روزای بارونی هم، صدا یک طرفه بود و سیم شارژش بعد دوبارتعمیر به سطل آشغال پیوسته بود!تازشم 3بار قابش عوضش شده بود و تموم پیچهای درونیش شکسته بود.

آخرین باری که برای تعمیر برده بردمش، پسره گفت وای خدا شما،هنوزگوشیتون اینه!

ولی بهترین حرف های عمرم با همین گوشی بود که اون موقع واسه خودش برو بیایی داشت و البته تلخ ترین پیام های کوتاه یک جدایی از پای مقبره حافظ.

راستی هنوز کار می کنه!فکر کنم 5 تومن بشه فروختش نه؟؟!!

این پست هم محض کمی خود جیگر بینی بود در پاسخ به جناب بزرگ!

والیبال بلاگی!

2006-03-01T10:59:00.000+03:30

چند روز پیش گفتم که 5 شنبه ها می ریم والیبال بازی تو محوطه باز.
الان چند بلاگریم و من و رکسانا، پیش خودمون فکر کردیم که یکم وسعتش بدیم.اگر قبلا دعوتتون می کردم بریم تو رستوران سارا و بخور بخور، این بار دعوتتون می کنم که با ظاهری نه چندان شیک! که مشابه رستوران و کافی شاپ بازی نیست! بریم دورهم بازی ای بکنیم و خوش باشیم.
محدوده پارکی که برای بازی می ریم فعلا جاش ثابته، محدوده اش هم به دلایل امنیتی ، سیاسی، تیکه ای و هسته ای بین تجریش و سید خندانه!
در صورت تایید صلاحیت! حضور شمارو در محیطی بلاگری_ خانوادگی_ و ورزشی، پذیرا خواهیم شد.
هدف اصلیمان، خنده و نشاط روحی و جسمیه، نه تعداد نسوان و یا مردان!
زمان ، پنج شنبه ها، قرار ساعت 30/2 تا 3 بعدازظهر.
ای میل من هم که اون بالا هست، هم من و هم رکسانا( باغ بی برگی) هماهنگ می کنیم.

جادوی زندگی

2006-02-28T11:42:00.000+03:30

آری، تو آن که طلبد آنی
اما
افسوس
دیری ست کان کبوتر خون آلود،
جویای برج گمشده ی جادو،
پرواز کرده است.

مهدی اخوان ثالث

دوستم میگه چرا تو وبلاگت نوشتی که قرص می خوری؟
میگم اینم نوعی بیماریه، بذار برگردن به آدم بگن تو مشکل داری، بذا هر چی خواستند فکر کنند مهم سلامتی خودمه، یه بار می نویسم مفصل هم می نویسم، چرا که هر پزشکی هم رفتارش تو حیطه کاریش کامل نیست وهمه روانپزشکا هم خل نیستند.
از دبستان یادمه پدرم بهم می گفت به حرف مردم توجه نکن، لااقل اینو خوب یاد گرفتم!

2 روز پیش که دو تا دکتر دیگه ام رفتم، فهمیدم که اوضاع بدتر ازاین هم می تونه بشه.
آدم ها می تونند دنیاتوبه گند بکشند همون طور که می تونند دیوونه ات کنند، ولی حیف که چقدر راحت، به هم سخت می گیریم.

یکی از اقوام شوهر خواهرم که زنشو طلاق داده بوده و تنها زندگی می کرده، چند روز پیش می میره اونم در تنهایی، و چند روز بعد پسر بزرگش با جنازه متعفن پدرش روبرو میشه.
چون اخلاقش گند بوده، وگرنه کی از آدم خوش اخلاق بدش میاد؟ حالا تو خارج که اتفاق می افته بامبولش می کنن که فرنگیا بی احساسند!
تو تنهایی مردنو دوست ندارم، همیشه یاد شبایی می افتم که جنازه یه تصادفی تو جاده رو می اوردن بذارن تو سردخونه و هم اتاقیم خرم آبادیم، همیشه می گفت که منم اگه اینجا بمیرم غریب مردم!
دیشب 4تا سی دی گذاشتم تو دستگاه که مدت ها بخونه، هر بار که بیدار می شدم از خواب یا شجریان داشت می خوند یا سیاوش یا موزیکای مجاری!!!
تجربه ی با مزه ای بود!این دفعه بندری هم می ذارم!

قناری مورد علاقم چند روز پیش مرد!بعد 7 سال...جای صداش خالیه...انقدر غیرت داشت که وقتی پرنده ماده اش از روی تخمهایی که گذاشته بود بلند میشد می رفت می خوابید که سرد نشن، یا می رفت دم لونه اش دون می ذاشت دهن جفتش.
همه ی پستم سرشار شده از مرگ، آدم، می تونه بین ادم ها هم ،از تنهایی بمیره، فقط شاید بوی تعفن نده!

*امروز خیلی خرابم، فردا حتما روز بهتریه!آخه اون ارامش من کجا رفت؟ عین استن پریده رفته!
* منم دلم می خواد مثل اسکارلت تو برباد رفته دست کنم تو خاک و بگم نمی خوام گرسنه بمونم، من گرسنه ی ارامشم.
* راست گفت، آدم های احساساتی رو فقط باید کشت....

گر این گونه می خواهی آزارم دهی
برای خرده نانی
عریانم کن
تا میان برف
با پرندگان گرسنه بمیرم.

رضا چایچی

گر به تو افتدم نظر، چهره به چهره مو به مو

2006-02-27T16:18:00.000+03:30

یکی از بچه های بلاگر قمی رو، به زور، زیر بارون ، با حال آنفولونزا گرفته، کشوندمش پای شمع هایی که هر سال بساطش ایام محرم، خونه پدر بزرگ مرحومم به راهه.
پریشب بهم اس ام اس زده که یادته بهم گفتی دو ماه نشده بهت قول میدم کار پیدا می کنی؟ گفتم اره یادمه.
گفت دوروزه سرکار می رم.
این داستان بارها تکرار شده.

خوشحالیش که بماند ، همیشه یاد مادربزرگم می افتم که با اخمی که به من می کنه، میره سر سینی شمع ها و میگه: من نمی فهمم این خونه چرا فقط به غریبه ها حاجت میده!!!

* خدا پدر این گوگلو بیامرزه، پدر والا مقاممون چند روزیه با ما سر سنگینه و من هم با سرچ، هی در موردش مطلب در میارم و پرینت می گیرم و میرم خودمو لوس می کنم ولی راستش تا حالا که فایده نداشته!!!

*قرارشد مدتی دیگه هر چند کوتاه، سر کارم بمونم، بعدشم امیدوارم حالم اونقدر خوب باشه که راحت تر بتونم عوارض بیکاریو تحمل کنم!

*مطلبی که تو پست قبل برداشتم از وبلاگ آقای بلوچ بود، در مورد آموزش وبلاگ نویسی به طلاب!

من سبز می شوم اگر باشد بارش امید نگاهت...

جبر لعنتی

2006-02-26T13:51:00.000+03:30

وقتی دنیا می خوابد و آخرین فرشته زمین را برای عابدی می گذارد، خدا سیگار رد گم کردنش را با آتش دل من روشن می کند و ساعت ها بعد که چراغ عرش را هم خاموش می کنند، من هم چنان برای تو می سوزم.
چه کسی فکر می کرد، زمین هم خدایی داشته باشد؟!

*مطلب، چیز دیگری بود که بعلت هشداردوستی دیلیت شد، نذاشتن من هم مثل الهام افروتن معروف بشم دیگه!

موردیلو

2006-02-24T17:24:00.000+03:30

نشسته بودم کف اتاق و داشتم ،یه مطلبیو می خوندم که دیدم دو تا مورچه،دارن یه تیکه از نوک مداد اتودم که روی زمین افتاده رو به زحمت می کشن و می برنش، به خودم گفتم الان می برنش و می بینن خوردنی نیست، ناراحت میشن، سریع ازشون گرفتمش و اونام تند و تند، دررفتند، یه لبختد ژوکوند هم اومد روی لبام که نازی کوچولوها برین غذاتونو پیدا کنین!
بعد با خودم فکر کردم که شاید داشتند برای یه کار دیگه می بردنش، لبخنده هی ماسید وماسید!

ما سه تا هم دانشگاهی بودیم که قبل از رفتن به سفرمکه، تو سالن انتظار پرواز از هم خواستیم که حالا که قراره 2 هفته، هم اتاقی باشیم، مهم ترین عیب همو بدونیم، مهم ترین عیب هممون غرغرو بودنمون بود.
یکی از نزدیکانم ،می گفت: نرگس مثل کیسه گردو می مونه که دارن تکونش میدن، همش داره غر می زنه!
وقتی اون جا بودیم تازه فهمیدم غرزدن چقدر بده،اونا اصلا مهلت برا من نمی ذاشتن، یعنی آینه ی خودمو برای بقیه دیدم، وقتی برگشتم همه گفتند مهم ترین تغییرت اینه که کمتر حرف می زنی! به زبون ساده کمتر غرمی زدم!
میگن اگه از یه خصلتی از درون خودت بدت میاد همنشین ادمی مثل خودت بشو تا درصدد رفعش بر بیای.
*مخاطب این قسمت خودش می دونه کیه! دیدی منم یه دورانی برای خودم غرغرویی بودم!

پنج شنبه ها دو هفته است می ریم پارک، والیبال بازی، این دفعه پسر خالمم زنگ زد که اونم با پسر عمه اش کشوندم اونجا، به هممون خیلی خوش گذشت، بیشتر ازحرف و خنده لذت بردیم تا بازی!
وقتی پیش خودم فکر می کنم ، می بینم ما قمیا خیلی زبونمون درازه! و البته در بیان گفتگوهای طنز خیلی خلاق!مخصوصا اونا که اونجا زندگی می کنند.
اینا همه به خاطر اینه که خیلیا اومدن این مکانیسم دفاعیو برای فرار از محدودیت هاشون انتخاب کردند، حالا یه عده هم استفاده نکردند و رفتند زیر منبر کسانی که با زبون اشک آورشون اشکشونو در میارن، بعضیا هم میرن زیر منبر آدم هایی که خنده شونو در میاره.
پس انتخاب به نوعی با ماست نه؟!

موردیلو، کاریکاتوریست محبوب آرژانتینی من، وقتی ازش می پرسند که طنز برای شما چه مفهومی داره؟(توجه کنید طنز) میگه:
معنای نوعی ترس و حساسیت را می دهد.ترس آبا و اجدادی، ترس اززندگی یا خوب زیستن، ترس عدم توانایی در برقرار ساختن ارتباط با مردم و خیلی چیزهای دیگر.واقعه ای از کودکیم رو به یاد دارم.روزی تا دیر وقت بیرون مانده و با دوستانم بازی کرده بودم، هوا تاریک شده بود و من برای رسیدن به خانه می بایست از پارک خلوتی عبور می کردم، به ناچار ترس خود را به وسیله سوت زدن تا حدی فرو نشاندم.
حالا هم می کوشم همین کار را در کاریکاتورهایم انجام دهم!

* من و اینهمه کامنت کم محاله، راست میگن تعداد کامنتها انگیزه میده!
من افت کردم یا شماها تنبل شدین؟!!!

*راستی کارناوال های شادی رو براتون قطع کردند و یک هفته عزای عمومی اعلام شده، اینهمه ناراحتی نداره، همش یه هفته است!

آرامش سیری چند!

2006-02-23T10:27:00.000+03:30

برای یه کاری دارم روی بودجه 85 دنبال مطلب می گردم، یعنی مثلا باید بررسیش کنم و یه گزارش ازش بدم. روزنامه، سایت ها، خلاصه هر چیزی در مورد بودجه، منی که از اقتصاد بیزار بودم، حالا باید برای اینکه خودمو نشون بودم، رو چنین چیزمزخرفی کار کنم تازشم نمیدونم باید چی چی تیشن هم بدم!!!
بعد تصورشو بکنین که ازم بخوام سوال هم بکنن!والا،از نظر یک کارشناس تغذیه باید به بودجه رژیم چاقی بدیم وانقدر به قسمت های گوارشی و پایین تنه اهمیت ندیم!!!

تازه دارم می فهمم این مطبوعات چقدر جناح بندی و باند بازیه.کیهان رو که عملا حذف کردم هم دروغش زیاده هم مطالبی که از خنده گریتون می گیره!شرق هم انقدر صریح می نویسه که می مونم، بازم دنیای اقتصاد.
همه، جا زدند، حتا مرکز پژوهش های مجلس هم مدام داره ایراد می گیره.ارقام یه چیزی تو مایه های شوخیه و انقدر اخبار ضد و نقیضه که دیوونه ات می کنه.بعد میرم از کارشناسای شرکت نظر می گیرم، اونا هم میگن ماهم گیج شدیم.
وزارت بهداشت میگه عملا سلامت مردم هیچ جایگاهی نداره، چمران از شورای شهر میگه من میرم دنبال کارای فرهنگی شخصیم.روستاییان اصلا ادم به حساب نیمدند والبته پروژه های نیمه تمام عمرانی، تعدادشون زیاد میشه، بورس افتضاح میشه وقیمت بنزین ... بعد جالبه که بدونین 1 درصد( که توی بودجه رقم کمی هم نیست) صرف افزایش مسایل مذهبی میشه، چون جناب چی چی نژاد! اعتقادشون بر اینه که منبع مشکلات ما در اینجاست، مثلا فکر کنم خودرو ملی جمکرون که، ماکسیما بود، آخرین مدل" بی ام و "بشه بهتره!
خدا رحمت کنه پاپ روکه گفت" ایمان در دل است نه در کلیسا!"
ولی واقعا حتا کارشناسا هم شگفت زده شدند، خوش بینا تورم 30% رو در سال آینده پیش بینی کردند، بدبینا 70% رو .اینا جزییه!نظرات کارشناسا خیلی جالبه و حتا امروز خوندم که نماینده ها با تغییرات کمیسیون تلفیق سخت مخالفت کردند.

بعد تو این روزنامه ها، چشمت به مطالب خنده دار هم می خوره، مثلا آموزش الزامی وبلاگ، به طلاب قم!
یکی که حال داره، اینو سوژه کنه بنویسه ترو خدا یکم بخندیم!

* با عرض معذرت ازاپسیلون آقایون خوب مجرد، من دیگه حالم از هر پسری به هم می خوره.دیگه حتا ارزششو ندارن که با نگاهی نو بهشون نگاه کنی، به قول آقای... یه مشت جواد و عبدالله دورو برتو گرفتتند که قدرتو نمی دونن!
انسانی هم که میخوای برخورد کنی، بعدش حس می کنی چوب حراج زدی به خودت!!!
همینه که تنهاییمو به اوج کشونده، رکسانا راست می گه، هی من گفتم ادما و دوستای خوب دورو بر ادم باشند، ادم نباید حس تنهایی کنه ولی می بینم خودم دارم له می شم، و فقط با خیال زندگی می کنم.

*مشکل بیشتر اینه که چه دختر چه پسر نمی دونیم از رابطه چی می خوایم.چند وقت پیش دو نفرو به هم معرفی کردم برا ازدواج، پسره اول می گفت می خوام بعد می گفت نمی خوام!می گفت به تنهایی عادت کردم!آخه پسر خوب چرا هم وقت منو و هم احساس یکی دیگه رو به بازی می گیری؟!!اونم وقتی میگی من دنبال ازدواجم!
من هنوز جریت تماس با اون دختر گل رو ندارم!
بعد جالبی قضیه اینه که برمی گردن به ادم میگن که خودتون چرا وقتی مطلوبیم، به یکی دیگه معرفی می کنین!!!؟ ای خدا من نوفهمم! این دوره حتا اگه طناب ملوانی، جای نخ، بدی دست یکی ها، بر می گرده میگه ا، این چیه اونوقت، نکنه می خوای خودتو بکشی نه نه، این کارو نکنی ها، تو روزنه ای!!!

*این ترک 5 سی دی " زرد سرخ ارغوانی" منو خل کرده! چند روز پیش تو تاکسی، رادیو پیام، یه آهنگ محبوب من از شجریانو گذاشت، به راننده گفتم میشه صداشو زیاد کنین؟ بعدش، مرد بغل دستیم با شجریان شروع کرد خوندن، انقدر چسبید.هر چند که منم دلم می خواست که باهاش بخونم.

*دیروزیک نفراز مدیرامون گفت: یه ساواکی تعریف می کرد که مثلا تو بازجویی، چند نفری باید یه نفرو می زدیم، می گفت انقدر می زدمیش که خودمون خسته می شدیم، بعد دلمون براش می سوخت، و تازه گاهی اوقات هواشو هم داشتیم و باهاش دوست می شدیم!
این گزارشی بود از محیط کاری من! به قول رکسانا کلکسیونی از آدم های ...!تازه میگن خوبه که! نمی دونم شاید فکر کردند جای کسیو می خوام بگیرم!
من ادم این محیط ها نیستم، همه جا همینه زیادی و کمی داره!به رییسم گفتم من 2 سال ، تو محیط بیمارستان زندگی کردم، یعنی کنارآژیر اورژانس و سردخونه و زایشگاهی که صدای جیغ زایو می اومد، مرگ و زندگی کنار هم، برامون یکم عادی شده بود وقتی جسد می اوردن بذارن تو سردخونه و ما از خواب بیدار می شدیم و یا دیدن تشییع جنازه...ولی تحمل یه چیزایی تو محیط کارو ندارم، نمی تونم تحمل کنم.
شاید یه بیکاری ایشالا موقت کمک کنه به بهبود حالم!!!!

*سهراب سپهری عزیز، کجایی که حالا بگی: آرامش سیری چند!